Hana – Bi – Κριτική

Επιτέλους μια καλή ταινία για ενήλικες: το Hana – Bi του Takeshi Kitano είναι μια σκληρή ταινία, που δεν θεωρεί ότι ο θεατής είναι κατ’ αρχήν βλαξ ή κάτω των 12, αλλά θεωρεί δεδομένο ένα επίπεδο συναισθήματος και ένα επίπεδο σκέψης. Ο Takeshi Kitano, δημοφιλέστατος στην Ιαπωνία, όχι μόνο από το σκηνοθετικό του έργο, αλλά γενικότερα ως δημόσιο πρόσωπο, είναι γνωστός στο ευρύ κοινό -ακόμη και σ’ αυτούς που δεν έχουν δει καμία από τις ταινίες του- από τους ρόλους που έχει παίξει στις ταινίες «Johnny Mnemonic» και «Καλά Χριστούγεννα κ. Λόρενς». Ο Kitano κάνει μια υπέροχη ταινία -που δίκαια κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία το 1997- γεμάτη δύναμη και συναίσθημα, λιτότατη στη γραφή της, βίαιη και ωμή, τρυφερή και σκληρή με τα ανθρώπινα. Ένα αστυνομικό θρίλερ και μια ερωτική ιστορία στη σημερινή Ιαπωνία, με τον ίδιο πρωταγωνιστή: το σκληρό και αμίλητο αστυνόμο Nishi, που τα βάζει με τη Γιαγκούζα και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να σκοτώνει ωμά και βίαια, ενώ συγχρόνως μπορεί να παραμένει ακίνητος για ώρες, με άπειρη τρυφερότητα στο προσκέφαλο της μελλοθάνατης συζύγου του. Ο συνάδελφος και φίλος του Horibe μένει παράλυτος σε μια συμπλοκή, ο Nishi παραιτείται από το Σώμα, κάνει μια ληστεία τραπέζης και φεύγει με τη γυναίκα του ένα μεγάλο ταξίδι, γνωρίζοντας ότι οι άνθρωποι της Γιαγκούζα θα τον ακολουθήσουν. Μια ταινία πάνω στη σιωπηλή αφοσίωση -σε οτιδήποτε- μια αναζήτηση του θανάτου, πραγματικού ή συμβολικού, μέσα από δύο παράλληλες προσεγγίσεις, του επικείμενου θανάτου της γυναίκας του και της απελπισίας του φίλου του, με φωτεινές παρενθέσεις από ζωγραφιές του ίδιου του Kitano. Ένα έργο τόσο δυνατό που θα συζητιέται σίγουρα για καιρό. Η κόπια που είδαμε είχε εικόνα με καλή ανάλυση, στο αυθεντικό κινηματογραφικό πλαίσιο 1,85:1, και ήχο με αρκετά καλή εντύπωση χώρων δράσης κατά την αναπαραγωγή Prologic.