Προδότες και φουστανελοφόροι

Σήμερα το πρωί, προ ολίγων μόλις ωρών, στο πλαίσιο συνέντευξης που παραχώρησε σε τηλεοπτικό σταθμό, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας μας, Γιώργος Γεραπετρίτης, εκλήθη και πάλι, για χιλιοστή φορά, να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούσαν την υποτιθέμενη «υποχωρητικότητα» και τη δήθεν «πολιτική κατευνασμού» που εφαρμόζει η κυβέρνηση, πρώτιστα ασφαλώς διαμέσου του ιδίου, στα ελληνοτουρκικά.

Έκρινα φρόνιμο και ωφέλιμο, αντί να προβώ σε έναν καυστικό σχολιασμό —όπως έχω πράξει αρκετές φορές κατά το παρελθόν αρθρογραφώντας στο in— των έωλων αλλά και αίολων (ναι, δεν κάνω κάποιο λάθος στη διατύπωση!) επιχειρημάτων κατά της νυν ακολουθούμενης πολιτικής στα ελληνοτουρκικά, να παραθέσω απλώς τρία σχετικά αρχειακά τεκμήρια, από το πολύτιμο Ιστορικό Αρχείο μας ασφαλώς. Συνδέονται με τρεις κορυφαίες προσωπικότητες του δημόσιου βίου της χώρας μας, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Μίκη Θεοδωράκη, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τη μία ή την άλλη ιδιότητα, είχαν ενεργό εμπλοκή στις σχέσεις των δύο χωρών. Η εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων από τα αποδεικτικά αυτά στοιχεία είναι εύκολη, τουλάχιστον για όσους και όσες δε φορούν παρωπίδες.

Τεκμήριο πρώτο: «Τα Νέα», Πέμπτη 16 Ιουνίου 1988 (το απόγευμα της προτεραίας είχε τερματιστεί η τριήμερη επίσημη επίσκεψη τού τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας, Τουργκούτ Οζάλ, στην Αθήνα), δήλωση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αναφορικά με την επίσκεψη του Οζάλ και τα αποτελέσματα των συνομιλιών του με τον τότε έλληνα πρωθυπουργό, Ανδρέα Παπανδρέου:

«Όπως έχω δηλώσει, για την πορεία του ελληνοτουρκικού διαλόγου και για την επίσκεψη του κ. Οζάλ στην Ελλάδα θα μιλήσω καθαρά στον ελληνικό λαό και θα το πράξω εντός των αμέσως προσεχών ημερών. Απόψε ένα πράγμα δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο. Ως Έλληνας πολιτικός αισθάνομαι ντροπή διότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας πιστεύει ότι δικαιούται να ακολουθεί μυστική διπλωματία και ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να ενημερώνεται από τον Τούρκο πρωθυπουργό».

Τεκμήριο δεύτερο: «Τα Νέα», Σάββατο 7 Ιουλίου 1990, δήλωση Ανδρέα Παπανδρέου, τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αναφορικά με τα συμφωνηθέντα στη συνομιλία που είχε (την προτεραία, στο Λονδίνο) ο τότε έλληνας πρωθυπουργός, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, με τον τούρκο ομόλογό του, Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ:

«Για ποια διαιτησία μιλάει (σ.σ. για το θέμα της υφαλοκρηπίδας) και με ποιες εγγυήσεις; […] Οι πρωθυπουργοί Ελλάδας – Τουρκίας συμφώνησαν να συνεργαστούν σε όλους τους οργανισμούς στους οποίους εκπροσωπούνται οι δύο χώρες, για να στεριώσει η φιλία και η αγάπη ανάμεσα στους δυο λαούς. Η Ελλάδα πωλείται και σ’ αυτό το επίπεδο. Η ευθύνη της ΝΔ και του κ. Μητσοτάκη είναι τεράστια. Μπήκαμε στην τελική φάση να παραδώσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο βωμό της εκτέλεσης εντολών από ξένα κέντρα».

Τεκμήριο τρίτο: «Τα Νέα», Πέμπτη 16 Ιουνίου 1988, δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη για τις προηγηθείσες —και ανωτέρω μνημονευθείσες— συνομιλίες Παπανδρέου – Οζάλ στην Αθήνα:

«Θα έπρεπε να είχαμε ιδρύσει χίλιες επιτροπές ελληνοτουρκικής φιλίας σε όλη τη χώρα που θα είχαν ενημερώσει σωστά το λαό σε σχέση με τα ουσιαστικά προβλήματα που υπάρχουν ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία. Ίσως τότε η χώρα μας να αντιμετώπιζε με την αναγκαία ομοψυχία και ψυχραιμία τις πρόσφατες ελληνοτουρκικές συνομιλίες στην Αθήνα.

Αντί γι’ αυτό όμως, η εθνική μας ζωή τριχοτομήθηκε μπροστά στους Τούρκους επισήμους, τον τουρκικό λαό και τη διεθνή κοινή γνώμη.

Από τη μια μεριά αφήσαμε τον Πρωθυπουργό με ένα μονάχα μέρος από τους συνεργάτες του να βγάλει το φίδι από την τρύπα, ενώ από την άλλη είδαμε την πλειοψηφία του ελληνικού Τύπου, μαζί με μια μειοψηφία της μειοψηφίας του ελληνικού λαού, σε μια κρίση εθνικής υστερίας να φορά τη φουστανέλα του Κολοκοτρώνη σε χάρτινη εκδοχή. Τέλος, ο λαός παρακολουθεί τα τεκταινόμενα με το στόμα ανοιχτό.

[…]

Οι συγγενείς των αγνοουμένων και οι ξεριζωμένοι Ελληνοκύπριοι έχουν δίκιο να φωνάζουν γιατί πονούν. Όποιος όμως εκμεταλλεύεται αυτόν τον δίκαιο πόνο για δικούς του ανομολόγητους σκοπούς, και μάλιστα σε τόσο κρίσιμες εθνικά στιγμές, εγκληματεί.

Έτσι κι αλλιώς, ο διάλογος θα συνεχιστεί σε όλα τα επίπεδα έως ότου εμπεδωθεί οριστικά η ειρήνη ανάμεσα στα δύο κράτη. Ειρήνη βασισμένη στην περιφρούρηση των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και των δύο λαών.

Για να προχωρήσουμε όμως σ’ αυτόν τον μακρύ και δύσκολο δρόμο, πρέπει τέλος πάντων να σταματήσει κάποτε αυτή η επικίνδυνη ευκολία με την οποία οι μισοί Έλληνες αρέσκονται να αποκαλούν προδότες τους άλλους μισούς και τανάπαλιν.

Ας μην ξεχνάμε πως οι Εφιάλτες όλων των εποχών, μέσα στη μακραίωνη ιστορία μας, πέρασαν από τις κερκόπορτες του εμφυλίου διχασμού».