Ένας έφηβος μας κοιτάζει μελαγχολικά από το εξώφυλλο του «Bloodflowers»: ντυμένος στα μαύρα, με ορθωμένα μακριά μαλλιά, με βαμμένους κύκλους γύρω από τα μάτια, όπως ακριβώς τον θυμόμαστε από το ξεκίνημα της δεκαετίας του ’80. Μόνο που ο Robert Smith δεν είναι πλέον ένα έκπτωτο αγγελούδι του dark wave, αλλά ένας σαραντάρης σταρ πλήρως εναρμονισμένος με τις επιταγές των σόου μπιζ, με μάνατζερ και υψηλή ταρίφα για τις ζωντανές του εμφανίσεις, με παχυλά ποσοστά από τις πωλήσεις των δίσκων του, με συνεντεύξεις και πολυσέλιδα αφιερώματα σε περιοδικά με γυαλιστερές σελίδες. Έντεκα στούντιο άλμπουμ έχουν μεσολαβήσει ανάμεσα στο «Three Imaginary Boys», το ντεμπούτο των Cure του 1979, και τούτα τα πρόσφατα «Αιματοβαμμένα Λουλούδια», και δικαίως αναρωτιέται κανείς τι στην ευχή γυρεύει ο Smith και τραβολογάει κάθε τόσο τους Cure πίσω σε «αμαρτίες» του παρελθόντος όπως το σκοτάδι και η απελπισία της «γοτθικής αισθητικής», οι ατμοσφαιρικές pop μελωδίες, τα επιτηδευμένα, οπερετικά φωνητικά, οι κατηφείς ενορχηστρώσεις, οι μακροσκελείς θεματικές αναπτύξεις, η βασανιστική στιχουργική εμμονή για θέματα όπως η μοναξιά, η απελπισία, ο έρωτας που πληγώνει, σε μια προσέγγιση ευθέως ανάλογη μe εκείνη του «Pornography» (1982) ή του «Disintegration» (1989).
Η μία πιθανότητα, το εύκολο συμπέρασμα, είναι ότι ο Smith δεν έχει κανένα λόγο να αλλάξει μια συνταγή που αποδεδειγμένα «πουλάει».
Η άλλη πιθανότητα, η φρικτή, είναι ότι, παρά τα τόσα χρόνια που μεσολάβησαν, δεν έχει ακόμα καταφέρει να πετάξει το βδελυρό δαίμονα έξω από το κεφάλι του.

Ειδήσεις Σήμερα: