Το φημισμένο American Ballet Theater μάς υποδέχεται με ένα αγαπημένο και γνωστό έργο, που περικλείει τόσο το δράμα όσο και την κωμωδία. Στην παράσταση αυτή επικρατεί το μπουφόνικο στοιχείο που δημιουργεί μία ευφρόσυνη διάθεση στο κοινό που την παρακολουθεί. Το θέαμα είναι ευχάριστο και όσοι αγαπάτε το χορό, εδώ θα τον χορτάσει η ψυχή σας. Χρώμα, ζωντάνια, κέφι, πολύ κέφι, που δημιουργείται ούτως ή άλλως και από τη μουσική του Minkus. Τι γίνεται όμως, με το δραματικό στοιχείο που ενυπάρχει στο χαρακτήρα του Δον Κιχώτη και στην ατέρμονη, αλλά και ατελέσφορη αναζήτησή του για την ιδανική γυναίκα και το οποίο δεν φαίνεται; Το μόνο ίσως αρνητικό στοιχείο, που πολλοί όμως μπορεί να θεωρήσουν και ιδιαίτερα διασκεδαστικό είναι η παρουσίαση του Δον ως κλόουν τρόπον τινά, που δημιουργεί γέλιο, παραμένοντας στο περιθώριο και υπακούοντας τη γενική σκηνοθετική και χορογραφική επιταγή του Mikhail Baryshnikov. Ο φημισμένος Ρώσος χορευτής, που αποσκίρτησε στη Δύση, την εποχή της βιντεοσκόπησης ήταν στις μεγάλες δόξες του. Είχε ήδη πρωταγωνιστήσει σε μία ταινία που του χάρισε και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ δεύτερου ρόλου (“Κρίσιμη Καμπή” του Herbert Ross) και λίγο αργότερα πρωταγωνίστησε σε μία άλλη, τις “Λευκές Νύχτες”, που γνώρισε στην εποχή της τεράστια επιτυχία. Το μεγάλο αστέρι εδώ χορογραφεί, αλλά και “πρωταγωνιστεί” από όλες τις απόψεις. Βέβαια αυτό δεν είναι κακό, κάθε άλλο. Απλά την πρώτη θέση παίρνει το γέλιο, η χαρά, το κέφι και γιατί όχι δηλαδή; Αυτό δεν αναζητάμε επί ματαίω στη δύσκολη καθημερινότητά μας;
Ας αφήσουμε λοιπόν τους σκεπτικισμούς κατά μέρος και ας απολαύσουμε το χορευτικό μπρίο του Baryshnikov και του American Ballet Theatre.

Ειδήσεις Σήμερα: