Με το άλμπουμ αυτό οι Stones συμπλήρωσαν 34 χρόνια στην αιχμή της rock δημιουργίας και επικαιρότητας. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος, αρκεί να σκεφτούμε ότι παίζουν rock πιο πολύ καιρό απ’ ό,τι οι περισσότεροι ανταγωνιστές τους που είναι εν ζωή. Λάβετε τα μέτρα σας λοιπόν: το πιο θρυλικό θηρίο της rock ‘n’ roll ζούγκλας σηκώνεται απειλητικά στα πίσω πόδια του και βγάζει βρυχηθμούς ποικίλους: από το κλασικό rock ‘n’ roll των Stones (“Too tight”, “Lowdown”) περνά στη reggae (“You don’t have to mean it”), σε σκοτεινά blues (“Might as well get juiced”), γλυκόπικρες μπαλάντες μελαγχολίας και μετάνοιας (“Anybody seen my baby”), αποχρώσεις country (“Always suffering”) και gospel (Saint of me”), χορωδιακά τύπου Temptations (“Out of control”) αλλά και θρηνωδίες από την pedal steel κιθάρα του Ron Wood ( “Already me”). Το άλμπουμ κλείνει με το “How can I stop” σε ύφος Motown, όπου ο Jagger σχεδόν απολογείται για την πρωτοφανή διάρκεια του γκρουπ του. Όμως, Mick, δεν ήταν μόνο το τάλαντο και η εύνοια της Τύχης. Ήταν, ισοβαρώς, και η όρεξη για πολλή πολλή δουλειά. Μπράβο και καλοφάγωτα!

Ειδήσεις Σήμερα: