Hours – Κριτική

Η ιντερνετική πρεμιέρα του νέου άλμπουμ του David Bowie έγινε με επιτυχία και έφτασε η ώρα της κανονικής κυκλοφορίας του CD. Καλά λοιπόν τα ανοίγματα στον κυβερνοχώρο, ο προσεταιρισμός της νέας τεχνολογίας και η ανταπόκριση στα κελεύσματα της ψηφιακής εποχής, άραγε όμως πόσο καλά τα καταφέρνει ο 52χρονος, πλέον, βετεράνος στο καλλιτεχνικό κομμάτι;
Εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία ο Bowie παραμένει έντονα προβληματισμένος για το ποια ακριβώς είναι η θέση του στον ηχητικό χάρτη του σύγχρονου rock. Σε όλη τη διάρκεια των ’90s, με άλμπουμ όπως το “Outside” και το “Earthling”, προσπάθησε να παρακολουθήσει τις -ούτως ή άλλως- ευμετάβλητες χορευτικές τάσεις, πολλές από τις οποίες δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε ένα μεγάλο βαθμό εμπνεύστηκαν από παλαιότερους, δικούς του νεωτερισμούς.
Η γνώμη μας είναι ότι το ‘hours…’ διακρίνεται από δύο κυρίως χαρακτηριστικά.
Το πρώτο είναι η αξιοποίηση του τέλους της χιλιετίας ως ευκαιρία αυτοκριτικής και απολογισμού (καλλιτεχνικού και προσωπικού), μια νοερή επανάληψη της διαδρομής, μέσα από την οποία αναγορεύτηκε ο Bowie σε ζωντανό θρύλο, ίνδαλμα, rock σύμβολο διαρκείας και ωριμότητας.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό -ή καλύτερα πρόβλημα- είναι πως από το ‘hours…’ λείπει η μεγάλη, η σπουδαία ιδέα. Η απουσία της επιδιώκεται να ισοφαριστεί με μια επανάληψη δοκιμασμένων πρακτικών, όπως η σπουδαία φωνή, η εκκεντρική (αλλά σπάνια αξιομνημόνευτη) μελωδική αίσθηση, οι trip-hop ρυθμοί, οι new wave αναφορές, τα ambient λοξοκοιτάγματα και τα γνωστά, καλά κιθαριστικά riff του παλαίμαχου συναγωνιστή Reeves Gabrels, ο οποίος συνυπογράφει μαζί με τον Bowie την πατρότητα των συνθέσεων και την παραγωγή του άλμπουμ.
Ως αποτέλεσμα, τα νέα περιορίζονται στην ήδη εξοφλημένη πρωτοτυπία της ιντερνετικής προπώλησης των τραγουδιών και στο γεγονός ότι στο βιντεοπαιχνίδι “Omikron: The Nomad Soul” ενσωματώνονται οκτώ τραγούδια του ‘hours…’ ενώ, επιπλέον εμφανίζεται και ο ίδιος ο Bowie να τα ερμηνεύει.