Αυτό και αν είναι έκπληξη. Και μάλιστα, πολύ ευχάριστη έκπληξη. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που η Marianne Faithfull έβγαλε έναν από τους σημαντικότερους ροκ δίσκους που την καθιέρωσαν; Περίπου μία εικοσαετία, όταν ο πόνος έγινε τραγούδι και ο προσωπικός δίσκος ονομάστηκε… “Broken English”, όπως και εκείνη, γιατί ο τίτλος κρύβει ένα λογοπαίγνιο.Η κυρία έχει αφήσει πλέον πίσω της την εποχή του τρίπτυχου “sex, drugs and rock ‘n roll” ή “sex, drugs and Mick Jagger” και αφήνει την ωριμότητα, τη γνώση που έχει αφήσει πάνω της ο πόνος και τη βαριά, μπάσα φωνή της, να γίνει τραγούδι για μία ακόμη φορά. Ποιος άλλος συνθέτης εκτός από τον Kurt Weill θα της ταίριαζε περισσότερο από το να εκφράσει όλα αυτά τα συναισθήματα? Συνθέτη, τον οποίο έχει τραγουδήσει και στη σκηνή, αλλά και τη δισκογραφία (20th Century Blues). Τα εφόδιά της εδώ: χαμηλότερη κλίμακα, αγγλική γλώσσα, συν επιπλέον τραγούδια του Weill από τα έργα: Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny (Alabama Song), Die Dreigroschenopper (The Ballad of Sexual Dependency, Pirate Jenny), Happy End (Bilbao Song). Εξαιρετική δουλειά από την ορχήστρα, στιλ όχι οπερικό, στα χνάρια της Lenya της ύστερης περιόδου. Επισκεφθείτε οπωσδήποτε και τις δικτυακές διευθύνσεις, ειδικά την πρώτη, όπου θα βρείτε πολύ και ενδιαφέρον υλικό για τα έργα και ημέρες της Marianne.

Ειδήσεις Σήμερα: