Chris Smalls: «Έλεγα ότι έπρεπε να κάνουμε τον συνδικαλισμό να φαίνεται — και να είναι — κουλ»

Φαίνεται ίσως περίεργο ότι ο ήρεμος άνθρωπος που κάθεται μπροστά στην κάμερα του in ένα ήρεμο καλοκαιρινό απόγευμα στα Εξάρχεια είναι ο ίδιος που λίγες μόλις εβδομάδες πριν έγινε τίτλος είδησης στην Αμερική, όταν ηγήθηκε μιας διαμαρτυρίας που μπούκαρε μέσα στη χλιδή του Met Gala για να αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο — και πρώην εργοδότη του.

Είναι η τέταρτη φορά που ο Chris Smalls επισκέπτεται την Ελλάδα. Ο οικοδεσπότης του αλλάζει κάθε φορά, καθώς την πρώτη τον είχε προσκαλέσει το ΠΑΜΕ, ενώ αυτή τη φορά βρέθηκε στην Αθήνα, αλλά και την Καλαμάτα, προσκεκλημένος των αντιρατσιστικών φεστιβάλ των δύο πόλεων. Το κοινό κάθε φορά που βρέθηκε στη χώρα είναι ότι αυτό που τον έφερνε εδώ ήταν πάντα κάποιος φορέας που εκπροσωπούσε κάποιο κομμάτι των κοινωνικών και εργατικών κινημάτων.

Η Ελλάδα είναι κοινώς ένας τόπος στον οποίον ο αμερικανός ακτιβιστής, ιδρυτής και πρώην πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων της Amazon απολαμβάνει μεγάλη δημοφιλία. Και δεν είναι η μόνη γωνία του πλανήτη στην οποία συμβαίνει αυτό.

Σε μια εποχή που ο συνδικαλισμός συχνά εμφανίζεται να είναι σε κάμψη (μάλλον αναντίστοιχη των προβλημάτων των εργαζομένων) και προερχόμενος από μία χώρα στην οποία η κάμψη αυτή υπήρξε έντονη, απότομη και βίαιη δεκαετίες πριν, ο αγώνας των εργαζομένων της Amazon αποτέλεσε μία πηγή έμπνευσης κυρίως για τις νεότερες γενιές που δείχνουν όλο και πιο απρόθυμες να αποδεχθούν το εργασιακό status quo που έχει παγιωθεί εδώ και δεκαετίες. Πολλώ δε μάλλον όταν ο αγώνας που ξεκίνησε ο Smalls και οι συνάδελφοί του ήταν απέναντι σε έναν από τους πλέον εύπορους – και άρα ισχυρότερους – ανθρώπους του κόσμου: τον ιδρυτή της Amazon, Τζεφ Μπέζος.

Αντιδρώντας στις δυσμενείς συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι εργαζόμενοι του εμπορικού κολοσσού στις αποθήκες του Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης και οι οποίες επιδεινώθηκαν περαιτέρω από την έλευση της πανδημίας, η εργοδοσία κατέληξε να απολύει τον Smalls ως βασικό υπαίτιο για τις κινητοποιήσεις.

Η κίνηση η ίδια πήρε μεγάλη δημοσιότητα και το όνομα του Smalls κατέστη ευρέως γνωστό όταν διέρρευσε εσωτερική επικοινωνία του Μπέζος με στελέχη της Amazon όπου συζητούσαν ότι ήθελαν να τον καθιερώσουν ως το βασικό πρόσωπο των κινητοποιήσεων, θεωρώντας ότι η παρουσία του θα τις αμαύρωνε, καθώς για τα στελέχη της Amazon «δεν ήταν ιδιαίτερα ευφυής και εύγλωττος» – χαρακτηρισμός που χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων και ρατσιστικός.

Μιλώντας στο in, ο Smalls λέει ότι αποφάσισε να αγκαλιάσει τον ρόλο που ήθελαν να του δώσουν οι εργοδότες της Amazon για να υπονομεύσουν τις κινητοποιήσεις. Ο ίδιος δεν επαναπροσλήφθηκε ποτέ, όμως συνέχισε να ηγείται του Σωματείου Εργαζομένων της Amazon το οποίο μεγάλωσε, απλώθηκε και σε άλλα υποκαταστήματα της εταιρείας, ενώ πρόσφατα τέθηκε υπό την αιγίδα των Teamsters, του μεγαλύτερου πιθανώς εργατικού συνδικάτου στις ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα, δίπλα του άρχισαν να ξεφυτρώνουν απόπειρες για οργάνωση των εργαζομένων σε κλάδους που μέχρι πρότινος θα φαινόταν αδιανόητο: από μεγάλες αλυσίδες όπως τα Starbucks, μέχρι ναυαρχίδες του Τύπου όπως η Conde Nast. Το ζήτημα της επαναφοράς της οργανωμένης δράσης των εργαζομένων μέσω του συνδικαλισμού έγινε τόσο μεγάλο στην αμερικανική δημόσια σφαίρα και ο Smalls τόσο επιφανής εκπρόσωπός του, που προσκλήθηκε στον Λευκό Οίκο από τον Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν — ο οποίος μάλιστα τον υποδέχθηκε με αγκαλιά και την ατάκα «είσαι μπελάς, ε;».

Ο Smalls έχει έκτοτε παραδώσει τα ηνία του Σωματείου της Amazon, αλλά κάθε άλλο παρά αδρανής έχει μείνει έκτοτε. Συμμετείχε στην πρωτοβουλία της Global Sumud Flotilla που επιχείρησε να παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια στη χειμαζόμενη Γάζα, αλλά και στην αντίστοιχη αποστολή της Nueva America που έσπευσε στο πλευρό της Κούβας, ύστερα από τον βάναυσο αποκλεισμό που της επέβαλλε η κυβέρνηση Τραμπ.

Ο Smalls έχει πρόσφατα κυκλοφορήσει την αυτοβιογραφία του με τίτλο When the Revolution Comes, αναφορά σε ένα τραγούδι των Last Poets και στο παρελθόν του ίδιου ως ράπερ — μια κουλτούρα που, όπως λέει στο in, επηρέασε τη συνδικαλιστική του δράση.

Για τον αγώνα των εργαζομένων στην Amazon

Η ιστορία μου ξεκίνησε πριν από έξι χρόνια, όταν με απέλυσαν από την Amazon. Ουσιαστικά, βρέθηκα ξαφνικά στα φώτα της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια της πανδημίας, στην πιο θανατηφόρα περίοδο της σύγχρονης εποχής, την ώρα που ο κόσμος είχε παραλύσει.

Στο μεταξύ, οι εργαζόμενοι υπέφεραν και έτσι άρχισα να μιλάω ανοιχτά για αυτό στον χώρο εργασίας. Επειδή δεν έβγαζα άκρη μέσα στην εταιρεία, αποφάσισα να ηγηθώ μιας διαμαρτυρίας και μιας αποχής από την εργασία, πράγμα που μου κόστισε τη δουλειά μου.

Μετά από αυτό, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, ο Τζεφ Μπέζος, αποφάσισε ότι ήθελε να με παρουσιάζει ως τον οργανωτή και εκπρόσωπο του σωματείου της Amazon. Αποκαλύφθηκε μάλιστα ότι είπε και κάποια ρατσιστικά πράγματα, όπως ότι δεν είμαι έξυπνος ή εύγλωττος και έτσι θέλησε να με κάνει το πρόσωπο ολόκληρου του συνδικαλιστικού κινήματος ενάντια στην Amazon.

Εγώ όμως το αγκάλιασα από την πρώτη στιγμή που διέρρευσε αυτό το εσωτερικό σημείωμα και συνέχισα τον αγώνα μου, παρόλο που δεν δούλευα πλέον στην εταιρεία.

Τι τον ενέπνευσε να δράσει

Νομίζω ότι αυτό που με ενέπνευσε περισσότερο ήταν ότι εκείνη την περίοδο είχαμε μια μεγάλη εξέγερση για τα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Είχαμε την υπόθεση του Τζορτζ Φλόιντ, της Μπριόνα Τέιλορ, όλα αυτά τα γεγονότα που προβάλλονταν στα μέσα ενημέρωσης. Και έβλεπες εκατομμύρια Αμερικανούς να κατεβαίνουν στους δρόμους.

Ένιωσα, λοιπόν, ότι ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για να κινητοποιηθούμε, να γνωρίσουμε κόσμο, να μάθουμε τους αγώνες τους, αλλά και να συνδέσουμε αυτούς τους αγώνες, αφού η Amazon είναι ένας τεράστιος πυλώνας για την αμερικανική κοινωνία αυτή τη στιγμή.

Το γεγονός ότι εκατομμύρια Αμερικανοί δουλεύουν για την Amazon ήταν η έμπνευση που χρειαζόμουν. Δεν ήθελα αυτό που συνέβη σε μένα —που απολύθηκα επειδή μίλησα για θέματα υγείας και ασφάλειας— να συμβεί και σε άλλους ανθρώπους.

Και η σύνδεση αυτής της ιστορίας με την αναγκαιότητα της οργάνωσης ήταν κάτι που χρειαζόταν πάρα πολύ σε εκείνους τους καιρούς.

Για τις τακτικές της Amazon ενάντια στο σωματείο

Ορισμένες από τις αντισυνδικαλιστικές πρακτικές που εφάρμοσαν περιελάμβαναν την καθήλωση των εργαζομένων σε αίθουσες όπου σε καθημερινή βάση, για παραπάνω από μια ώρα κάθονταν και δέχονταν αντισυνδικαλιστική προπαγάνδα. Ακόμα κι ένας νέος υπάλληλος, με το που έμπαινε στο κτίριο και χωρίς καν να έχει μάθει το αντικείμενο της δουλειάς του, το πρώτο πράγμα που του έκαναν ήταν να τον βάλουν σε ένα τέτοιο αντισυνδικαλιστικό σεμινάριο.

Επίσης, γέμισαν το κτίριο με διάφορες ταμπέλες και προσπαθούσαν να αναγκάσουν τους εργαζόμενους να ψηφίσουν κατά της δημιουργίας σωματείου. Προσέλαβαν επαγγελματίες κατά του συνδικαλισμού για να γυρνούν μέσα στο κτίριο 24 ώρες το 24ωρο, προκειμένου να πείσουν τους εργαζόμενους να ψηφίσουν «όχι».

Και τελικά, χρησιμοποίησαν κάθε άλλη υπηρεσία εκτός της Amazon που μπορούσαν για να στραφούν εναντίον μας. Είτε ήταν η Μητροπολιτική Αρχή Μεταφορών (ΜΤΑ), είτε η Αστυνομία της Νέας Υόρκης (NYPD), η Πυροσβεστική, ή οι ιδιοκτήτες της γης. Η Amazon ερχόταν σε επαφή μαζί τους και ενδεχομένως τους χρημάτιζε με κάποιον τρόπο, ώστε να συμβάλλουν στη διάλυση των κινητοποιήσεων, φωνάζοντας την αστυνομία ή -ακόμα χειρότερα- προκαλώντας τη σύλληψή μας κάποιες φορές.

Πώς έπεισε τους εργαζόμενους να οργανωθούν

Το πιο εύκολο για μένα, προκειμένου να πείσω τον κόσμο, ήταν απλώς να είμαι ο εαυτός μου. Ακόμη και πριν από όλη αυτή τη δημοσιότητα που κέρδισα εγώ και το σωματείο, ήμουν πάντα ένας άνετος και κουλ τύπος. Πήγαινα στη δουλειά έτσι, εμφανιζόμουν στην Amazon με το ίδιο ακριβώς παρουσιαστικό που έχω και σήμερα. Δεν υπήρχε καμία διαφορά. Και σε πολλούς άρεσε να δουλεύουν για μένα όταν ήμουν επόπτης. Ήμουν πάντα ένας κοινωνικός άνθρωπος και δεν ξέχασα ποτέ από πού προέρχομαι.

Όσον αφορά το πολιτισμικό κομμάτι, ήταν κάτι εύκολο: ήμουν ράπερ παλιότερα, οπότε είχα πάντα αυτό το στυλ. Και το εφάρμοσα αυτό στην οργάνωση του συνδικάτου γιατί ήθελα να είναι κάτι διαφορετικό και να ξεχωρίζουμε. Έλεγα ότι έπρεπε να κάνουμε τον συνδικαλισμό να φαίνεται και να είναι κουλ, επειδή η νέα γενιά έχει πολύ μικρή διάρκεια προσοχής. Τα πράγματα που κάνουν τώρα είναι εντελώς διαφορετικά σε σχέση με την εποχή που οργανώνονταν οι παππούδες μας.

Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς το ίδιο παραδοσιακό στυλ τακτικής. Πρέπει να προσαρμόζεσαι στον 21ο αιώνα. Δεν αρκεί μόνο η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της τεχνολογίας, αλλά πρέπει να ενσωματώνουμε και την κουλτούρα μας, κάνοντας τη διαδικασία διασκεδαστική.

Για τη σχέση του με το ραπ, πολιτικό και μη

Σίγουρα ακούω πολύ περισσότερο πολιτικό ραπ πλέον. Δυστυχώς, δεν μου δόθηκε ακόμη η ευκαιρία να εκφραστώ ιδιαιτέρως μέσα από το πολιτικό ραπ. Όλη μου η μουσική είναι παλιά, από όταν ήμουν 18-19 χρονών. Όμως, το διασκεδάζω, επειδή θεωρώ ότι η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα και ξέροντας ότι μπορεί να αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους, είναι κάτι που θέλω να επιτύχω. Θέλω να φτιάξω ένα ωραίο άλμπουμ πολιτικού ραπ που να αναφέρεται στην εποχή μας και σε όσα έχω ζήσει πρόσφατα. Πιστεύω ότι θα βγει κάτι δυνατό, αν καταφέρω ποτέ να βρω τον χρόνο να ασχοληθώ. Προς το παρόν, μόλις τελείωσα τη συγγραφή του βιβλίου μου και ετοιμάζομαι για περιοδεία σε όλες τις ΗΠΑ. Έχω ακόμη κάποιες προγραμματισμένες ημερομηνίες, αλλά ελπίζω ότι αργότερα φέτος, θα βρω χρόνο για να αρχίσω να γράφω ένα νέο άλμπουμ, το οποίο αποτελεί κι έναν από τους στόχους μου.

Για τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ και τα συνδικάτα

Αν πιστεύω ότι οι Δημοκρατικοί στηρίζουν τα συνδικάτα… Όχι. Πιστεύω ότι οι Δημοκρατικοί χρειάζονται τα συνδικάτα, διότι τα εντάσσουν στην πολιτική τους ατζέντα. Το ίδιο ισχύει και για την επίσκεψη μου στον Λευκό Οίκο.

Δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ευκαιρία για φωτογράφιση που τους επέτρεπε να υποστηρίξουν πως τάχα είναι με το μέρος των εργαζομένων.

Όμως, σε ό,τι αφορά στην επικύρωση ομοσπονδιακών νόμων και στη νομοθεσία, έχουν μείνει πολύ πίσω. Και σε ό,τι αφορά το Εθνικό Συμβούλιο Εργασιακών Σχέσεων (NLRB), τον οργανισμό δηλαδή που υποτίθεται ότι βοηθά τους εργαζόμενους, τα πράγματα είναι υπερβολικά ελεγχόμενα από τις μεγάλες εταιρείες, κι αυτό σημαίνει ότι δεν ευνοεί τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Στους Δημοκρατικούς αρέσει να εκμεταλλεύονται τους αγώνες της εργατικής τάξης για να κερδίσουν ψηφοφόρους, αλλά το κόμμα δεν φαίνεται διατεθειμένο να καλύψει το ουσιαστικό κενό. Παρατηρείται μια μεγάλη αποσύνδεση μεταξύ της παλιάς φρουράς και της νέας γενιάς, και απ’ όσα βλέπω, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει σύντομα.

Για την επιτυχία του σωματείου στην Amazon

Αυτό που μας έκανε ισχυρούς νομίζω ήταν η δημοσιότητα που κερδίσαμε. Παρόλο που εξασφαλίσαμε και μια απόφαση για συλλογικές διαπραγμάτευσεις πριν λίγους μήνες —περίπου τον Απρίλιο— η Amazon έχει ήδη ασκήσει έφεση. Αυτό ήταν βέβαια κάτι αναμενόμενο. Επειδή ξέρουμε καλά το παιχνίδι τους, καταλαβαίνουμε ότι ο αγώνας αυτός θα είναι δύσκολος και μακρύς.

Από την άλλη πλευρά, είναι απαράδεκτο να χρειάζεται να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να βγει μια επίσημη απόφαση για διαπραγματεύσεις. Το ότι κερδίσαμε πριν τέσσερα χρόνια και μόλις πρόσφατα πήραμε άδεια για να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις για την πρώτη συλλογική σύμβαση, δείχνει ξεκάθαρα πόσο δυσλειτουργικό είναι το NLRB. Το σύστημα είναι διαλυμένο.

Αν κάποιος εργαζόμενος, ακόμα και σε άλλη εταιρεία —όπως στα Starbucks ή την Apple— προσφύγει στο NLRB, θα περάσουν χρόνια μέχρι να δει κάποιο αποτέλεσμα και δεν θα έπρεπε να συμβαίνει αυτό. Είναι ταυτόχρονα και καλό και κακό που το σύστημα είναι δομημένο με αυτόν τον τρόπο.

Και η Amazon φυσικά ξοδεύει εκατομμύρια για να καθυστερεί τη διαδικασία στα ομοσπονδιακά δικαστήρια, γι’ αυτό και δεν έχουμε καταλήξει ακόμα σε συμφωνία.

Για τη συμμαχία των «μεγάλων» της τεχνολογίας με τον Τραμπ

Είναι πολύ απλό: αυτό που θέλγει τους δισεκατομμυριούχους στον Τραμπ είναι το χρήμα.

Καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση είναι ουσιαστικά μια επιχείρηση και σκοπεύουν να εκμεταλλευτούν οτιδήποτε περνάει από το χέρι τους και ακόμα περισσότερα. Θα συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη, όπως το κάνουν εδώ και 30-40 χρόνια.

Όταν μιλάμε για αυτούς τους δισεκατομμυριούχους, είναι φοβερά ειρωνικό να σκεφτεί κανείς ότι πριν από μόλις τέσσερα χρόνια συμπεριφέρονταν ως εχθροί και ανταγωνιστές μεταξύ τους. Δεν έβλεπες, ας πούμε, τον Τζεφ Μπέζος να κάνει παρέα με τον Μαρκ Ζάκερμπεργκ ή τον Ίλον Μασκ. Δεν φανταζόσουν καν ότι θα βρίσκονταν στον ίδιο χώρο, εκτός αν τους καλούσαν να καταθέσουν για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των εργαζομένων τους, κάτι που έχει συμβεί στο παρελθόν.

Υπό τη συγκεκριμένη κυβέρνηση, όλοι τους δείχνουν να είναι άσπονδοι φίλοι. Βρίσκονται στους ίδιους χώρους, πηγαίνουν μαζί σε γκαλά, κάνουν κοινές εμφανίσεις στον Λευκό Οίκο.

Αυτό μαρτυρά ότι στην πραγματικότητα τους ενώνει ένας κοινός στόχος: να αρπάξουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν από τους δικούς μας φόρους, εκμεταλλευόμενοι μια κυβέρνηση που ευνοεί σε μεγάλο βαθμό τους δισεκατομμυριούχους χρηματοδότες της.

Κατανοούν λοιπόν κι οι ίδιοι πολύ καλά τη δύναμη των συλλογικών διαπραγματεύσεων και αυτό είναι το αστείο της υπόθεσης: όταν αφορά τις δικές τους συμβάσεις, προτιμούν να είναι αδιάλλακτοι και συσπειρωμένοι. Αλλά, όταν πρόκειται για τους υπαλλήλους τους, μοιράζουν απλά ψίχουλα.

Για την ένταξη του σωματείου της Amazon στο συνδικάτο των Teamsters

Σίγουρα υπάρχουν θετικά και αρνητικά. Υπέγραψα προσωπικά αυτή τη συνεργασία —ως πρόεδρος τότε— οπότε γνωρίζω άριστα ποια μορφή είχε η συμφωνία.

Η ένταξη που υπέγραψα μας ενισχύει με διάφορους τρόπους. Οι εργαζόμενοί μας απέκτησαν αυτομάτως δικαίωμα στην απεργία, όπως και τη δυνατότητα λήψης απεργιακών επιδομάτων —περίπου στα χίλια δολάρια εβδομαδιαίως— ποσό μεγαλύτερο δηλαδή από τον μισθό ενός εργαζομένου στην ίδια την Amazon, άρα έχουν τη δυνατότητα να απεργούν.

Εξακολουθούν να οργανώνονται αυτόνομα, διατηρώντας την ανεξάρτητη ταυτότητά τους. Και σχετικά με τη δικαιοδοσία της οργάνωσης απέναντι στην Amazon, έχουν το δικαίωμα να δραστηριοποιούνται παντού, να δημιουργούν συνδικάτα εργαζομένων σε ολόκληρη τη χώρα και σε διάφορες πολιτείες.

Αυτό τους προσφέρει επιπλέον ενδυνάμωση, διότι οι Teamsters έχουν τεράστια δυνατότητα οργάνωσης ως ως ένα πολύ ισχυρό συνδικάτο. Μεταξύ άλλων διαθέτουν εκατομμύρια μέλη και εκατομμύρια δολάρια στα απεργιακά ταμεία.

Μολονότι υποθέτω πως δεν θα υπάρξει απόλυτη ταύτιση σε θέματα πολιτικών αποφάσεων, όπως επανέλαβα, δεν έχουμε τακτικά και υποχρεωτικά μέλη παρά μόνο εθελοντικές συνδρομές, οπότε μπορούμε να πάρουμε την απόφαση είτε να χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα για απεργίες είτε να τα επενδύσουμε στην οργάνωσή μας.

Έχουν λοιπόν αυτή την ελευθερία, και θεωρώ πως είναι εξαιρετικό πλεονέκτημα να έχεις στο πλευρό σου ένα συνδικάτο πρόθυμο να παραχωρήσει τους πόρους του προκειμένου να σε κρατήσει όρθιο ενάντια σε ένα θηρίο όπως η Amazon.

Για τον στραγγαλισμό της Κούβας

Αυτό που κάνουν οι ΗΠΑ στην Κούβα δεν έχει σχεδόν καμία απολύτως διαφορά, με εξαίρεση προφανώς το μέγεθος, με τη βία, τον σκοτωμό και τη γενοκτονία που βλέπουμε τώρα στην Παλαιστίνη.

Αλλά στο επίπεδο της συστηματικής καταπίεσης, παρατηρούμε κάτι εντελώς ανάλογο με αυτό που διαπράττει το Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων.

Ευτυχώς, οι ΗΠΑ δεν έχουν επέμβει ακόμη στρατιωτικά στην Κούβα, παρόλο που το απειλούν. Και ευτυχώς η κατάσταση δεν είναι τόσο βίαιη.

Όταν όμως μιλάμε για συστηματική καταπίεση, αυτή μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Η λιμοκτονία είναι κάτι που σίγουρα συμβαίνει σήμερα στη Γάζα, όπως και στην Κούβα.

Οι κυρώσεις που επιβάλλουν οι ΗΠΑ, προκαλώντας λιμό σε έναν ολόκληρο πληθυσμό, είναι βαθιά απάνθρωπες. Οδηγούν ουσιαστικά τη χώρα σε οικονομική κατάρρευση ή τους εξαναγκάζουν να βασιστούν στην αμερικανική οικονομία και στον ιδιωτικό τομέα.

Επειδή η Κούβα αρνείται να γονατίσει απέναντι στις ΗΠΑ και τον καπιταλισμό, κινδυνεύει να αφεθεί στην πείνα ένα ολόκληρο νησί εκατομμυρίων ανθρώπων, υπό την απειλή πως θα αποκοπούν από τον υπόλοιπο κόσμο και θα απομονωθούν.

Το έχουν κάνει ήδη αυτό ως έναν βαθμό, όχι με απόλυτη επιτυχία, αλλά έχουν μπλοκάρει σε τεράστιο βαθμό την ανάπτυξη αυτού του πανέμορφου νησιού εξαιτίας της ιμπεριαλιστικής τους ιδεολογίας και του πώς αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία.

Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η Κούβα είναι μια κομμουνιστική και σοσιαλιστική χώρα. Οι κάτοικοί της διακρίνονται από μια τεράστια ανθεκτικότητα, ακριβώς όπως και οι Παλαιστίνιοι. Άρα οι αγώνες τους συνδέονται άμεσα.

Για μένα, ως συνδικαλιστή από την Αμερική, αποτελεί χρέος μας να είμαστε εμείς η ασπίδα απέναντι σε αυτές τις μορφές αδικίας.

Για τις κινητοποιήσεις των αμερικανών φοιτητών για τη Γάζα

Δίνοντας τα εύσημα στη νέα γενιά, πιστεύω ότι η ειδοποιός διαφορά είναι πως οι νεότεροι έχουν αρχίσει να παρακολουθούν και να ασχολούνται με την πολιτική από πολύ μικρότερη ηλικία. Κατανοούν άριστα ότι οι επιλογές τους καθορίζουν άμεσα το μέλλον τους και η ταξική τους συνείδηση τους βοηθά να οργανώνονται πολύ καλύτερα.

Όταν αντικρίσαμε τις καταληψιακές κατασκηνώσεις στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια —όπου με περηφάνια λέω πώς βρέθηκα δίπλα τους από την πρώτη μέρα— και είδαμε το κίνημα να εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως διαπίστωσα και κατά τις δικές μου επισκέψεις σε αρκετές δράσεις εντός και εκτός ΗΠΑ, ήταν κάτι πραγματικά μεγαλειώδες.

Το κίνημα αυτό αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι όταν οι άνθρωποι ενώνονται για έναν κοινό σκοπό, κανένας μηχανισμός καταπίεσης δεν αρκεί για να τους σταματήσει.

Έτσι έγινε να νικήσουμε κι εμείς μια εταιρεία 2,2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, την Amazon. Η εξήγηση είναι απλή: ενώσαμε ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές και διαφορετικές ιδεολογίες για τη διεκδίκηση ενός κοινού στόχου. Αντιληφθήκαμε όλοι πως ο Τζεφ Μπέζος βγάζει πάρα πολλά λεφτά κι εμείς δικαιούμαστε κι αξίζουμε το μερίδιό μας.

Το ίδιο παρατηρείται και με το παλαιστινιακό μέτωπο αντίστασης. Ο κόσμος γίνεται καθημερινά μάρτυρας μιας διαρκούς γενοκτονίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λένε ότι «φτάνει πια! Δεν θέλουμε οι φόροι μας, ως πολίτες των ΗΠΑ, να χρηματοδοτούν αυτούς τους σκοτωμούς».

Η νέα γενιά μίλησε οργανώνοντας αυτές τις καταλήψεις. Θεωρώ πως οι πράξεις αυτές βρήκαν απήχηση σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και ειλικρινά, η αλλαγή δεν γινόταν να προκύψει με κανέναν άλλον τρόπο πέραν μιας αντίδρασης από τα κάτω, που πηγάζει απευθείας από τον ίδιο τον λαό. Δεν πρόκειται να μας χαριστεί τίποτα.

Για τα εργατικά και κοινωνικά κινήματα στην Ελλάδα

Ποιο είναι το δικό μου συμπέρασμα για το εργατικό και κοινωνικό κίνημα στην Ελλάδα; Συνολικά νομίζω έχω επισκεφθεί την Ελλάδα περίπου τρεις φορές. Ναι. Και κάθε φορά που έρχομαι, αντλώ και κάτι καινούργιο σε σχέση με την ιστορία της χώρας, η οποία λειτουργεί ως σημαντική πηγή δύναμης, ενθουσιασμού και έμπνευσης.

Όταν μιλάς για την Αντίσταση, το γυναικείο κίνημα, τις γυναίκες που συμμετείχαν στην πρώτη γραμμή, τους άνδρες που στέλνονταν στην εξορία, την κομμουνιστική επανάσταση, και τις σκληρές μάχες μέσα στην πλατεία…

Καθώς ξεδιπλώνεται κανείς στις ρίζες αυτής της ιστορίας που εκτείνεται χιλιάδες χρόνια πίσω, αναγνωρίζει πως πρόκειται για μια εξαιρετικά «ιερή» γη. Κι όταν επιστρέφει κανείς εδώ νιώθει αυτή τη δύναμη να διαπερνά τον χώρο. Είναι κάτι που αντιλαμβάνομαι σε κάθε ερχομό μου.

Το ίδιο ισχύει και σε επίπεδο εργατικού κινήματος. Την πρώτη φορά που ήρθα στην Ελλάδα, καλεσμένος από το ΠΑΜΕ πριν από μερικά χρόνια, είδα από κοντά περίπου 10.000 άτομα συγκεντρωμένα στην κεντρική πλατεία της πόλης. Με έβαλαν στην κυριολεξία στην καρδιά των γεγονότων!

Σκεφτείτε πως ήταν η παρθενική μου μέρα στη χώρα σας! Τα είδα όλα σε μια τόσο ογκώδη διαδήλωση, σε συνθήκες που οι αστυνομικοί χτυπούσαν κι έριχναν χημικά στον κόσμο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ πιο σπάνιες τέτοιες εικόνες.

Το να βιώσω μία τέτοια κατάσταση, όπως επίσης και να ακούσω εις βάθος για τη σιδηροδρομική τραγωδία στην οποία χάθηκαν 60 νέοι άνθρωποι και φοιτητές —και να παρατηρώ παράλληλα πόσο δραστήριο εξακολουθεί να παραμένει το φοιτητικό κίνημα εντός των πανεπιστημίων, μαζί με τα αμέτρητα διεθνή συνέδρια στα οποία έδωσα το «παρών»— επιβεβαιώνει αναμφίβολα πως η Ελλάδα επιτελεί έναν κρίσιμο αγώνα, που θα έπρεπε να δώσουν κι άλλες χώρες.

Φυσικά, οφείλουμε ταυτόχρονα να αντικρίζουμε κατάματα και την πραγματικότητα, αναγνωρίζοντας ότι εξακολουθεί να βρίσκεται στην εξουσία μια φασιστική κυβέρνηση, η οποία καταπιέζει τον λαό και δεν παύει να διατηρεί στενούς δεσμούς με το κράτος του Ισραήλ. Πλέον το πρόβλημα διογκώνεται με διάφορους Σιωνιστές που καταφθάνουν με σκοπό να επενδύσουν στην Ελλάδα. Τα ζητήματα αυτά είναι υπαρκτά, και πιστεύω πως οι άνθρωποι εδώ χαρακτηρίζονται από ανθεκτικότητα. Η ιστορία των αγώνων θα αποτυπωθεί και πάλι από την πρώτη γραμμή. Αισθάνομαι σίγουρος πως θα δώσουμε έναν τρομερό αγώνα απέναντι σε ισραηλινές —και όχι ευρωπαϊκές— εταιρείες που επιχειρούν να εγκατασταθούν εδώ, ή ενάντια στους στρατιώτες του IDF που μπορεί απλά να θελήσουν να έρθουν για διακοπές — θα βρουν μπροστά τους τον λαό. Θα βρουν μπροστά τους πραγματικό αγώνα. Και δηλώνω εμφατικά πόσο ευτυχής είμαι όταν βρίσκομαι εδώ, σε ένδειξη διεθνούς αλληλεγγύης. Σας ευχαριστώ ειλικρινά που με καλέσατε.