Τελικά, άλλο πράγμα ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Μια ιστορία που με τα μέτρα του Χόλιγουντ προσφέρεται για δακρύβρεκτο μελό, στα χέρια ενός Ρώσου σκηνοθέτη γίνεται ρεαλισμός και κοινωνικοπολιτικό σχόλιο. Στη Ρωσία του ’50, ανάμεσα σε κατεστραμμένες πόλεις και κατεστραμμένες ζωές, ένα αγόρι θα βρει πατρικό υποκατάστατο στον εραστή της χήρας μάνας του, ο οποίος υποκρίνεται τον αξιωματικό αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι παρά κοινός κλέφτης. Και οι τρεις θα συμβιβαστούν με την ιδέα μιας ψεύτικης οικογένειας, θα ταξιδέψουν από πόλη σε πόλη, η σιωπή της γυναίκας θα εξαγοραστεί με την ασφάλεια που της παρέχει ο δεσμός και το παιδικό όνειρο θα κομματιαστεί από την (ούτως ή αλλιώς υφιστάμενη) πραγματικότητα, όταν ο κλέφτης συλληφθεί τελικά και ο μικρός καταλήξει σε ορφανοτροφείο. Πάθος, ανθρωπιά, απελπισία και τραγωδία συνυπάρχουν σε αυτήν εδώ την παραγωγή που συγκινεί με τον ρομαντισμό της και συγκλονίζει με την ωμή αλήθεια. Δεν λέμε να μην το χάσετε, αλλά είναι κρίμα να το αφήσετε να περάσει απαρατήρητο. Η κόπια που είδαμε δεν ήταν ό,τι καλύτερο: μέτριας ανάλυσης εικόνα και ήχος μονοφωνικός, γραμμένος σε στερεοφωνικό ίχνος. Αν επιλέξετε αναπαραγωγή Prologic, θα ακούσετε απλώς μια κακοφωνία διαλόγων, μουσικής και ήχων.

Ειδήσεις Σήμερα: