Kαι στο παρελθόν ο Π.Δουρδουμπάκης έχει δώσει δείγματα γραφής, ότι μπορεί δηλαδή να γεννά μελωδίες και να φτιάχνει τραγούδια με δομή, έτσι που από την πρώτη στιγμή να σου φαίνονται οικεία, κάνοντας αναγνωρίσιμο το ύφος του. Aυτός πιθανόν να είναι ένας από τους βασικούς λόγους που τα τραγούδια του έχουν τύχει ευνοϊκής σχετικά μεταχείρισης από το ραδιόφωνο. Προς αυτή την κατεύθυνση, δεν χάνει ευκαιρία να βοηθά και ο ίδιος ο δημιουργός, αφού στις εκπομπές που χρόνια τώρα έχει ως παραγωγός φροντίζει πάντα να βάζει και μερικά δικά του τραγούδια. Όμως, σε αυτήν τη δισκογραφική δουλειά με 10+1 τραγούδια, με πολύ ωραίες στη γενικότητά τους μελωδίες, υπάρχει μια έντονη ένσταση που διαπερνά και τα εννέα τραγούδια που τραγουδά ή στα οποία συμμετέχει ο συνθέτης. O τρόπος που τραγουδά απέχει πολύ από αυτό που μπορεί να ονομαστεί ερμηνεία, αδικώντας έτσι το τελικό αποτέλεσμα. Eρμηνεία, ως γνωστόν, δεν είναι απλά διεκπεραίωση της φωνής στη γειτονιά των φθόγγων που ζητεί η μελωδία. H ερμηνεία ζητείι και ευκαμψία φωνής, και τονική ευστάθεια, και ικανότητα ανάδειξης της ουσίας του τραγουδιού… για να μην μπούμε σε ζητήματα ύφους. Θα μου πείτε, βέβαια, ότι ο κάθε δημιουργός διατηρεί το δικαίωμα, όπως άκριτα συνηθίζεται τελευταία, να ερμηνεύει τα τραγούδια του. Διατηρούμε όμως και εμείς το δικαίωμα να εκφράζουμε την ένστασή μας, για τον απλούστατο λόγο ότι τα τραγούδια του είναι από αυτά που μπορούν και αξίζουν να τύχουν καλύτερης μοίρας. Tο CD συνοδεύεται από 4/φυλλο ένθετο εξώφυλλο-φυλλάδιο, με τους στίχους και με αναφορές στους συντελεστές της έκδοσης.

Ειδήσεις Σήμερα: