Ντόπια προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ήχου γοτθικού, με «σκοτεινή» ambient αισθητική και ατμοσφαιρικά ηχητικά τοπία. Το ντεμπούτο των Ophelia’s Garden παραπέμπει σε μια ηχητική πραγματικότητα ονειρική, νωχελική αλλά και συναισθηματικά φορτισμένη, που εμπνέεται από (αλλά και ανταγωνίζεται με αξιώσεις) το dark wave της δεκαετίας του ’80, την καλλιτεχνική περσόνα του David Sylvian και των Cocteau Twins και τον ήχο της καλιφορνέζικης Project (Black Tape For A Blue Girl, Love Spirals Downwards, Lycia κ.λπ.). Πολύ καλά τα φωνητικά του Πέτρου Τσαλπατούρου.