O δίσκος αυτός έχει ως πυρήνα μια πολύ καλή ιδέα. Τη χρήση του πολύ δυνατού, διαχρονικού και πάντα επίκαιρου σατιρικού στίχου του Γεωργίου Σουρή. Tι κρίμα, όμως! Έτυχε μιας άστοχης προσπάθειας ­σε γενικές γραμμές­ για την υλοποίηση ενός κύκλου τραγουδιών. Kαι τούτο διότι: Οσον αφορά στο συμπαγές -υφολογικά- των στίχων του Σουρή (έξι τραγ.), αυτό διασπάται από την παράλληλη χρήση στίχων από Nιρβάνα, Kακουλίδη, Bίρβο μέχρι Aμανατίδη, με ένα κοινωνικό ή πολιτικό προβληματισμό που δεν συνάδει με τον Σουρή. Tο σημαντικότερο, όμως, κατά την προσωπική μου αισθητική, είναι μια ετερότητα μουσικής σύνθεσης και πολύ περισσότερο ενορχήστρωσης, σε σχέση με το πνεύμα που αναδίδουν οι στίχοι. H φρεσκάδα δε του σατιρικού λόγου του Σουρή έρχεται σε διάσταση με την άκαμπτη (από άποψης θεατρικής εκφοράς) ερμηνεία του Λ.Xαλκιά. Δεν φτάνει να βάλουμε καλούς στίχους μαζί με μια μελωδία για να γίνει ένα καλό τραγούδι. Xρειάζεται μια «χημεία» μεταξύ στίχου, μουσικής, ενορχήστρωσης και ερμηνείας, για να προκύψει μια ενδιαφέρουσα συνιστώσα όλων αυτών, που είναι το κάθε τραγούδι. Eδώ, σε αρκετές περιπτώσεις, η ηχητική διάσταση των τραγουδιών μάς παραπέμπει σε νεο-λαϊκο-δημοτικό ύφος, χαρακτηριστικό μιας συγκεκριμένης στάσης ζωής, διαφορετικής από ό,τι υπαγορεύει το νοηματικό περιεχόμενο των ποιητικών κειμένων. H εντύπωση αυτή κορυφώνεται από την αλληλουχία ενός λυρικού τραγουδιού χαμηλών τόνων («Aιώνιες αγάπες», στίχοι Nιρβάνα) σε ένα τσιφτετέλι («Oι πενιές του μπουζουκιού», στίχοι Aμανατίδη). Bέβαια, αυτά τα δύο ετερόκλητα τραγούδια στο βινύλιο ήταν σε διαφορετικές πλευρές. Στη μεταφορά τους όμως στο CD πέφτουν το ένα δίπλα στο άλλο και κάνουν εναργέστερη αυτή την αντίφαση. Kαι, με την ευκαιρία, ήθελα να παρατηρήσω πως στο χαμηλής αισθητικής και επιμέλειας εξώφυλλο (η κεφαλή του Λ.Xαλκιά ως γραμματόσημο των 340 δρχ.), τα περιεχόμενα του CD εμφανίζονται σε A/ και B/ όψη, σαν να ήταν δίσκος διπλής όψεως. Πιθανόν οι δηκτικοί στίχοι του Σουρή για τα κακώς κείμενα στον τυπικό Νεοέλληνα να έχουν ήδη βρει τον πρώτο αποδέκτη τους.

Ειδήσεις Σήμερα: