Άλλος ένας στενός συνεργάτης του Χατζιδάκι, ο κιθαρίστας Βαγγέλης Μπουντούνης, καταθέτει τη δική του ευαισθησία απέναντι στο έργο του συνθέτη μέσα από μεταγραφές για δύο κιθάρες γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών αλλά κι οργανικών κομματιών. Σ’ αυτά προτάσσεται και μια δική του σύνθεση, που δίνει και τον τίτλο στην όλη συλλογή, καρπός της άμεσης συγκίνησής του μπροστά στην απουσία τις πρώτες ημέρες μετά το θάνατο του Χατζιδάκι. Στο ιδιαίτερα προσεγμένο συνοδευτικό φυλλάδιο διαβάζουμε και ένα κείμενο του συνθέτη για το τραγούδι: “Το τραγούδι δεν είναι σύνθημα ή πράξη εκτονώσεως. Ούτε μαστίχα για το στόμα αθλητικών εφήβων ή συντροφιά νυχτερινή για οδηγούς ταξί και φορτηγών. Είναι μια σχέση υπεύθυνη, μια πράξη ερωτική ανάμεσά μας, που μας αποκαλύπτει. Τελετουργία που απαιτεί τόσο από σας όσο και από μένα μια προετοιμασία θρησκευτική, επίμονη άσκηση γνώσης και αθωότητας, αποκαλύψεως και ανιχνεύσεως, μνήμης και προφητείας… Πιστεύω πως η τέχνη του τραγουδιού αποτελεί κοινωνικό λειτούργημα, γιατί το τραγούδι μάς ενώνει σ’ ένα μύθο κοινό… Κι όσο για τον κοινό μύθο που δεν υπάρχει στις μέρες μας, τον σχηματίζουμε καινούργιο και από την αρχή κάθε φορά. Κάθε φορά που νιώθουμε βαθιά την ανάγκη να τραγουδήσουμε!”.