Planet Travel

Τα μανιτάρια αποτελούν μία μικρή μόνο κατηγορία στο μεγάλο βασίλειο των μυκήτων, αλλά χαρακτηρίζονται από έντονη ποικιλομορφία, με διαφορετικά σχήματα και χρώματα. Τα φαγώσιμα είδη ανήκουν κυρίως στην υποδιαίρεση Agaricales. Όλα τα μανιτάρια όμως, και αυτά των υπολοίπων υποδιαιρέσεων, συμπεριλαμβάνονται στο ευρύτερο υποσύνολο των μυκήτων, τους βασιδιομύκητες. Αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν μανιτάρι, είναι το […]

Ιδρύθηκε το 1974 και έχει έκταση πυρήνα 750 εκτάρια και έκταση περιφερειακής ζώνης 2.750 εκτάρια. Γειτνιάζει με τον αρχαιολογικό χώρο και απέχει μόλις 50χλμ. από την Αθήνα.

Οι εντυπωσιακοί γεωλογικοί σχηματισμοί και η ιδιαίτερα πλούσια ποικιλία χλωρίδας και πανίδας συνθέτουν μια μοναδική σε αγριότητα και επιβλητικότητα εικόνα.

Ιδρύθηκε το 1974 και έχει έκταση πυρήνα 750 εκτάρια και έκταση περιφερειακής ζώνης 2.750 εκτάρια. Γειτνιάζει με τον αρχαιολογικό χώρο και απέχει μόλις 50χλμ. από την Αθήνα.

Στη δυτική Λέσβο, στην περιοχή Σίγρι βρίσκεται ένα από τα ωραιότερα φυσικά μνημεία της χώρας μας, το Απολιθωμένο Δάσος Λέσβου, μοναδικό σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για τους επισκέπτες στο χωριό της Δαδιάς (14χλμ. από το Σουφλί) λειτουργεί Οικοτουριστικό Κέντρο, το οποίο περιλαμβάνει ξενώνα (20 δωμάτια και 60 κλίνες), αναψυκτήριο-εστιατόριο και κέντρο ενημέρωσης με μόνιμη έκθεση φωτογραφιών και κειμένων στα ελληνικά και στα αγγλικά, όπου πραγματοποιούνται και προβολές ταινιών και διαφανειών. Μέσα στη ζώνη απόλυτης προστασίας, 2χλμ. από το Οικοτουριστικό Κέντρο, […]

Τα μανιτάρια φυτρώνουν στη φύση, αγοράζονται από το μανάβη, και επομένως μπορεί κανείς να υποθέσει ότι πρόκειται για φυτά. Όμως αυτή δεν είναι η πραγματικότητα. Τα μανιτάρια αποτελούν μια μικρή μόνο κατηγορία στην τεράστια οικογένεια των μυκήτων. Παραδοσιακά οι ζωντανοί οργανισμοί είχαν διαιρεθεί σε δύο βασίλεια: των φυτών και των ζώων. Τα μανιτάρια παλαιότερα ταξινομούνταν […]

Όταν ιδρύθηκε το 1962, ο κύριος σκοπός της δημιουργίας του ήταν η διαφύλαξη του ενδημικού είδους ελάτης (Abies cephalonica). Βρίσκεται στην Κεφαλλονιά κοντά στο Αργοστόλι και τη Σάμη και είναι ο μικρότερος δρυμός της χώρας, με έκταση πυρήνα 2.682 εκταρίων.

Ιδρύθηκε το 1973 και έχει έκταση πυρήνα 3.412 εκτάρια και έκταση περιφερειακής ζώνης 12.225 εκτάρια. Βρίσκεται στο Νομό Ιωαννίνων κοντά στην Κόνιτσα και τα χωριά Μονοδένδρι, Αρίστη και Πάπιγκο. Περιλαμβάνει το φαράγγι του Βίκου (παραπόταμος του Βοϊδομάτη), τη χαράδρα του Αώου και τον ορεινό όγκο της Τύμφης.

Ιδρύθηκε το 1966 και έχει έκταση πυρήνα 3.010 εκτάρια και έκταση περιφερειακής ζώνης 4.200 εκτάρια. Βρίσκεται στο Νομό Φθιώτιδας, κοντά στην Υπάτη και την Παύλιανη, στο βουνό της Οίτης.

Ιδρύθηκε το 1938, με στόχο την προστασία των περισσότερων από τα 1.700 είδη φυτών -μεταξύ των οποίων πολλά σπάνια και ενδημικά- και έχει έκταση πυρήνα 3.393 εκτάρια. Βρίσκεται στο Νομό Πιερίας κοντά στο Λιτόχωρο και εκτείνεται από υψόμετρο 600μ. έως την κορυφή Πάνθεο ή Μύτικας στα 2.917μ.

Έχει μακρά ιστορία αφού ιδρύθηκε το 1938. Έχει έκταση πυρήνα 3.513 εκτάρια. Βρίσκεται στα όρια των Νομών Φωκίδας και Βοιωτίας, ανάμεσα στην Αράχωβα, τους Δελφούς και τον Επτάλοφο.

Ιδρύθηκε το 1966 και έχει έκταση πυρήνα 3.393 εκτάρια και έκταση περιφερειακής ζώνης 3.534 εκτάρια. Βρίσκεται στα όρια της Ηπείρου και της δυτικής Μακεδονίας ανάμεσα στους νομούς Ιωαννίνων και Γρεβενών, κοντά στα χωριά Κρανιά, Περιβόλι και Βωβούσα.

Το Ζωνοδέλφινο είναι το είδος του δελφινιού που απαντάται συχνότερα στις ελληνικές θάλασσες. Επειδή όμως προτιμά τα μεγάλα βάθη, δεν εμφανίζεται κοντά στις ακτές, εκτός αν το βάθος μεγαλώνει απότομα κοντά σε αυτές, όπως στον Κορινθιακό κόλπο. Σχηματίζει συνήθως κοπάδια 15 έως 60 ατόμων. Το Κοινό δελφίνι τις τελευταίες δεκαετίες έχει αρχίσει να γίνεται σπάνιο […]

Από τις πρώτες θαλασσινές εικόνες που έρχονται στο νου μας είναι ο γλάρος, το πιο αντιπροσωπευτικό πουλί της θάλασσας και των ακτών. Στο Αιγαίο φωλιάζουν όλο το χρόνο δύο είδη γλάρων, ο ασημόγλαρος και ο αιγαιόγλαρος. Ο ασημόγλαρος είναι ο κοινός γλάρος, αυτός που οι περισσότεροι θα έχετε δει να ακολουθεί το πλοίο στο οποίο […]

Ο αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) συγκρινόμενος με τον κοινό γλάρο, τον ασημόγλαρο (Larus cachinnans), παρουσιάζει τα παρακάτω χαρακτηριστικά: Ράμφος Πόδια Πέταγμα Σώμα Αιγαιόγλαρος Βαθύ κόκκινο με κίτρινη άκρη Κίτρινα Ανάλαφρο Λευκό, με στενές γκρίζες φτερούγες Ασημόγλαρος Κίτρινο Σκουροπράσινα Συγκριτικά πιο βαρύ Το φώλιασμα Οι αιγαιόγλαροι, όπως και τα περισσότερα θαλασσοπούλια, συγκεντρώνονται σε αποικίες, κυρίως γιατί: Τα […]

Ο αιγαιόγλαρος απαντάται αποκλειστικά στη Μεσόγειο. Αναπαραγόμενοι πληθυσμοί έχουν καταγραφεί στην Αλγερία, στην Κύπρο, στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στο Μαρόκο, στην Ισπανία, στην Τυνησία και στην Τουρκία. Στην Ελλάδα είναι το πιο σπάνιο θαλασσοπούλι. Φωλιάζει στο Αιγαίο, συνήθως σε απομονωμένες και ασφαλείς μικρές νησίδες που έχουν μικρή κλίση και αραιή βλάστηση. Σχηματίζει αποικίες […]

Το αρσενικό και το θηλυκό συναντώνται μόνο κατά την περίοδο του ζευγαρώματος, από τα τέλη Μαΐου έως τα τέλη Ιουλίου. Το αρσενικό μπορεί να διανύσει μεγάλες αποστάσεις, ακόμα και δεκάδες χιλιόμετρα, αναζητώντας θηλυκό. Σεξουαλικά ώριμα είναι τα άτομα με ηλικία μεγαλύτερη των τεσσάρων ετών, αλλά το θηλυκό δεν γεννά κάθε χρόνο, καθώς μεσολαβούν δύο με […]

Αρκετά συνηθισμένο είδος μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, ο γυπαετός ζούσε σε όλα σχεδόν τα βραχώδη βουνά, τόσο της κυρίως όσο και της νησιωτικής Ελλάδας. Παλαιότερα φώλιαζε στις Κυκλάδες, τη Λευκάδα, το Ναύπλιο, τον Ταΰγετο, το Χελμό και τη Ρόδο, όπου τον ονόμαζαν «Χαλιναρά», επειδή τα μουστάκια του θυμίζουν χαλινάρια. Σήμερα έχει εξαφανιστεί από […]

Ο γυπαετός είναι ορεσίβιο είδος και απαντάται σε περιοχές μεγάλου υψόμετρου (1.500-4.000μ.), ενώ το χειμώνα λόγω του χιονιού κατεβαίνει στα ημιορεινά (500-800μ.).Συνήθως χτίζει δύο και τρεις μεγάλες φωλιές, ενώ γεννά σε μία από αυτές ένα με δύο αβγά τους μήνες Δεκέμβριο και Ιανουάριο. Η εκκόλαψη των αβγών γίνεται και από τους δύο γονείς και διαρκεί […]