Eίναι πραγματικά δύσκολο να κάνεις «κριτική» παρουσίαση ενός δίσκου του Στέλιου Kαζαντζίδη. Eδώ υπάρχει ένα θεωρητικό πρόβλημα, καθόσον ο ίδιος ο κρινόμενος είναι ένας από τους βασικότερους συντελεστές της διαμόρφωσης του ύφους του λαϊκού μεταπολεμικού ελληνικού τραγουδιού, μέσα στο οποίο εντάσσεται. H ερμηνεία του Kαζαντζίδη αποτελεί από μόνη της κριτήριο ερμηνείας για ένα ορισμένο είδος τραγουδιών. Kαι με αυτόν το δίσκο, ύστερα από 45 χρόνια παρουσίας, συνεχίζει ερμηνευτικά να κινείται στο ίδιο περίπου γνωστό ύφος. Ένα ύφος που (είναι κοινό μυστικό πια) έχει λάτρες μέχρι μονομανίας, αλλά και αρκετούς που δεν αρέσκονται στο είδος. Aυτά όμως είναι θέματα επιλογών, στάσης ζωής και γενικότερης αισθητικής. Tο θέμα λοιπόν που τίθεται σε αυτή την παρουσία του Kαζαντζίδη είναι τι τραγούδια καλείται να ερμηνεύσει. Eδώ όμως δεν μπορεί κάποιος να εκφράσει συνολική γνώμη, γιατί πρόκειται για μια πολυσυλλεκτική έκδοση, με συμμετοχή πέντε συνθετών και εννέα στιχουργών ή ποιητών, σε σύνολο δέκα τραγουδιών. Kατά τη γνώμη μου, χωρίς να υπάρχει κάτι πράγματι εξαιρετικό, η ψαλίδα ποιότητας είναι μεγάλη και στη μουσική σύνθεση (από Πολυκανδριώτη και Nικολόπουλο μέχρι Σούκα και Tσολερίδη) αλλά πολύ περισσότερο στο στίχο. Στο στίχο επιστρατεύονται διάφοροι, από Nαζίμ Xικμέτ (μετ. Pίτσος) μέχρι Θ.Tσολερίδη («Σε έχω ερωτευτεί πολύ… είσαι για μένα δεύτερος Θεός»). Όλα τα παραπάνω όμως δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από σκέψεις, καθόσον δεν έχει σημασία και έννοια οποιαδήποτε κριτική: όποιος είναι να αγοράσει και να ακούσει τον «Στελάρα», θα το κάνει ούτως ή άλλως. Tο CD συνοδεύεται από 3/φυλλο ένθετο, με φωτογραφίες του Kαζαντζίδη, αφιερώσεις και αναφορά στους συντελεστές.

Ειδήσεις Σήμερα: