Oι Placebo αποκάλυψαν γιατί έγραψαν το Nancy Boy

Τρεις δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του, το Nancy Boy παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια των Placebo και ένα από τα κομμάτια που καθόρισαν τη βρετανική εναλλακτική σκηνή της δεκαετίας του 1990. Σε συνέντευξή τους στον Guardian, τα μέλη του συγκροτήματος, Μπράιαν Μόλκο και Στέφαν Όλσνταλ, θυμήθηκαν πώς γεννήθηκε το τραγούδι, τις αντιδράσεις που προκάλεσε και τον ρόλο που έπαιξε στην πορεία του συγκροτήματος.

«Ήθελα να πάρω πίσω λίγη από τη δύναμη που μου αφαιρούσαν», λέει o Μπράιαν Μόλκο για τη δημιουργία του Nancy Boy

Ο Μόλκο εξήγησε ότι το τραγούδι γράφτηκε ως απάντηση στις ομοφοβικές επιθέσεις και τα σχόλια που δεχόταν συστηματικά λόγω της εμφάνισής του. Με μακριά μαλλιά, βαμμένα μάτια και βερνίκι στα νύχια, συχνά βρισκόταν αντιμέτωπος με εχθρικές αντιδράσεις σε μπαρ και δημόσιους χώρους.

Όπως ανέφερε, αρκετοί άντρες τον περνούσαν αρχικά για γυναίκα και όταν συνειδητοποιούσαν ότι ονομαζόταν Μπράιαν αντιδρούσαν επιθετικά. Μέσα από το Nancy Boy θέλησε να μετατρέψει αυτές τις εμπειρίες σε κάτι δημιουργικό, γράφοντας ένα τραγούδι που να αμφισβητεί τις κοινωνικές συμβάσεις και να διεκδικεί χώρο για όσους ένιωθαν διαφορετικοί.

Από το επίδομα ανεργίας στο πρώτο μεγάλο χιτ

Την εποχή που συνέλαβε το βασικό ρεφρέν του τραγουδιού, ο Μόλκο ζούσε στο Ντέπτφορντ του Λονδίνου και επιβίωνε με κρατική οικονομική στήριξη. Παρότι αρχικά αμφέβαλλε για τη σύνθεση, θεωρώντας ότι ήταν υπερβολικά «πιασάρικη», ο μπασίστας Στέφαν Όλσνταλ διέκρινε αμέσως τη δυναμική της.

«Έγραψα μια γιορτή της ακολασίας, τόσο προκλητική και σεξουαλική που θα εξόργιζε ακόμη περισσότερο όσους με προσέβαλλαν», αναφέρει o Μπράιαν Μόλκο χαρακτηριστικά

Στις πρόβες το κομμάτι άρχισε να αποκτά πιο ωμό και θορυβώδες χαρακτήρα, πλησιάζοντας τον ήχο που αργότερα θα το έκανε γνωστό. Οι στίχοι, σύμφωνα με τον Μόλκο, δημιουργήθηκαν σχεδόν αυθόρμητα, επιχειρώντας να αποτυπώσουν την ατμόσφαιρα μιας ξέφρενης νύχτας γεμάτης υπερβολές, σεξουαλικούς υπαινιγμούς και προκλήσεις απέναντι στα κοινωνικά στερεότυπα.

Ο ίδιος παραδέχθηκε πάντως ότι, βλέποντας το τραγούδι με τη σημερινή ματιά, δεν θεωρεί τους συγκεκριμένους στίχους από τους καλύτερους που έχει γράψει.

Η δεύτερη ηχογράφηση που άλλαξε τα πάντα

Η πρώτη εκδοχή του Nancy Boy δεν άφησε ικανοποιημένο το συγκρότημα. Τα μέλη των Placebo αισθάνονταν ότι η ηχογράφηση δεν απέδιδε την ένταση και την ενέργεια που είχαν στις ζωντανές εμφανίσεις.

Γι’ αυτό αποφάσισαν να επιστρέψουν στο στούντιο και να ηχογραφήσουν ξανά το τραγούδι με τον παραγωγό Φιλ Βάιναλ. Η νέα εκδοχή, με περισσότερη παραμόρφωση και πιο επιθετικό ήχο, ήταν αυτή που τελικά κυκλοφόρησε και γνώρισε επιτυχία.

Η δημοτικότητα του κομματιού συνοδεύτηκε και από αντιδράσεις. Όταν οι Placebo εμφανίστηκαν με το τραγούδι στην τηλεοπτική εκπομπή Top of the Pops, το BBC δέχθηκε δεκάδες παράπονα από τηλεθεατές που δήλωναν μπερδεμένοι σχετικά με το φύλο του Μόλκο.

Οι επιθέσεις στις περιοδείες και η στήριξη του κοινού

Ο Στέφαν Όλσνταλ αποκάλυψε ότι, την περίοδο που γράφτηκε το τραγούδι, βρισκόταν σε ομοφυλοφιλική σχέση η οποία θεωρούνταν παράνομη, καθώς η ηλικία συναίνεσης για τους γκέι άντρες στη Βρετανία παρέμενε υψηλότερη από εκείνη των ετεροφυλόφιλων.

Παράλληλα, θυμήθηκε ότι το πρώτο demo του συγκροτήματος κατέληξε με κάποιον τρόπο στα χέρια ανθρώπων της περιοδείας του Ντέιβιντ Μπόουι, γεγονός που οδήγησε τους Placebo στο να εμφανιστούν ως support act του θρυλικού καλλιτέχνη πριν ακόμη κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ.

«Έκανε ανθρώπους που ένιωθαν περιθωριοποιημένοι να αισθανθούν λιγότερο μόνοι», λέει ο Μόλκο για τη διαχρονική επίδραση του Nancy Boy.

Η επιτυχία, ωστόσο, δεν τους προστάτευσε από τη βία. Σύμφωνα με τον Όλσνταλ, το συγκρότημα δέχθηκε επιθέσεις σε ορισμένες πόλεις της Βρετανίας, ενώ σε συναυλίες στις πιο συντηρητικές πολιτείες του αμερικανικού Νότου θεατές τους πετούσαν κέρματα επί σκηνής.

Παρά τα περιστατικά αυτά, οι δύο μουσικοί τονίζουν ότι η ανταπόκριση του κοινού ήταν στη συντριπτική της πλειονότητα θετική. Όπως σημειώνουν, το Nancy Boy βοήθησε πολλούς ανθρώπους που αισθάνονταν περιθωριοποιημένοι να βρουν ένα σημείο ταύτισης και αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η ιδιαίτερη σχέση των Placebo με το κοινό τους.

Τριάντα χρόνια μετά, οι δημιουργοί του θεωρούν ότι το τραγούδι παραμένει ένα χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της εποχής του, αλλά και ένα κομμάτι που εξακολουθεί να εκφράζει την ταυτότητα και τη φιλοσοφία του συγκροτήματος.