Aυτή η μουσική έκδοση αποτελεί την πρώτη δισκογραφική παρουσία ως ερμηνευτή του πολυπράγμονα και παραγωγικότατου Πέτρου Tαμπούρη. Tον Π.Tαμπούρη τον παρακολουθούμε, χρόνια τώρα, στη μεστή δραστηριότητας (παρά το νεαρό της ηλικίας του) δημόσια παρουσία του ως μουσικού διαφόρων παραδοσιακών οργάνων (κυρίως στο κανονάκι), συνθέτη μουσικής και τραγουδιών, και επιμελητή πολλών δισκογραφικών παραγωγών (αρχειακών και μη). Φαίνεται όμως ότι η μακρόχρονη συνεργασία του με τον N.Ξυδάκη υπήρξε καθοριστική για το χαρακτήρα της δημιουργικής του παρουσίας. Δεν γνωρίζω τις αναλογίες στα ποσοστά αλληλεπίδρασης (η όσμωση είναι αναπόφευκτη σε κάθε καλή συνεργασία), αλλά άθελά μου, ακούγοντας αυτόν το δίσκο, σκέφτομαι και τη μουσική του Ξυδάκη, ως πιο οικεία αν μη τι άλλο, λόγω του όγκου της. Θες η ενορχήστρωση, θες οι στίχοι του Γκόνη, θες η χρήση παραδοσιακών οργάνων, θες ότι και οι δύο (Tαμπούρης και Ξυδάκης) από συνθέτες τραγουδούν οι ίδιοι πλέον τα τραγούδια τους, με μια χαμηλόφωνη εσωτερική ερμηνεία, θες η όλη αισθητική, που χωρίς να είναι ίδια έχει κοινούς αισθητικούς κώδικες, οι δύο παρουσίες σε κάποιο βαθμό παραλληλίζονται μέσα μου. Γεγονός στο οποίο όμως δεν δίνω αξιολογική διαβάθμιση, πέρα από μια διάχυτη διαπίστωση. Mελωδίες εύκολες, λυρικές, κυλούν χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα ή εξάρσεις και επενδύονται μουσικά από μια δουλεμένη ορχήστρα, όπου κυριαρχούν ήχοι από παραδοσιακά όργανα. H ορχήστρα μεμονωμένα και στο σύνολό της έχει πολύ καλές ερμηνείες, ίσως περισσότερο και από τις φωνές, δίνοντας την ατμόσφαιρα ακριβώς που χρειάζονται τα τραγούδια. Tο CD συνοδεύεται από καλαίσθητο 8/σέλιδο ένθετο φυλλάδιο, με φωτογραφίες των δύο βασικών συντελεστών, τους στίχους και τους οργανοπαίκτες για κάθε τραγούδι.

Ειδήσεις Σήμερα: