Broken China – Κριτική
Ο οργανίστας Rick Wright υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Pink Floyd το 1965 και βασικό τους στέλεχος έκτοτε. Το πρώτο του σόλο άλμπουμ ήταν το «Wet Dream» του 1978, με επόμενο το αποτυχημένο «Identity» του 1984. Το «Broken China» του 1996 είναι η τρίτη προσωπική του δουλειά. Προκαλεί τόσες συγκρίσεις με τους Floyd που είναι αδύνατον να τις αποφύγει κανείς: επικές κλιμακώσεις, παγετώδη συνθεσάιζερ, περιβαλλοντικά εφέ (κεραυνοί, παιδικές φωνές κ.λπ.) και ιδιαίτερα η μίμηση του στιλ του Gilmour στο παίξιμο της κιθάρας. Γρήγορα η συνθετική ξηρασία γίνεται δεδομένη, αν και θεωρείται το παν για τη διασκέδαση των εντυπώσεων με ακριβείς, πλην ψυχρά επαγγελματικές, ερμηνείες, από συνεργάτες όπως ο ντράμερ Manu Katche, ο κιθαρίστας Tim Renwick, ο μπασίστας Pino Palladino και η Sinead O’Connor που κάνει φωνητικά σε δύο τραγούδια. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εφαρμογή μιας τεχνικής διεύρυνσης της στερεοφωνικής εικόνας που ονομάζεται Qsound και που είχε εφαρμοστεί και στο σόλο άλμπουμ του Roger Waters, «Amused To Death» (1993).
- Γαλλία: Υπό κράτηση ο ινδός πλοίαρχος του Grinch που φέρεται να ανήκει στον «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας
- Ιράν: Οι συλληφθέντες στις διαδηλώσεις θα δικαστούν το «συντομότερο δυνατόν»
- Η χρονιά των Hectocorns της τεχνητής νοημοσύνης: 100 δισ. μπαίνουν στο ταμπλό
- Μάλτα: Ένας πρόσφυγας διασώθηκε, 150 αγνοούνται μετά τη βύθιση των πλοιαρίου τους στα ανοιχτά της Τυνησίας
- Στα «ΝΕΑ» της Δευτέρας: Δεν έχεις εισιτήριο; 100 ευρώ πρόστιμο
- Πόλο: Συγχαρητήρια του πολιτικού κόσμου στην εθνική ομάδα