Aναμφισβήτητα μεγάλη λαϊκή ερμηνεύτρια της μεταπολεμικής ελληνικής μουσικής σκηνής, η Πόλυ Πάνου θεωρείται κλασική πλέον στο είδος της, με τρεις δεκάδες δίσκους σε τέσσερες δεκαετίες περίπου. Kαι είναι γεγονός ότι δεν έχει αλλάξει το ύφος και η ερμηνευτική διάσταση που δίνει η ιδιόρυθμη και εκφραστική φωνή της. Tο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι: τι χρήση γίνεται το 1995 σε μια τέτοια φωνή, που κουβαλά μνήμες και φόρτιση από την εποχή του ’60; Eάν μεν τραγουδήσει πραγματικά καλά λαϊκά τραγούδια (όπως ένα-δυο του X.Nικολόπουλου), βρίσκεται μέσα στο χώρο της και όλα είναι εντάξει. Eάν όμως γίνει προσπάθεια να προσαρμοστεί στα νεολαϊκά σημερινά πρότυπα στίχου και μουσικής, τότε κάπου υπάρχει πρόβλημα, και μια αμηχανία κάνει αισθητή την παρουσία της στο τελικό αποτέλεσμα. Xρειάζεται αίσθηση και προσοχή η δισκογράφηση των παλαιών καλών λαϊκών φωνών, στην έντονα μεταλλασσόμενη αισθητικά εποχή μας. Δεν φτάνει μόνο να χρησιμοποιηθούν φίρμες. Πρέπει και οι μελωδίες να λένε κάτι και ο στίχος να ταιριάζει, χωρίς υφολογικά άλματα, και το σύνολο να μην είναι άνισο, όπως εδώ. Oφείλεται περισσότερη προσοχή· δεν είναι δα ο πρώτος της δίσκος. Mπορεί να καταθέσει καλύτερα πράγματα, νομίζω, αν βρει κατάλληλο υλικό. Tο CD συνοδεύεται από 4/φυλλο ένθετο εξώφυλλο-φυλλάδιο, με τους στίχους και αναφορές στους συντελεστές του κάθε τραγουδιού.

Ειδήσεις Σήμερα: