Ρόζι Ο’Ντόνελ: Η απώλεια βάρους, το λίφτινγκ, ο φεμινισμός, οι αναποδιές της ανατροφής πέντε παιδιών

Την τελευταία φορά που η Ρόζι Ο’Ντόνελ είδε τη μητέρα της, «καθόταν στον πράσινο καναπέ στο ωραίο σαλόνι, όπου δεν μας επέτρεπαν ποτέ να πάμε», θυμάται η σταρ.

«Μάθαινα πώς να ψάχνω λέξεις στο λεξικό, και μου ζήτησε να ψάξω τη λέξη “όμορφη”. Ήταν τόσο συγκινημένη, και εγώ ήμουν τόσο χαρούμενη που έσκυψα προς τα πάνω της και την πόνεσα. Συσπάστηκε από τον πόνο και είπε: “Πρόσεχε, Ρόζαν”. Δεν ήμουν πάντα προσεκτική στη ζωή μου», παραδέχεται η Ο’Ντόνελ, «αλλά αυτό που μου δίδαξε έμεινε μαζί μου, δηλαδή να αντέχω, να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε και να συμβουλεύω με αγάπη».

Να είσαι μητέρα ενώ έχεις μητέρα

Τρεις μέρες αργότερα, η Ρόζαν Ο’Ντόνελ πέθανε από καρκίνο του μαστού σε ηλικία 39 ετών — «η καθοριστική στιγμή της ζωής μου», λέει η Ο’Ντόνελ, 64 ετών, που πήρε το όνομά της από εκείνη.

Όμως, μόνο όταν μετακόμισε στην Ιρλανδία τον Ιανουάριο του 2025, η μητέρα πέντε παιδιών (Πάρκερ, 31, Τσέλσι, 28, Μπλέικ, 26, Βιβιέν, 23, και Κλέι, 13) άρχισε να γράφει για τη Ρόζαν και τη δική της εμπειρία «να είσαι μητέρα ενώ δεν έχεις μητέρα» -προσωπικές ιστορίες που έκτοτε μετατράπηκαν στη νέα της μονοπρόσωπη παράσταση Common Knowledge, η οποία κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Daryl Roth της Νέας Υόρκης στις 22 Ιουλίου.

Η κόρη της στη φυλακή

Επιστρέφοντας χαρούμενη στην πόλη μαζί με τον Κλέι (ο οποίος είναι αυτιστικός και μη δυαδικού φύλου) για το καλοκαίρι, η Ο’Ντόνελ είναι «περισσότερο από ευτυχισμένη» που βρίσκεται πιο κοντά στο νεότερο εγγόνι της, τον Άντονι, τον 4 μηνών γιο του Μπλέικ.

Πρόσφατα επισκέφθηκε επίσης την κόρη της Τσέλσι, η οποία έχει πλέον σταματήσει τα ναρκωτικά και εκτίει ποινή 18 μηνών για κατοχή ναρκωτικών, και δηλώνει: «Επιτέλους υπάρχει ελπίδα στον ορίζοντα».

Ήταν δύσκολο να μην έχω μαμά όταν μου ήρθε η περίοδος και χρειαζόμουν σουτιέν. Η μητέρα της καλύτερης φίλης μου Τζάκι, η Μπερνίς, μου πήρε το πρώτο μου σουτιέν

«Γεια σου, Ρόζι!»

Ειλικρινής, χωρίς φίλτρα και ακόμα εμμονική με τη Μπάρμπρα Στράιζαντ, η Ο’Ντόνελ συναντά φίλους όπου κι αν πάει, ακόμα και κατά τη διάρκεια της φωτογράφησής της για το People στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

«Γεια σου, Ρόζι!» λέει ένας περαστικός. «Γεια σου, Φράνκι, τι κάνεις;!» απαντά εκείνη. Αποδεικνύεται ότι είναι ο φίλος της Φράνκι Γκράντε, ο αδελφός της τραγουδίστριας Αριάνα Γκράντε και πρωταγωνιστής του επιτυχημένου μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ «Titaníque».

«Διάσημη, ξανά, στα 64»

Από τις ανεπιτήδευτες «αποκαλύψεις» της στο TikTok για τα πάντα -από την πολιτική μέχρι την ανατροφή των παιδιών, το πρόσφατο λίφτινγκ της, μέχρι την επικείμενη εμφάνισή της ως προσκεκλημένη παρουσιάστρια στο «Jimmy Kimmel Live!»-, η Ο’Ντόνελ απολαμβάνει την επιστροφή της στο προσκήνιο: «Είναι αστείο να γίνεσαι ξανά διάσημη στα 64».

Μερικές φορές οι άνθρωποι λένε: «Είναι υπέροχο που υιοθέτησες. Έσωσες αυτά τα παιδιά». Και εγώ απαντώ: «Αυτά τα παιδιά έσωσαν εμένα»

-Ποια ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη που σου επιφύλαξε η Ιρλανδία;

Η ηρεμία που νιώθω εκεί. Δεν είναι μια κουλτούρα που έχει εμμονή με τις διασημότητες. Όταν με βλέπουν οι άνθρωποι, δεν μου λένε: «Μπορώ να βγάλω μια φωτογραφία μαζί σου;» Μου λένε: «Καλώς ήρθες, Ρόζι».

Όπου κι αν κοίταζα, έβλεπα ανθρώπους που έμοιαζαν με την οικογένειά μου -90χρονες γυναίκες στο σούπερ μάρκετ. Αν ζούσε η μαμά μου, αυτή θα ήταν, και άρχισα να γράφω γι’ αυτήν και για το πώς είναι να είσαι μητέρα ενώ δεν έχεις μητέρα.

-Πώς αντιμετώπισες τον πόνο όλα αυτά τα χρόνια;

Υπάρχουν δύο ορόσημα στη ζωή μου. Ο θάνατος της μητέρας μου στις 17 Μαρτίου 1973 και η γέννηση του πρώτου γιου μου, του Πάρκερ, στις 14 Ιουνίου 1995. Ήταν δύσκολο να μην έχω μαμά όταν μου ήρθε η περίοδος και χρειαζόμουν σουτιέν. Η μητέρα της καλύτερης φίλης μου Τζάκι, η Μπερνίς, μου πήρε το πρώτο μου σουτιέν.

Δε νομίζω ότι το ξεπερνάς ποτέ. Αλλά το να ακούω το παιδί σου να σε λέει «μαμά» για πρώτη φορά, και τώρα να βλέπω τον 26χρονο γιο μου να κρατάει το μωρό του, πραγματικά θεράπευσε πολλές από τις μητρικές μου πληγές.

-Τι σημαίνει για σένα το να είσαι μαμά;

Μερικές φορές οι άνθρωποι λένε: «Είναι υπέροχο που υιοθέτησες. Έσωσες αυτά τα παιδιά». Και εγώ απαντώ: «Αυτά τα παιδιά έσωσαν εμένα».

Κάθε παιδί ήταν σαν σωσίβιο, και εγώ παρέμενα στη ζωή χάρη στην επιθυμία μου να τους προσφέρω μια αγαπημένη οικογένεια που θα τους έλεγε «Σ’ αγαπώ», κάτι που δεν είχε ειπωθεί ποτέ στο σπίτι μου. Κάθε φορά που κλείνω το τηλέφωνο, λέω: «Σ’ αγαπώ», και τα παιδιά μου απαντούν: «Ναι, μαμά, μας το έχεις πει».

-Τι έμαθες από την ανατροφή ενός παιδιού με αυτισμό;

Η ευαλωτότητα του Κλέι με ανάγκασε να είμαι πιο συνδεδεμένη και προσκολλημένη και να είμαστε πιο κοντά με έναν τρόπο που δεν ήμουν με τα άλλα μου παιδιά. Ο αυτισμός είναι τόσο θαυμαστά περίεργος.

Ο Κλέι κατανοεί πολύ σύνθετες έννοιες για ένα παιδί που είναι μόλις 13 ετών. Μου είπε κάποτε: «Συνειδητοποιείς ότι η Κλεοπάτρα έζησε πιο κοντά στην εφεύρεση του iPhone απ’ ό,τι στην ολοκλήρωση των Πυραμίδων της Γκίζας;». Εξ ου και το όνομα της εκπομπής μου. Πήγα στο μπάνιο και το έψαξα στο Google, και είναι αλήθεια.

-Και τα μεγαλύτερα παιδιά σου;

Μου αρέσει πολύ το γεγονός ότι τα παιδιά μου με χρειάζονται ακόμα. Ο γιος μου ο Μπλέικ μου είπε: «Μαμά, θέλω να γυρίσεις πίσω για να είσαι κοντά στο μωρό μου» -και αυτό με συγκίνησε βαθιά. Η χαρά που νιώθω όταν είμαι κοντά του και σε αυτό το νεογέννητο, δεν έχω λόγια να την περιγράψω.

-Πώς πάνε τα πράγματα με την Τσέλσι αυτές τις μέρες;

Έχει σταματήσει τα ναρκωτικά, και αυτό άλλαξε τα πάντα. Στα 17 της το έσκασε για να πάει στη βιολογική της μητέρα και σε μια κοινότητα γεμάτη ναρκομανείς στο Ουισκόνσιν.

Πρόσφατα την επισκέφτηκα στη φυλακή, κάτι που ήταν συναισθηματικά πολύ έντονο, αλλά είδα το κορίτσι που ήξερα παλιά. Μου τηλεφωνεί κάθε μέρα και μιλάμε.

Στην ταινία «League of Their Own», η σκηνοθέτις Πένι Μάρσαλ δεν βοήθησε λέγοντας: «Ρόζι, θέλω να χάσεις 10 κιλά». Κι εγώ της απάντησα: «Νομίζεις ότι τα κουβαλάω για πλάκα, Πένι;»

-Έχασες σχεδόν 28 κιλά με το GLP-1.

Η σεμαγλουτίδη άλλαξε τη ζωή μου. Στην αρχή δεν μπορούσα καν να το προφέρω. Ξεκίνησα πριν από τρία χρόνια, όταν μου διαγνώστηκε διαβήτης τύπου 2. Έμεινα έκπληκτη με το πώς μείωσε την επιθυμία μου για φαγητό. Όλη μου τη ζωή είχα προβλήματα με το βάρος μου.

Ξέρω την ντροπή και την ταπείνωση που βιώνουν οι άνθρωποι που είναι υπέρβαροι. Τα παιδιά μου γύριζαν σπίτι από το «trick-or-treat» με μαξιλαροθήκες γεμάτες γλυκά και τα έκρυβαν. Έξυπνα παιδιά. Ξυπνούσα στις 3 το πρωί και έλεγα: «Κάπου εδώ υπάρχει μια μπάρα Nestlé Crunch». Δεν μπορούσα να αντισταθώ.

-Πώς άλλαξε τη ζωή σου η απώλεια βάρους;

Είναι πολύ περίεργο να αγοράζω απλά ένα ζευγάρι τζιν που μου κάνει. Όταν έκανα βραδινές εκπομπές, η μεγαλύτερη ανησυχία μου δεν ήταν το πλατό μου ήταν: «Μήπως φαίνομαι χοντρή;» Στην ταινία «League of Their Own», η σκηνοθέτις Πένι Μάρσαλ δεν βοήθησε λέγοντας: «Ρόζι, θέλω να χάσεις 10 κιλά». Κι εγώ της απάντησα: «Νομίζεις ότι τα κουβαλάω για πλάκα, Πένι;».

Όταν κοιτάζω πίσω, σκέφτομαι: «Θεέ μου, μακάρι να μπορούσα να είχα απολαύσει το μέγεθος που είχα τότε». Τώρα είμαι στο ίδιο βάρος. Αλλά νιώθω πολύ πιο υγιής, πιο δυνατή με το σώμα μου.

-Αποφάσισες επίσης να υποβληθείς σε βαθύ λίφτινγκ.

Έχασα τόσο πολύ βάρος που μου έμεινε πολύ περιττό δέρμα εδώ [δείχνοντας το πηγούνι της], και αυτό με έκανε να φαίνομαι λυπημένη. Οι άνθρωποι στην Ιρλανδία με ρωτούσαν: «Ρόζι, είσαι καλά, γλυκιά μου;».

Και εγώ απαντούσα: «Είναι το πρόσωπό μου. Στην πραγματικότητα, νιώθω ευτυχισμένη έτσι». Δεν ήθελα το πρόσωπό μου να είναι «παγωμένο». Έπρεπε να παλέψω με τον εαυτό μου, γιατί ως φεμινίστρια πάντα ένιωθα ότι αυτό είναι το «ανδρικό βλέμμα» και δεν είναι κάτι στο οποίο πιστεύω. Ο Κλέι μου είπε: «Μαμά, τα κορίτσια σε θαυμάζουν. Τι θα σημαίνει για τη φήμη σου αν το κάνεις αυτό;» Άλλαξα γνώμη για έξι μήνες και μετά αποφάσισα ότι η πραγματική δύναμη του φεμινισμού είναι να αποφασίζουμε τι θέλουμε να κάνουμε με το σώμα μας και πότε.

-Ήσουν αναζωογονητικά ειλικρινής σχετικά με αυτό.

Δεν το έκανα δημόσια γνωστό μέχρι που όλοι άρχισαν να λένε: «Φαίνεσαι πολύ καλύτερα. Τι κάνεις;». Δεν ήθελα να είμαι από εκείνους που λένε: «Α, τίποτα». Λοιπόν, γιατί μοιάζω έτσι; 90.000 δολάρια. Ανησυχούσα για το κόστος. Δεν μου αρέσει να σπαταλάω χρήματα. Ποτέ δεν θα ξόδευα τόσα για ένα αυτοκίνητο.

-Και ο Κλέι δεν το πρόσεξε;

Ακόμα δεν το έχει καταλάβει. Ελπίζω να μην διαβάσουν το περιοδικό People… αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

-Σκέψεις για τη ζωή στα 64;

Είναι υπέροχη. Όταν είσαι 40 ή 30, ανησυχείς συνεχώς -το κάνω σωστά; Τώρα πια δεν με νοιάζει και πολύ. Παλιά, όταν ο Πρόεδρός μας έλεγε πράγματα για μένα, ήταν σαν να έλεγα «ουάου». Αν το είχες γράψει αυτό ως σενάριο ταινίας -μια κωμικός του stand-up κοροϊδεύει έναν παρουσιαστή ριάλιτι σόου, και αυτός καταλήγει να γίνει Πρόεδρος, και μετά δεν σταματά να μιλάει γι’ αυτήν για 20 χρόνια- θα ήταν απίστευτο. Το γεγονός ότι είναι η δική μου ζωή είναι πολύ παράξενο.

Δεν είχα γνωρίσει ποτέ άλλη γυναίκα της οποίας η μητέρα είχε πεθάνει και που είχε πάρει το όνομά της από τη μητέρα της, όπως κι εγώ

-Εσύ και η Μαντόνα είστε ακόμα πολύ στενές φίλες.

Ανταλλάσσουμε μηνύματα, πηγαίνω στο σπίτι της και μιλάμε για τα παιδιά. Εκείνη είχε πολύ αυστηρή πειθαρχία. Εγώ, αντίθετα, δεν είχα καθόλου αυστηρή πειθαρχία. Τα παιδιά της, η Λόλα και ο Ρόκο, ερχόντουσαν για να παίξουν, και εγώ τους έδινα ένα παγωτό και έβαζα κινούμενα σχέδια. Δεν είχα γνωρίσει ποτέ άλλη γυναίκα της οποίας η μητέρα είχε πεθάνει και που είχε πάρει το όνομά της από τη μητέρα της, όπως κι εγώ. Όταν πηγαίνεις στον τάφο, βλέπεις το όνομά σου στην επιτύμβια πλάκα. Όταν γνωριστήκαμε, ήταν το πρώτο πράγμα που είπα: «Η μαμά μου πέθανε όταν ήμουν μικρή, και κι εγώ πήρα το όνομά της». Είναι σαν να γίναμε αδελφές εκείνη τη στιγμή.

-Έχεις ρομαντική σχέση ή σε ενδιαφέρει;

Ενδιαφέρομαι. Τώρα που ο Κλέι είναι 13 ετών και εγώ είμαι σε καλή φάση, θα ήθελα να ερωτευτώ ξανά. Αλλά είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι όλοι θέλουν απλώς να είναι φίλοι. Αν δεν υπάρχει κάποια ένδειξη που να λέει «Προσπαθώ να βγω ραντεβού μαζί σου», δεν το καταλαβαίνω καθόλου. Πρέπει να ενεργοποιήσω αυτό το μέρος του σώματός μου ή του μυαλού μου.

-Εσύ και ο Κλέι έχετε σαφώς μια ιδιαίτερη σχέση.

Ήμασταν έξω, και υπήρχε ένα παιδί που έκλαιγε και μια μητέρα που το παρηγορούσε. Δεν ξέρω αν το παιδί είχε αυτισμό, αλλά σκέφτηκα ότι ήταν πιθανό. Άρχισα να κλαίω, και ο Κλέι μου έπιασε το χέρι. Όταν φτάσαμε σπίτι, ο Κλέι είπε: «Ξέρεις τι παρατήρησα από τότε που ήρθαμε στην Ιρλανδία; Είσαι πιο τρυφερή».

Εγώ απάντησα: «Σ’ ευχαριστώ που το πρόσεξες. Σ’ αγαπώ πολύ» -και τότε ο Κλέι γυρίζει τα μάτια του, όπως κάνουν όλα τα παιδιά μου. «Ναι, το ξέρω, μαμά.» Η παράστασή μου είναι επίσης μια ερωτική επιστολή προς τον Κλέι, παρόλο που όταν κάνω πρόβες, μου λέει: «Δεν το είπα ποτέ αυτό. Είναι υπερβολή».

Πάντα του λέω: «Θέλεις να έρθεις να τη δεις;» και ο Κλέι απαντά: «Είναι μονόπλευρη, και δεν μετράει μόνο η δική σου γνώμη, μαμά». Και εγώ του λέω: «Έχεις απόλυτο δίκιο. Ανυπομονώ να γράψεις τη δική σου παράσταση».

*Με στοιχεία από people.com