Opinion

Σήμερα θα μιλήσουμε για τον «μνησίκακο άνθρωπο». Για εκείνον που έχει μάθει να καμουφλάρει την τοξικότητα πίσω από το προπέτασμα ταξικότητας, που βρίσκει λόγο ύπαρξης στην (αυτο)θυματοποίηση, που δεν μπορεί να μετατρέψει το ιστορικό τραύμα σε εμπειρία για να φύγει προς τα μπρος.

Νίκησε, λέει, τον Εθνικό με 94-67 το Περιστέρι, συνεχίζει την προέλαση και την άπταιστη προπαίδεια (19×2=38) και εάν περάσει και από την Αγιά το ερχόμενο Σάββατο θα έχει πετύχει την καλύτερη εκκίνηση όλων των εποχών στην Α2. Σιγά τα ωά! Μα, από την αρχή της σεζόν φαινόταν πως οι πρίγκιπες της Δυτικής Οχθης παίζουν κατά […]

Σε δείπνο ξένης πρεσβείας στο Παρίσι πριν λίγο καιρό, ήρθε η κουβέντα στο μέλλον της Ευρώπης. Γύρω από το τραπέζι ήταν συγκεντρωμένοι διανοούμενοι και πολιτικοί.

Η πόρτα σε μπαρ, οι πλανόδιοι μικροπωλητές, το κλικ του Αϊβερσον και η πρόκληση του Νας

Την Τετάρτη, ενώ η Ελλάδα που λατρεύει τις πολιτικές αντιπαραθέσεις ήταν κολλημένη στις τηλεοράσεις παρακολουθώντας τη συνεδρίαση της Βουλής, που είχε αντικείμενο το σκάνδαλο Novartis, δύο γεγονότα κατέδειξαν για μία ακόμα φορά την ανάγκη που υπάρχει για ψυχοφάρμακα. Τέτοια θα 'πρεπε να πάρουν και όσοι επιτέθηκαν στον αιγύπτιο ποδοσφαιριστή του Ατρομήτου Αμρ Ουάρντα, αλλά και όσοι επιχείρησαν βραδιάτικα να κάψουν τον σύνδεσμο των οπαδών του Ολυμπιακού στην Καλλιθέα.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης ένας άλλος Τσίπρας ανέβηκε στο βήμα της Βουλής. Χωρίς το γνωστό θρασύ υφάκι. Χωρίς κουτσαβακισμούς. Σχεδόν μετρημένος. Ακόμη κι όταν ο Μητσοτάκης είπε ότι θα τον τελειώσει «σε μια κάλπη κι όχι σε δέκα», ξέρετε τι του απάντησε; Ούτε ότι θα μείνει με τις δημοσκοπήσεις στο χέρι, ούτε ότι είναι παιδί της Siemens, ούτε ότι βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο - αυτά που λέει συνήθως… Του απάντησε ότι δεν τον τρομάζουν τα ειδικά δικαστήρια.

Στην προχθεσινή του ομιλία στη Βουλή, ο Ευάγγελος Βενιζέλος μετέφρασε πολιτικά την ποινική υπόθεση στην οποία τον έμπλεξε η κυβέρνηση ως την αφετηρία μιας βαθιάς κοινωνικής ρήξης, που σοβούσε, έχει εκφραστεί και στο παρελθόν αλλά που, με την ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, επιστρέφει - αυτή τη φορά ως στρατηγική κατάλυσης της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής κατάκτησης, της δημοκρατίας.

Το ρολόι έδειχνε μία και κάτι μετά τα μεσάνυχτα όταν ανέβηκε στο βήμα ο Πάνος Καμμένος. Επέλεξε, λέει, να μιλήσει τελευταίος από τους πολιτικούς αρχηγούς και να ακούσει όλους τους υπόλοιπους. Στα πηγαδάκια των διαδρόμων, βέβαια, επικρατούσαν άλλες εκδοχές για τους λόγους που ήταν παρών - απών στην προχθεσινή συζήτηση.

Ταξίδι ολιγοήμερο στην Γερμανία. Προορισμός το Κότμπους, στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Μας αποβίβασαν στο αεροδρόμιο Τέγκελ. Μας έβαλαν σε μια σειρά (μέσα στην φυσούνα) να περάσουμε από έλεγχο ταυτοτήτων. Οι πιο πολλοί από τους επιβάτες είχαν διαβατήρια, παρότι Έλληνες. Συνθήκη Σένγκεν, όχι για όλους. Ίσως δικαιολογημένα με τα όσα παρατράγουδα έχουν σημειωθεί.

Ηταν μια ανοιξιάτικη ημέρα του 2008. Ο τότε πρόεδρος του Συνασπισμού δέχθηκε στο γραφείο του για μια συνέντευξη τους Schooligans, μια ομάδα κεφάτων νεαρών και λιγότερο νεαρών που έβγαζαν μια εφημερίδα, ένα φεγγάρι δημοσιευόταν ως ένθετο και στα «ΝΕΑ».

To δικό µου παιδί να βλέπει τσόντα στο Internet; Α πα πα, ούτε κατά διάνοια. Και ας του έχω πάρει smartphone (από την Ε' Δημοτικού) και ας μην έχω ιδέα τι χαζεύει με τις ώρες όταν εγώ λείπω από το σπίτι (ή μαζεύω τα μάλλινα στο διπλανό δωμάτιο) και ας κοιμάται το βράδυ με το κινητό κάτω από το μαξιλάρι (τι, υστερίες θα κάνουμε τώρα;

Το πολιτικό μας σύστημα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας εδράζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας (άρθρο 1 του Σ/τος). Το Κοινοβούλιο, αν και έμμεσα, αποτελεί τον πλέον αυθεντικό εκφραστή της λαϊκής κυριαρχίας. Όσο ευτελίζονται οι λειτουργίες του, τόσο απαξιώνεται στη συνείδηση των πολιτών, η λαϊκή κυριαρχία καταντά τύπος άνευ ουσίας και δεν υδροδοτείται, πια από αυτή η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1979. Και οι δύο λέξεις του τίτλου δεν ήταν πολύ οικείες στην ελληνική κοινωνία, χρειάστηκε να ανοιχτούν λεξικά, όπως θα ξαναγινόταν λίγα χρόνια αργότερα, αλλά για διαφορετικούς λόγους, με την «αρωγή» και την «ευδοκίμηση».

Κατά την οργουελική τοποθέτηση περί Ιστορίας, όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον. Και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει και το παρελθόν. Ιδού λοιπόν η μεγάλη ευκαιρία για όσους κρατούν τα γκέμια της εξουσίας να ανακαλύψουν τους ενόχους της «Νοβαρτιάδας» προσαρμόζοντας μεθόδους του παρελθόντος στο σήμερα. Αλλωστε η Ιστορία επαναλαμβάνει τον εαυτό της.

Στην πολιτική, τα ψέματα και τα παραμύθια μπορούν να σε οδηγήσουν ψηλά - το ήξερε ακόμα κι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου. Ο Αλέξης Τσίπρας, ταλαντούχος παραμυθάς, υποσχόμενος ότι θα σκίσει το Μνημόνιο με έναν νόμο και ένα άρθρο, σεισάχθεια σε όσους χρωστούν στο Δημόσιο, μείωση φόρων και προστασία συντάξεων έγινε Πρωθυπουργός. Πολλοί τον προειδοποιούσαν ότι με ψέματα δεν μπορούσε να πάει μακριά, αλλά αυτοί ήσαν βεβαίως γερμανοτσολιάδες, μερκελιστές, προσκυνημένοι ευρωλιγούρηδες.

Τι θα πυροδοτήσει το διεθνές σκάνδαλο της Novartis; Ενα τεράστιο νέο κύμα αντιπολιτικής που θα οδηγήσει σε σκοτεινές ατραπούς; Μια εκ νέου ηθικοποίηση του πολιτικού συστήματος ή μια εκ θεμελίων ανανέωσή του βγάζοντας μπροστά το νέο προσωπικό;

Στην άχαρη ιστορία των ελληνικών προεκλογικών debates, εκείνο του 2004 ήταν, ίσως, το λιγότερο αξιομνημόνευτο. Κι ας ήταν το πρώτο στο οποίο μετείχαν οι αρχηγοί όλων των κομμάτων - ή μήπως γι' αυτό ακριβώς; Πέντε αρχηγοί, πέντε δημοσιογράφοι, ερωτήσεις σε θεματικούς κύκλους δίχως δικαίωμα επαναφοράς μιας ερώτησης - μια σειρά βαρετών, αναντίρρητων μονολόγων. Κι εμένα μου είχε κληρώσει να ρωτήσω τον Κώστα Καραμανλή για θέματα κοινωνικής πολιτικής. Αλλά τι να ρωτήσεις τον αρχηγό ενός κόμματος που ετοιμάζεται να κυβερνήσει έπειτα από δέκα χρόνια στην αντιπολίτευση και που, συνεπώς, δεν ελέγχεται παρά μόνον για τις υποσχέσεις του;

Ο σχεδιαστής μόδας που έγινε διάσημος σε όλον τον κόσμο με τη μονοχρωματική λιτότητα των ρούχων του

«Θεωρήματα», μια εσωστρεφής έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Πώς η ασάφεια της θεωρίας καταστρέφει την αλήθεια της τέχνης