Ο Nick Cave είναι από τους ρόκερ εκείνους που τα είδαν όλα και στάθηκαν αρκετά τυχεροί ώστε να επιβιώσουν χωρίς (;) απώλειες. Τότε όμως γιατί το «The Boatman’s Call» είναι ο πιο μελαγχολικός δίσκος που έχει βγάλει ποτέ; Η σκοτεινιά, η απόγνωση, η απόρριψη που αποπνέουν τα δώδεκα χαμηλόφωνα, σχεδόν κλαψιάρικα τραγούδια του νέου του άλμπουμ δεν είναι συναισθηματικές καταστάσεις άγνωστες γι’ αυτόν, μετά όμως την καθαρτήρια εμπειρία των «Murder Ballads» θα φανταζόταν κανείς ότι οι προσωπικοί του δαίμονες είναι πλέον ξορκισμένοι κάπου πολύ μακριά. Ωστόσο, ο μουσικός δεν οφείλει να προσαρμόζεται στις προσμονές των ακροατών, τουλάχιστον στο βαθμό που και ο ίδιος δεν απαιτεί από τους ακροατές πειθαναγκασμό στις δικές του διατυπώσεις. Οι δίσκοι ανέκαθεν ήταν, και μακάρι για πάντα να μείνουν, μηνύματα στο μπουκάλι με θέμα άγνωστο, μέχρι τη μαγική, ηδονική θα λέγαμε στιγμή της αποκρυπτογράφησης μέσα από την ακρόαση. Κι όταν η ακρόαση του «The Boatman’s Call» τελειώνει, αυτό που μένει είναι ένα μετείκασμα των κάθε είδους ανοιχτών πληγών που μπορούν ν’ αφήσουν στην αντρική καρδιά οι γυναικοδουλειές, διαδεδομένο αίτιο καλλιτεχνικής έκφρασης, που όμως από άποψη ηχητικής αισθητικής εδώ μας πισωγυρίζει στη μεμψιμοιρία του πρώτου μισού των ’80s που έπαιξε το ρόλο της και πήγε στο καλό, αδειάζοντας τον τόπο στη χαρά της ζωής. Ξανακούω το δίσκο ανοίγοντας το παράθυρο στον θεράποντα ήλιο του μεσημεριού και, ναι, πράγματι το μήνυμα του «The Boatman’s Call» μου είναι τελείως ξένο.

Ειδήσεις Σήμερα: