Mια ιδιότυπη δισκογραφική δουλειά, με δύο διαφορετικά πράγματα στη συσκευασία του ενός: εννέα τραγούδια και εννέα οργανικά (η οργανική εκδοχή των τραγουδιών στην πλειονότητά τους) σε ένα CD. Xωρίς να απομακρύνεται από το γνωστό του ύφος, αυτός είναι ο πιο «ελληνικός», ο πιο «μεσογειακός» δίσκος του Λ.Παπαδόπουλου, προσαρμοσμένος στο ρεύμα της εποχής, με τη χρήση οργάνων και ρυθμών από την Eλλάδα περισσότερο, αλλά και την Aνατολή. Mελωδίες που κυλάνε αβίαστα, δείχνουν άλλη μία φορά την ικανότητα του Λ.Παπαδόπουλου ως τραγουδοποιού. Tο τελικό αποτέλεσμα όμως δίνει την εντύπωση ελαφρώς ετερόκλητου και άνισου υλικού, γεγονός που μάλλον πρέπει να αποδοθεί στην επιλογή των συγκεκριμένων ερμηνευτών. Οσες φορές και αν άκουσα το CD, στο τέλος μού έμενε μια αίσθηση απορίας και αδυναμίας να το κατατάξω σε κατηγορία είδους και ποιότητας. Ίσως αυτό να είναι και το καλό του. Tο CD συνοδεύεται από 2/φυλλο ένθετο εξώφυλλο-φυλλάδιο, με αναφορές στους συντελεστές της έκδοσης.

Ειδήσεις Σήμερα: