Ένα αριστούργημα διαλόγων, υποκριτικής και ανθρωπιάς. Μετά από μια σκληρή και άκρως κυνική ταινία (“Γυμνός”), ο Άγγλος σκηνοθέτης βάζει στο χειρουργικό τραπέζι τις ανθρώπινες σχέσεις, έτσι όπως διαμορφώνονται μέσα από “μυστικά και ψέματα”, που προβάλουν το “ευπρόσωπο” μιας οικογένειας κρύβοντας τον αληθινό πόνο. Τέσσερις άνθρωποι επιλέγουν το ψέμα και ζουν μόνοι και αβοήθητοι, καθώς ο καθένας σέρνει ένα “σταυρό” που αρνείται να μοιραστεί με τους άλλους. Ο ερχομός μιας έγχρωμης που αποδεικνύεται συγγενής τους σπάει το απόστημα και πράγματα που έπρεπε να είχαν ειπωθεί χρόνια πριν, βλέπουν τώρα το φως και φέρνουν τη λύτρωση. Απλή, συγκινητική, με αλήθειες που καθηλώνουν, η ταινία που βραβεύτηκε το 1996 στις Κάννες απευθύνεται στον καθένα και πιο πολύ σε όσους -πέρα από διασκέδαση- αντιμετωπίζουν τον κινηματογράφο και ως μέσον πολιτισμού, επικοινωνίας και ανταλλαγής ιδεών. Η κόπια που είδαμε είχε εικόνα φωτεινή, με έντονα χρώματα και έντονη αντίθεση (τα σκιασμένα πρόσωπα φαίνονταν μουντζουρωμένα). Ο ήχος απέδιδε μια (ψευδ)αίσθηση χώρου, είχε όμως αισθητό “φύσημα”, μέτριο διαχωρισμό, ενώ το δεξί κανάλι ακουγόταν πιο δυνατά, με αποτέλεσμα (ειδικά στο stereo) ο ήχος να “τραβάει” δεξιά.

Ειδήσεις Σήμερα: