Με αποδέκτες σχεδόν αποκλειστικά τους “σινεφίλ”, μια γαλλο-γεωργιανή παραγωγή που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Ξένης Ταινίας αλλά τελικά το κέρδισε ο “Μικρός Κόλια”. Δεν πρόκειται για κανένα αριστούργημα, δεν μπορεί όμως και να προσπεράσεις το όργιο χρωμάτων και μουσικής (Μπρέγκοβιτς), τη νοσταλγία για τις απλές χαρές της ζωής και τις γαστρονομικές απολαύσεις αλλά και την πολιτική σάτιρα για τον ερχομό του κομμουνισμού ο οποίος επέβαλε “λογοκρισία” ακόμα και στις… σπεσιαλιτέ. Κάπως φολκλόρ και με την αλλοιωμένη από το χρόνο φυσιογνωμία του διάσημου “μεγάλου ξανθού” του γαλλικού σινεμά να δεσπόζει στην οθόνη, η ταινία απευθύνεται κυρίως στους ρομαντικούς αλλά η κόπια που είδαμε κάθε άλλο παρά για ρομαντισμό προσφερόταν. Εικόνα μέτρια (4:3), πότε εκτυφλωτικά φωτεινή και πότε μουντζουρωμένη και ήχος μονοφωνικός, παρ’ όλο που στις αίθουσες προβλήθηκε με μπάντα dolby surround.

Ειδήσεις Σήμερα: