«Αν δεν κάνει και ο Τσίπρας τίποτα, τότε να σηκωθούμε να φύγουμε» – Πολίτες μιλούν στο in, στα γενέθλια της ΕΛΑΣ

Το όνομα ΕΛΑΣ (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη) ήταν κάτι που εξέπληξε άπαντες, είτε βρέθηκαν στο Θησείο το βράδυ της Τρίτης, είτε όχι. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πήραν φωτιά, από θαυμαστές και επικριτές. Τέτοιους είχε πάντα μπόλικους ο Αλέξης Τσίπρας. Οι πρώτοι, ήταν αναμενόμενο να χειροκροτήσουν και να επευφημήσουν. Στην απέναντι όχθη υπήρξαν αρκετές αντιδράσεις, κυρίως από τα Αριστερά.

Επιτυχία

Και αυτό επειδή οι δεξιοί που αντέδρασαν, είδαν στον τίτλο «επιστροφή σε δεκαετίες πίσω» και σε «τοξικότητα», ενώ η εξ αριστερών κριτική χρησιμοποίησε διάφορα αναθέματα, όπου η λέξη «ντροπή» ήταν η πιο ήπια. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το όνομα του νέου κόμματος έγινε viral και είναι σίγουρο ότι θα παίξει πολύ το επόμενο διάστημα. Αυτό από μόνο του και μιλώντας με όρους πολιτικής επικοινωνίας συνιστά επιτυχία.

Στην εκδήλωση του Θησείου βρέθηκαν χιλιάδες άνθρωποι. Σίγουρα είχε δίκιο ο Αλέξης Τσίπρας όταν κατά τη διάρκεια της ομιλίας του παραδέχθηκε πως η εκδήλωση έπρεπε να γίνει σε μεγαλύτερο χώρο. Η πραγματικότητα λέει πως ο χώρος αποδείχθηκε μικρός.

Μπορεί δηλαδή να είχε το μοναδικό εφέ με την φωτισμένη Ακρόπολη στο φόντο, από την άλλη ο χώρος ήταν περιοριστικός για τόσο κόσμο, με παράπονα ότι κάποιοι δεν έβλεπαν τους ομιλητές και δεν άκουγαν καθαρά. Κάποιοι δεν άντεξαν την τόση πολυκοσμία και απομακρύνθηκαν αναζητώντας λίγο χώρο.

Οι φυλές

Ο κόσμος άρχισε να γεμίζει την πλατεία τουλάχιστον μία ώρα πριν. Είδαμε άτομα προερχόμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά (γεγονός απόλυτα αναμενόμενο), αλλά και πολίτες που στη συζήτηση μαζί τους διαπίστωνες ότι δεν ήταν παραδοσιακοί ψηφοφόροι του Τσίπρα ή της Αριστεράς και οι οποίοι είχαν ψηφίσει διάφορα κόμματα στη ζωή τους, ακόμα και ΝΔ.

Τί ένωνε αυτόν τον κόσμο; Ήταν απλό και έβγαινε αυθόρμητα από τα στόματα, με διάφορες παραλλαγές, ωστόσο το μήνυμα ήταν ένα: το αίτημα της πολιτικής αλλαγής. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, άλλος θυμωμένα, άλλος πιο ήρεμα έκαναν στο σύνολό τους λόγο για «καθεστώς Μητσοτάκη» που κάνει κακό στη χώρα. Αναμενόμενο να τ’ ακούσεις αυτά όταν βρίσκεσαι στην παρουσίαση της ιδρυτικής διακήρυξης ενός αντιπολιτευτικού κόμματος.

Με τη φανέλα της Μπάρτσα

Από δίπλα μου περνάει ένας έφηβος, εκεί γύρω στα 15. Φοράει τη φανέλα της Μπαρτσελόνα. Με τα χρώματα αυτής της φανέλας ο Τσίπρας έπαιξε επικοινωνιακά τις προηγούμενες μέρες. Του ζητάω να μιλήσει, αρνείται. Η μητέρα του τον προτρέπει να μιλήσει και να «τα χώσει», όπως λέει γελώντας,  ο ίδιος ωστόσο μας αγνοεί και σπεύδει να πάρει θέση στο χώρο μπροστά από την εξέδρα.

Όσο περνάει η ώρα ο κόσμος πληθαίνει. Κι εκεί που έβλεπες κατά κύριο λόγο ηλικίες από τα 50 και πάνω, αρχίζεις να συναντάς και νεότερους, εκεί γύρω στα 20 με 30. Οι περισσότεροι εξ αυτών ήταν παιδιά όταν ο Αλέξης Τσίπρας ήταν πρωθυπουργός. Πιάνεις την κουβέντα μαζί τους και ρωτάς τι τους έφερε εδώ. «Θέλουμε κάτι διαφορετικό», λέει η Άννα, απόφοιτος του Αρχαιολογικού, η οποία εργάζεται σε κατάστημα εστίασης τα πρωϊνά. «Θέλουμε κάποιον που να είναι έντιμος και όχι μέσα στα σκάνδαλα. Και νομίζω πως ο Τσίπρας είναι. Ποτέ δεν ακούστηκε κάτι γι’ αυτόν», προσθέτει.

Στο πλευρό της η φίλη της την τραβάει για να πάνε ακόμα πιο πέρα. «Εντάξει εγώ δεν το έχω πολύ με τα κόμματα», προλαβαίνει να μου πει. «Περισσότερο ήρθα από περιέργεια. Εντάξει, ξέρω ότι ο Τσίπας κυβέρνησε. Βασικά θέλω να φύγει ο Μητσοτάκης, γι’ αυτό είμαι εδώ», είναι η τελευταία της κουβέντα.

Σημαία της Παλαιστίνης

Σαν φάρος μέσα στον κόσμο που έχει κυκλώσει σχεδόν την εξέδρα στέκεται περήφανη μια σημαία της Παλαιστίνης. Μοιάζει με σημείο αναφοράς, με φάρο υπενθύμισης για ένα έγκλημα που συντελείται στην ευρύτερη γειτονιά μας. Λίγο αργότερα και όταν ο Αλέξης Τσίπρας αναφερθεί στη Γάζα και καταδικάσει ξανά το έγκλημα, ονοματίζοντας το Ισραήλ του Νετανιάχου, η σημαία θα ανεμίσει περήφανα και ο κόσμος θα ξεσπάσει σε χειροκροτήματα και επευφημίες.

Αλλά δεν είναι μόνο ο κόσμος που στέκεται όρθιος. Είναι κι εκείνοι που σκέφτηκαν περισσότερα πρακτικά και πρόλαβαν να πιάσουν θέσεις στα καφέ πέριξ της πλατείας. «Δεν βλέπουμε αλλά πιστεύω ν’ ακούμε», λέει η κυρία Ευφημία που μαζί με δύο φίλες της ανηφόρισαν στο Θησείο από τα Κάτω Πετράλωνα για ν’ ακούσουν τον «Αλέξη μας».

Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας έκανε ανέκαθεν ένα γκελ σε κυρίες άνω των 60 που ήταν διατεθειμένες να του συγχωρήσουν τα πάντα, επειδή τον έβλεπαν σαν τον «Αλέξη τους». Η κυρία Ευφημία ψήφιζε «το ΠΑΣΟΚ τ’ Αντρέα» και μετά από εκείνον το χάος. «Μετά ήρθε ο Αλέξης μας», λέει και το αναφέρει με καμάρι.

«Έπαθα κατάθλιψη»

«Και κάνατε από το 2023 που παραιτήθηκε από πρόεδρος;», ρωτάω. «Άστα, έπεσα σε κατάθλιψη. Εγώ δεν ήθελα να παραιτηθεί. Μετά ήρθε και ο άλλος και τους διέλυσε», λέει. «Μα αρκετοί λένε πως έχει ευθύνη ο Τσίπρας», της λέω «για ό,τι συνέβη στον ΣΥΡΙΖΑ με τον Κασσελάκη». Η κυρία Ευφημία δεν δέχεται αυτούς τους ισχυρισμούς. «Για όλα τα κακά μια ζωή τον Αλέξη κυνηγούσαν. Από τη μια οι Δεξιοί, μετά και οι παλιοί του σύντροφοι. Άμα είναι άξιοι λοιπόν και ο Τσίπρας χαζός, τώρα να τους δω», λέει με στόμφο.

Η αμέσως επόμενη επαφή μας είναι με ένα ζευγάρι τουριστών. Ο Ντέρεκ από την Ουαλία και η Παλόμα από την Ισπανία. Ηλικιακά είναι γύρω στα 50. Στην αρχή νόμιζαν πως θα γινόταν κάποια συναυλία στο χώρο και από περιέργεια στάθηκαν να δουν. Τους ενημερώνω για το τι πρόκειται να γίνει, έχουν ακουστά τον Tsipras και την περίοδο των Μνημονίων. «Is he a communist?», αναρωτιέται ο Ντέρεκ, αλλά η σύντροφός του προφανώς περισσότερο ενημερωμένη, του λέει πως ο Τσίπρας δεν είναι ακριβώς κομμουνιστής, αλλά leftish… «Ποια η διαφορά;» αναρωτιέται ο Ντέρεκ. Μεγάλη κουβέντα που δεν είναι της ώρας, αλλά η Παλόμα δηλώνει εντυπωσιασμένη από τον κόσμο που έχει μαζευτεί, ενώ ο Ντέρεκ μιλάει για την Acropolis και την Ελλάδα που είναι κοιτίδα της Δημοκρατίας.

Από την Πυξίδα στην ΕΛΑΣ

Η πιο ενδιαφέρουσα στιγμή της εκδήλωσης είναι όταν ο Τσίπρας ανακοινώνει το όνομα. Κάποιοι ήταν σίγουροι πως θα το έλεγαν Πυξίδα και αιφνιδιάζονται. Κάποιοι άλλοι πανηγυρίζουν και αρχίζουν να φωνάζουν «ΕΛΑΣ, ΕΛΑΣ», και κάποιοι είναι μάλλον έκπληκτοι. Δεν περίμεναν κάτι τέτοιο. Η φασαρία είναι απίστευτη, αρκετοί δεν έχουν καταλάβει το αρκτικόλεξο, ρωτάνε τους διπλανούς τους, επικρατεί μια βαβούρα. Οι περισσότεροι παύουν να δίνουν σημασία και ξεσπούν σε χειροκροτήματα καθώς η εκδήλωση φτάνει στο τέλος της.

Σιγά, σιγά κύματα κόσμου κατεβαίνουν προς το σταθμό του Θησείου. Ο Σπύρος και η Αντριάνα είναι ανάμεσά τους. Ιδιωτικοί υπάλληλοι και οι δύο που ζουν σε ένα διαμέρισμα 63 τ.μ. στον Κολωνό και όπως συνομολογούν, «ευτυχώς δεν πληρώνουμε ενοίκιο». Το σπίτι αποτελεί ιδιοκτησία των γονιών της Αντριάνας. Στα 35 αυτός, στα 29 εκείνη σκέφτονται να κάνουν ένα παιδί, «αλλά μόνο ένα σε αυτή τη φάση» επειδή δεν ξέρουν πως θα τα βγάλουν πέρα μετά. Τα λεφτά δεν φτάνουν αν έχεις ενοίκιο και οικογένεια. Το μηνιαίο τους εισόδημα στα 1.800 ευρώ.

«Είχα πολύ καιρό να πάω σε πολιτική εκδήλωση και μου είχε λείψει», λέει η Αντριάνα που φαίνεται περισσότερο πολιτικοποιημένη και έμπειρη από τέτοιες συγκεντρώσεις, σε σχέση με τον σύντροφό της. «Αν δεν κάνει και ο Τσίπρας τίποτα, τότε να σηκωθούμε να φύγουμε», λέει, με τον Σπύρο να συμπληρώνει ότι ο ίδιος έφυγε για τη Γερμανία την περίοδο των Μνημονίων και δούλεψε εκεί για περίπου δύο χρόνια στην επιχείρηση ενός συγγενή του. «Δεν την πάλευα όμως και γύρισα», λέει. «Δεν μου πάει ξενιτιά, Ελλάδα και πάλι Ελλάδα. Τώρα βέβαια καταλαβαίνω όσους έχουν φύγει και έχουν οικογένεια. Ζουν καλύτερα έξω. Γιατί να γυρίσουν στην Ελλάδα; Για να μην μπορούν να ζήσουν με την ακρίβεια που επικρατεί;».

Τραγούδι

Η Αντριάνα θα ψηφίσει Τσίπρα. Ο Σπύρος χαμογελάει, δεν αποκαλύπτει τις προθέσεις του. «Εγώ θα ψηφίσω εκείνον που θα νοιαστεί για τον κόσμο. Ο Μητσοτάκης δεν νοιάζεται. Το έχουμε καταλάβει. Θα δούμε…», λέει και με αφήνουν. Λένε καληνύχτα και εισέρχονται στον σταθμό του ΗΣΑΠ.

Από δίπλα μου περνάει μια παρέα μεσηλίκων. Στην ηλικία μου δηλαδή. Ο ένας εξ αυτών τραγουδάει το άσμα του Βασίλη. «Ελλάς, Ελλάς, τί θα γίνει φίλε μου με μας…». Το τέλος μιας μέρας που μένει να αποδειχθεί ιστορική….