Ο John Adams επιστρέφει με το “I was looking at the ceiling and then I saw the sky”. Το έργο αυτό του Adams διαθέτει τα απαραίτητα συστατικά, ώστε να μη μυρίζει ναφθαλίνη, και μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα μοντέρνο άκουσμα, ένα έργο της εποχής του. Για την ηχογράφησή του επιστρατεύονται καλοί σολίστ, όπως η γνωστή μας Audra McDonald. Η μουσική είναι αυτό που λέμε “έξυπνη”, μοντέρνα, ρυθμική ένα κράμα ήχων gospel, blues, broadway music. Αυτό που προσωπικά με ξένισε και εν συνεχεία με δυσκόλεψε στο έργο δεν είναι η μουσική του, ούτε ο θεματικός του άξονας, αλλά οι άκαμπτοι στίχοι. Απορώ με την June Jordan, ποιήτρια και δοκιμιογράφο, που ανέλαβε τους στίχους. Μάλλον εδώ καλλιέργησε το δοκιμιογραφικό της ταλέντο και όχι το ποιητικό της. Αν το λιμπρέτο δεν ρέει, δυσκολεύεται το όλο εγχείρημα. Αν η γλώσσα, εν προκειμένω, ήταν πιο απλή, το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο. Και απλή γλώσσα δεν σημαίνει έλλειψη ποιητικότητας, κάθε άλλο. Το να γίνει ένα έργο προσιτό δεν είναι κακό, όπως και η τέχνη δεν είναι προνόμιο των λίγων. Η εποχή μας έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ την απλότητα και, κατά συνέπεια, την επικοινωνία. Το έργο Floyd Collins ήταν ένα έξοχο παράδειγμα μοντέρνου μουσικού δράματος, με απίστευτη δραματική δύναμη, μοναδικό λυρισμό και πάνω απ’ όλα ανθρώπινο. Έτσι, το έργο του Adams ακούγεται μεν με ενδιαφέρον από μουσική άποψη, διαθέτει ανθρώπινους και όχι χάρτινους χαρακτήρες, φαίνεται όμως “αμήχανο” και “διανοουμενίστικο” από δραματική άποψη και έτσι αφορά λίγους.

Ειδήσεις Σήμερα: