Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη – Κριτική

Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη, το πιο ερωτικό ίσως ποίημα που έχει γραφτεί ποτέ στην ελληνική γλώσσα, αποδίδεται σε αυτόν το δίσκο από το Μίκη Θεοδωράκη και τη σύντροφο του ποιητή, Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Τα λόγια -ειδικά στο πλαίσιο μιας παρουσίασης δίσκου- είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν τη δύναμη, τους συμβολισμούς αλλά και τη μουσικότητα των στίχων του ποιητή: ένας αληθινός ύμνος για τον Έρωτα, που (πέρα από πρόσωπα και συμβάσεις) καταδεικνύεται ως ορόσημο αλλά και ως κινητήρια δύναμη. Η απαγγελία των στίχων είναι λιτή, υπογραμμίζοντας τη δυναμική του κειμένου. Έχει γίνει με ιδιαίτερη ευαισθησία από δύο ανθρώπους που έχουν ζήσει τον Ελύτη και το έργο του. Πολύ εκφραστικό είναι και το «μουσικό φόντο». Πρόκειται για το Adagio του Μίκη Θεοδωράκη, ηχογραφημένο με τη συμφωνική ορχήστρα της Αγίας Πετρούπολης. Καθώς οι στίχοι πλέκονται με τα σόλο του φλάουτου, του κλαρινέτου και της τρομπέτας πάνω στο οστινάτο (συνεχώς επαναλαμβανόμενο μοτίβο) των εγχόρδων, δημιουργείται μια μαγική ατμόσφαιρα. Πρόκειται για μια διαφορετική δισκογραφική πρόταση, με το Μίκη Θεοδωράκη να επιλέγει αυτή τη φορά να απαγγείλει (υποστηρίζοντας με τη μουσική του) τους στίχους του Ελύτη και όχι να τους μελοποιήσει όπως μας είχε συνηθίσει στο παρελθόν. Ένας δίσκος γεμάτος από αίσθηση, δύναμη, μουσικότητα και μουσική, που μας προσφέρει μια ευκαιρία για ενδοσκόπηση: έρχεται να μας υπενθυμίσει το μεγαλείο του Έρωτα, σε εποχές που οι ρυθμοί της ζωής δεν μας επιτρέπουν να το συνειδητοποιήσουμε…