Play – Κριτική

O Νεοϋορκέζος DJ, μουσικός και μηχανικός ήχου Moby (πραγματικό όνομα Richard Melville Hall) γεννήθηκε το 1965 και, έφηβος ακόμη, ξεκίνησε να παίζει μουσική σε βραχύβια punk και hardcore σύνολα, για να παθιαστεί στο δεύτερο μισό των ’80s με το house . Σύντομα οργάνωσε ένα προσωπικό στούντιο και το 1991 έκανε το δισκογραφικό του ντεμπούτο κερδίζοντας φανατικούς οπαδούς στην underground χορευτική σκηνή. Έκτοτε ξεκίνησε μια διαδικασία διαρκούς επαναπροσδιορισμού όλων των μουσικών στιλ που σκεπάζει η ομπρέλα της «χορευτικής μουσικής», με ώριμο καρπό το «Everything Is Wrong» (1995), που περιλάμβανε καθηλωτικές εναλλαγές μπάσων δονήσεων, ανακυκλούμενων ρυθμών και μελωδικού trance. Με το «Animal Rights» (1996) άφησε πίσω οριστικά τους ηλεκτρονικούς ambient παλμούς και τα techno σφυροκοπήματα και επέστρεψε στα παλιά του thrash και hardcore- punk λημέρια βρίσκοντας τον καλύτερο και πιο μαχητικό εαυτό του. Ακολούθησε το «I Like To Score», μια συλλογή με δώδεκα τραγούδια του που χρησιμοποιήθηκαν στη μουσική επένδυση ταινιών όπως οι Heat, Scream, The Saint, Double Tap (το πρώτο του πλήρες σκορ) κ.ά. Στο πρόσφατο Play, μια δουλειά αργών, για τα δεδομένα του Moby, ρυθμών, μπορούμε να διακρίνουμε τρεις αισθητικές ενότητες. Η πρώτη είναι ευθέως επηρεασμένη από ηχογραφήσεις μαύρης μουσικής των αρχών του αιώνα, που είχε πραγματοποιήσει ο folk ιστορικός Alan Lomax (χαρακτηριστικό παράδειγμα τα αρχέτυπα blues που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του πρώτου single «Honey»). Η δεύτερη μας παρουσιάζει τον Moby ως έμπειρο τροβαδούρο του 21ου αιώνα. Η τρίτη, τέλος, περιλαμβάνει τις ινστρουμένταλ συνθέσεις, οι οποίες ξεχωρίζουν για την ονειρική, κινηματογραφική αίσθησή τους.