Selected Sings, I – Κριτική

“Το ουσιώδες δεν είναι πλέον ορατό” διαβάζουμε στο εξώφυλλο της κυκλοφορίας αυτής, μια θέση του Γάλλου φιλόσοφου Paul Virilio ανοιχτή σε ερμηνείες και συζητήσεις, που όμως η επιμέρους ισχύς της στη σύγχρονη δισκογραφική βιομηχανία δεν μπορεί, δυστυχώς, να αμφισβητηθεί. Στους αντίποδες της επιδερμικής μουσικής με ημερομηνία λήξης, η κυκλοφορία του “Selected Signs, I” στόχο έχει να δώσει την ευκαιρία σε εξαίρετους μουσικούς και συνθέτες από τη νεότερη γενιά να κερδίσουν την αναγνώριση που τους αξίζει, ανανεώνοντας παράλληλα την εκτίμηση για το έργο καλλιτεχνών καθιερωμένων. Αποτελώντας πρώτη υλοποίηση, σε τιμή προσφοράς, ενός πλάνου της ECM για κυκλοφορία “μουσικών βιβλίων της χρονιάς”, η συλλογή επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στη jazz που φιλοξένησε η εκλεκτική Γερμανική ετικέτα στη διάρκεια του 1997. Τα 14 κομμάτια που περιλαμβάνει, έχουν επιλεγεί με γνώμονα την υπακοή σε μια εσωτερική συνοχή και τη λογική μετάβαση από το κάθε κομμάτι στο επόμενο, συνιστώντας τελικά ένα άλμπουμ, σε αντιδιαστολή με τα εμπορικού προσανατολισμού sampler. Φιλοξενώντας ονόματα, όπως αυτά των Tomasz Stanko, Dino Saluzzi, Ralph Towner, Arild Andersen, Marilyn Mazur, Charles Lloyd, Joe Maneri, Michael Cain, Jack DeJohnette, Terje Rypdal, Kenny Wheeler κ.ά. το Selected Signs, I, παρά τη δραματικότητα της ρήσης του Virilio, ανοίγει διάπλατα το παράθυρο για τη θεώρηση του ουσιώδους.