Εδώ η χρονομηχανή μάς γυρίζει πίσω στη Βρετανία της δεκαετίας του ’50. Ο Lennon και ο McCartney είναι μαθητές του δημοτικού, ο Rory Gallagher προσπαθεί να προφέρει τις πρώτες του λέξεις, οι αδελφοί Gallagher των Oasis δεν έχουν καν γεννηθεί. Η “εναλλακτική” μουσική μόδα της εποχής είναι το skiffle, ένας ρυθμικός συνδυασμός στοιχείων country, rhythm & blues, folk και bluegrass, που γνωρίζει στη Βρετανία τη μεγαλύτερή του άνθηση, παρά το γεγονός ότι οι ρίζες του ανάγονται στην Αμερική της δεκαετίας του ’30. Ο Van Morrison, ελέω χρονομηχανής, μοιράζεται ένα πάλκο του Μπέλφαστ με τους δύο μεγαλύτερους σταρ του skiffle (και νεανικά του ινδάλματα), τον κιθαρίστα Lonnie Donegan, το “βασιλιά του skiffle” από τη Γλασκόβη, και τον μπασίστα Chris Barber, γνωστό για τη διεύθυνση μιας από τις δημοφιλέστερες jazz μπάντες της εποχής. Η αναβίωση του κλίματος είναι με το παραπάνω πειστική, μέσα από δεκαπέντε κομμάτια τα οποία καλύπτουν όλη την απόσταση από την προφορική folk παράδοση μέχρι τις αναφορές στον Leadbelly, τους Carter Family, τον Woodie Guthrie και τον Jimmie Rodgers.

Ειδήσεις Σήμερα: