Σε νέες περιπέτειες, οι Bokomolech συναντούν τον γκουρού! Ο λόγος για το τρίτο άλμπουμ του καλύτερου αγγλόφωνου, ελληνικού γκρουπ σήμερα, η ηχογράφηση του οποίου έγινε στο Σικάγο το καλοκαίρι του 1997, με παραγωγό τον Steve Albini. Ο ίδιος επιμελήθηκε και το mastering στα διάσημα Abbey Road στούντιο του Λονδίνου. Ο Albini είναι μια από τις cult φυσιογνωμίες του σύγχρονου rock, τόσο ως μουσικός (Big Black, Rapeman, Shellac) όσο και ως παραγωγός (Nirvana, Pixies, PJ Harvey). Μια και φαντάζομαι ότι ένα από τα πρώτα πράγματα που θα αναρωτιέστε, είναι το κατά πόσον άγγιξε τους “δικούς μας” με κανένα μαγικό ραβδί, να σας απαντήσω πως όχι. Προφανώς καλλιέργησε και εξασφάλισε συνθήκες τέτοιες, που εκμαίευσαν τον καλύτερό τους εαυτό, και σίγουρα κατανόησε και σεβάστηκε το πρωτογενές υλικό τους, προφυλάσσοντάς το από κακή μεταχείριση (ενδεχόμενη στα χέρια κάποιου άλλου), το Jet Lag όμως είναι μία νίκη των Bokomolech και όχι του Albini. Κι αυτό γιατί, όπως προκύπτει κι από τα προηγούμενα δισκογραφικά τους βήματα, οι Bokomolech, έχοντας ολοκληρώσει με προσοχή και διορατικότητα τη γραμματική μιας μουσικής γλώσσας ολοκληρωτικά δικιάς τους, απεριόριστης και συναρπαστικής, προχώρησαν με το Jet Lag στη συγγραφή της πρώτης τους πραγματείας. Χωρίς διάθεση υπερβολής, αν ένα άλμπουμ σύγχρονου rock σαν το Jet Lag προερχόταν από κάποιο μητροπολιτικό περιβάλλον (Λονδίνο, Καλιφόρνια κ.λπ.) δεν θα δυσκολευόταν καθόλου να επιβληθεί άμεσα σε διεθνές επίπεδο σαν δουλειά ξεχωριστής έμπνευσης και ιδιαιτερότητας, ικανή να δημιουργήσει σχολή. Κάτι που ειλικρινά ευχόμαστε να καταφέρουν οι φίλτατοι Bokomolech ακόμα κι από την παραγκωνισμένη μας Ψωροκώσταινα. Ίσως χρειαστεί περισσότερο πείσμα, χρόνος, ζυμώσεις. Κι εδώ ακριβώς είναι που θα βοηθήσει ο γκουρού Albini, βάζοντας στο διαβατήριο τη σφραγίδα του ως εγγύηση κύρους.

Ειδήσεις Σήμερα: