Το κοινό μουσικό πνεύμα Ελλήνων και Αρμενίων βρίσκει πατρίδα σε αυτά τα τραγούδια που αποπνέουν τη μυρωδιά ενός αρώματος παλιού και σύγχρονου ταυτόχρονα. Οι μελωδίες του Αρμένιου συνθέτη Ara Dinkjian των Night Ark (του οποίου δείγματα δουλειάς είχαμε από τον προηγούμενο δίσκο της Αρβανιτάκη «Μένω Εκτός» και «Δυνατά») που εμπεριέχουν τις επιρροές του από τη ζωή σε μια πόλη όπως η Νέα Υόρκη, όπου ζει, και από τις αρμένικες ρίζες του, είναι σαν ένα ταξίδι από την Ανατολή στη Δύση με ενδιάμεσους σταθμούς τα ελληνικά νησιά, την Ηπειρο και τη Σμύρνη. Οι μικρές ποιητικές ιστορίες του Μιχάλη Γκανά (Ποια μουσική περπατάει στο πλάι σου/ποια πυρκαγιά στα μαλλιά/ποια σιωπή καταπίνει τα λόγια μου/και ψιθυρίζω φιλιά) και οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου η οποία σε αυτόν το δίσκο φανέρωσε μια πιο λυρική πλευρά που μάλλον της ταιριάζει καλύτερα (Αηδόνι εσύ, πλανεύτρα στάχτη που καις/με ποιο κρασί μεθάει τα μάτια του πες) εναρμονίζονται απόλυτα με τις μελωδίες. Το μεσογειακό ηχόχρωμα και η εσωτερική δύναμη που χαρακτηρίζει τη φωνή της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, καθώς και η ενορχήστρωση των οργάνων, παραδοσιακών και μη, από το Δημήτρη Παπαδημητρίου δημιουργούν μια ηχητική πανδαισία που σε κάνει να χαίρεσαι τελικά γιατί αυτός ο δίσκος, αν και διαθέτει πολλές καταγωγές, έχει μια κοινή πατρίδα: την αγάπη των δημιουργών του για τη μουσική.

Ειδήσεις Σήμερα: