Ιστορικό Αρχείο

Τα αγαπούσα αυτά τα κορίτσια, μαζί είχαμε μεγαλώσει

Αποβλέπω σ' ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο

Η επίσκεψη του Βρετανικού Στόλου της Μεσογείου και του Τσώρτσιλ στη χώρα μας το 1927

«Ο Μανιαδάκης ποτέ δεν χαριζόταν»

Το λάθος μας είναι να προσποιούμεθα ότι δεν έχουμε χάσει πράγματα

Η ελληνική ψυχή και η απόφαση της αυθόρμητης θυσίας

Στερνός τρανός εκπρόσωπος μιας μεγάλης κουλτούρας, που εμείς οι ίδιοι αφανίσαμε

Δεν θέλω να με χειροκροτούν για τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, αλλά για την καλλιτεχνική μου απόδοση

«Aποζημιώθηκε ο λαός με τις ποδαράτες λαϊκές δεξιώσεις που ωργάνωσαν οι παλατιανοί στα Ανάκτορα του Τατοΐου (δύο χιλιάδες καλεσμένοι επί τρεις ημέρες συνεχώς) για να χαιρετήσουν το βασιλικό ζευγάρι των νεονύμφων, να πιουν δυό δάχτυλα μπύρα ή ένα σάντουιτς και νάχουν την τιμή ν’ ακούνε απ’ το μεγάφωνο τις διαταγές των ευγενεστάτων παλατιανών»

«Ο Βασιλεύς Παύλος αναπαύεται από σήμερα κοντά στους προγόνους του στον οικογενειακό του τάφου του Τατοΐου. Η κηδεία του έγινε την 10η πρωινή από τον Μητροπολιτικό Ναό»

Ανήλθε στον ελληνικό θρόνο σε ηλικία 24 ετών, στις 7 Μαρτίου του 1964, ύστερα από τον θάνατο του πατέρα του, Βασιλιά Παύλου.

«Όταν εισήλθε στην αίθουσα ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ήταν κάτωχρος και κατηυθύνθη αμέσως προς τον Αρχιεπίσκοπο και ασπάσθηκε το Ιερό Ευαγγέλιο»

Η βυζαντινή ζωγραφική δεν προσπαθεί να λογικοποιήσει το μυστήριο της πίστεως, αλλά βρίσκει τρόπους να το παρουσιάσει με μέσα πλαστικά

Οι αληθινοί καλλιτέχνες δημιουργούν ζώντας και επιβιώνουν δημιουργώντας

Ο «μύθος Μαρκεζίνη»