Το 1999 συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια από το θάνατο του Νίκου Σκαλκώτα, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής, μουσικής πρωτοπορίας. Όπως ήταν φυσικό, το έργο του δεν αναγνωρίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του αλλά μετά θάνατον. Ο Σκαλκώτας υπήρξε μαθητής του Schonberg στο Βερολίνο, μία μαθητεία που στάθηκε καθοριστική για τη μετέπειτα εξέλιξή του και τη διαμόρφωση του προσωπικού του ύφους. Η πιο γόνιμη περίοδος του συνθέτη ήταν αυτή από την επιστροφή του από το Βερολίνο στην Ελλάδα το 1933 μέχρι το θάνατό του. Ο απολογισμός του έργου του αριθμεί περί τα 170 έργα, εξαιρουμένων αυτών που γράφτηκαν και χάθηκαν την εποχή του Βερολίνου. Η κυκλοφορία αυτή είναι ουσιαστικά επανακυκλοφορία της τετραπλής κασετίνας που κυκλοφόρησε το 1980 και περιλαμβάνονται πολλά έργα μουσικής δωματίου του συνθέτη. Ανεξάρτητα από τις ερμηνείες και τις αποδόσεις των έργων, η ιδέα και μόνο αυτής της επανακυκλοφορίας με αφορμή την πεντηκοστή επέτειο από το θάνατο του Σκαλκώτα είναι σημαντική, καθώς έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό της δισκογραφίας, που αριθμεί ελάχιστα δείγματα δουλειάς του μεγάλου Έλληνα συνθέτη. Δύο δίσκοι που πρέπει να βρουν θέση στη δισκοθήκη μας, για να αποτίσουμε το φόρο τιμής που αξίζει σε ένα μουσικό μέγεθος όπως αυτό του Σκαλκώτα.

Ειδήσεις Σήμερα: