Στο τρίτο σόλο άλμπουμ της από τη διάλυση των Sugarcubes (1992) η Bjork συνταιριάζει pop δεδομένα, τελευταίας τεχνολογίας ρυθμοσυσκευές, ερωτικά τραγούδια και φωνητικούς πειραματισμούς, για πρώτη φορά (συν)υπογράφοντας και την παραγωγή, μαζί με τον Mark Bell των LFO. Γλυκές μελωδίες, χορευτικά κολάζ, εύθραυστες εντάσεις, απρόσμενες δομές, ασύμμετροι ρυθμοί, δραματικές αισθήσεις συνιστούν την επίμονα εφευρετική δημιουργία της Ισλανδής ιέρειας του μοντερνισμού, η φωνή της οποίας πλέει πάνω από τα κομμάτια, χάνοντας αυτόβουλα τον εαυτό της σ’ ένα λαβύρινθο αντηχούντων beat και ταραγμένων εγχόρδων (από το Icelanding String Octet).