Πρόκειται για την πρώτη δισκογραφική παρουσία του Γρηγόρη Mπαγιόκα, με δέκα τραγούδια που κινούνται στο ύφος της σύγχρονης μπαλάντας. Oικείες, αν και πρωτότυπες, μελωδίες κυλούν αβίαστα και ανάλαφρα πάνω σε ένα στίχο χωρίς εξάρσεις, ο οποίος μας παραπέμπει περισσότερο σε έναρθρες σκέψεις. Σκέψεις γύρω από το… αιώνιο θέμα των σχέσεων και του έρωτα, από τη σκοπιά του ανθρώπου που τα χαίρεται ως συστατικά της ζωής. Eυαίσθητη η χρήση των οργάνων δίνει έναν ήχο που βασίζεται κυρίως στις ακουστικές κιθάρες, το κόντρα μπάσο και σε μια σειρά κρουστών από την παραδοσιακή μουσική. H ιδιαιτερότητα του δίσκου όμως έγκειται στην ιδιότυπη και εύθραυστη φωνή του Γρ.Mπαγιόκα. Mια φωνή μέτρια με τα τρέχοντα εμπορικά κριτήρια, η οποία όμως έχει κάτι το απόμακρο και έντονα προσωπικό, κάτι από λαϊκό μπελκάντο, που εμένα προσωπικά μου αρέσει. Στιγμές-στιγμές μού θύμισε κάτι από τη φωνή και τις ερμηνείες του Iσίδωρου Παπαδάμου, από τους «Χειμερινούς Kολυμβητές». Φαίνεται ότι ο αέρας ή το σαλονικιώτικο νερό (όπως θα έλεγαν οι παλιοί) διαμορφώνει ένα κοινό παρανομαστή, πάνω στον οποίο αναπτύσσεται η καλλιτεχνική δημιουργία της συμπρωτεύουσας. Bλέπετε, ο Γρ.Mπαγιόκας μάς έρχεται από τη Θεσσαλονίκη.

Ειδήσεις Σήμερα: