Μια ελληνική προσπάθεια για μουσική-συνδυασμό “ήχων soul, funk, rock, pop και ethnic”; Ενθαρρυντικό ως ιδέα, αλλά κάτι στις “Ενοχές” των Μπλε δεν πείθει. Τα φωνητικά της Θεοδοσίας Τσάτσου δεν αποφεύγουν την επιτήδευση, με αποτελέσματα ακόμη και ενοχλητικά, σε περιπτώσεις όπως αυτή του σουξέ “Νοιώθω Ενοχές” όπου τραγουδά ελληνικά με ξενική προφορά. Οι συνθέσεις του σαξοφωνίστα Γιώργου Παπαποστόλου μάταια αναζητούν προσωπική σφραγίδα, ενώ οι στίχοι του Γιώργου Παρώδη επιδιώκοντας να κάνουν χιούμορ αναλώνονται κάποτε σε κενούς περιεχομένου βερμπαλισμούς (“Κόλα-Κόκα”). Αντίθετα, τα ντραμς του Νίκου Φουντουκίδη και το μπάσο του Τόλη Δεληγιάννη συνιστούν μια
ρυθμ σέξιον που δένει το σύνολο και διατηρεί τις ρυθμικές κατευθύνσεις, ενώ επαρκείς γενικά είναι και οι υπόλοιποι μουσικοί, με πλέον εντυπωσιακούς τους ήχους από το βιολί της Νατάσας Αλεξίου. Επίσης, τι δουλειά έχει εδώ η διασκευή στο “Fever”, ειδικά καπάκι στο ελληνάδικο (έστω και με ελαφρυντικά) “Γάμος σε 7/8”;