Ο Πιτ Ντόχερτι, η Σινέντ Ο’ Κόνορ κι εγώ – Μια δημοσιογράφος εστιάζει στους τελευταίους ταραχοποιούς της ποπ
Το βιβλίο «I’m Not with the Man» της μουσικής δημοσιογράφου Σίλβια Πάτερσον είναι γεμάτο από ζωντανές ιστορίες από τις δεκαετίες που αφιέρωσε στην κάλυψη των μουσικών ανταρτών που καθόρισαν τη Generation Χ.
Το 2024, η Μπίλι Άιλις συνεργάστηκε με την Charli XCX για το τραγούδι «Guess», ένα χαλαρό κομμάτι που αναφέρεται σε ανθρώπους που προσπαθούν πυρετωδώς να καταλάβουν τι είδους εσώρουχα φορούν οι σταρ («Είναι ροζ και όμορφα ή εντελώς διαφανή;»).
Στο βίντεο εμφανίζονται σωροί από σουτιέν και εσώρουχα, ιδανικά για να χορεύει κανείς ελεύθερα.
Χωρίς πλάκα, όμως, το βίντεο συνοδεύτηκε από ένα δελτίο τύπου που διευκρίνιζε ότι όλα τα αφόρετα εσώρουχα που χρησιμοποιήθηκαν στο μουσικό βίντεο δωρίστηκαν στην οργάνωση «I Support the Girls», μια φιλανθρωπική οργάνωση που βοηθά άτομα που ζουν σε συνθήκες φτώχειας, καλύπτοντας τις ανάγκες τους σε είδη υγιεινής και ρούχα.
«Αξιέπαινο, φυσικά», γράφει η μουσική δημοσιογράφος Σίλβια Πάτερσον στην εισαγωγή αυτής της υπέροχης συλλογής συνεντεύξεων με αστέρες. «Αλλά κάτι τέτοιο δεν θα το έκανε ούτε η Madonna. Ούτε o Prince».
Ως μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές της μουσικής δημοσιογραφίας, η Πάτερσον έχει πλήρη επίγνωση του πώς έχει μετατοπιστεί το «βαρόμετρο» της ποπ από τότε που ξεκίνησε την καριέρα της -την οποία χαρτογράφησε στο εξαιρετικό αυτοβιογραφικό της βιβλίο του 2016, «I’m Not with the Band»-, ξεκινώντας από το περιοδικό Smash Hits της «αυτοκρατορικής» περιόδου στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όπου συνέβαλε στον καθορισμό του εξαιρετικά «ειρωνικού», γεμάτο εισαγωγικά στυλ του περιοδικού, μέχρι την έκδοση του NME, της δεκαετίας του 1990 και πέρα από αυτό, στη στρατόσφαιρα των διασημοτήτων όπως η Posh και ο Beck.
H Πάτερσον με τη Μαράϊα Κάρεϊ / Photo: Sylvia Patterson
Ακόμη και το mainstream ήταν αλλιώς
Αυτή η νέα συλλογή συναντήσεων με μουσικούς «αντισυμβατικούς» που άφησαν το ιδιόμορφο στίγμα τους στη μουσική από τη δεκαετία του 1960 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000,μεταξύ των οποίων οι Johnny Marr, Snoop Dogg, Kevin Rowland και οι Prodigy, καταδεικνύει ένα ευρύτερο συμπέρασμα: ότι η ποπ μουσική όπως την γνώριζε η Generation Χ -εκκεντρική, απερίσκεπτη, αλλά ακόμα ικανή να κατακτήσει το mainstream- έχει τελειώσει.
Το βιβλίο αυτό, ωστόσο, δεν είναι το αντίστοιχο μιας παρελθοντολάγνας ομάδας στο Facebook που ρωτά «ποιος θυμάται τα ναρκωτικά;» και προτείνει σε όλους να πετάξουν τις οθόνες από το παράθυρο για να γιορτάσουν τις παλιές εποχές.
Στην πραγματικότητα, η Πάτερσον είναι αποτροπιασμένη από τον αριθμό των νέων που της λένε ότι τα πράγματα ήταν καλύτερα στην εποχή της.
Περιγράφει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η νεότερη γενιά μουσικών: την τεχνητή νοημοσύνη, τους οικονομικούς περιορισμούς που εμποδίζουν τους καλλιτέχνες της εργατικής τάξης, τον φόβο της ακύρωσης και την «όλο και πιο εταιρική αλαμπουρνέζικη ορολογία για “ευέλικτα αποτελέσματα Νίντζα”».
Η Τέιλορ Σουίφτ, σημειώνει με ήσυχη δυσπιστία η Πάτερσον, της έφερε ένα κέικ που είχε φτιάξει η ίδια μέσα σε μια λινή τσάντα που είχε ράψει με το χέρι, μια χειρονομία που δε μπορούσε να φανταστεί κανείς από τη Μαριάν Φέιθφουλ, τη Björk ή τη Κρίσι Χάιντ -«Όσον αφορά τους άντρες, είχε κάποιο συγκεκριμένο τύπο;», ρώτησε η Πάτερσον την απίστευτα κουλ τραγουδίστρια των Pretenders. «Ζεστό και από αυτόν τον πλανήτη», απάντησε η Χάιντ.
Οι καλλιτέχνες που συγκεντρώνονται εδώ είναι αυτό που η ίδια η Πάτερσον αποκαλεί «η παρέα μου»: δύσκολοι, γοητευτικοί, αστείοι, «δυνάμεις της φύσης που αγωνίζονται για την ελευθερία και που ενστικτωδώς γνώριζαν ότι το παιχνίδι είναι στημένο»
Το πρώτο βιβλίο της Πάτερσον, I’m Not With the Band
Το παιγνίδι είναι στημένο
Οι καλλιτέχνες που συγκεντρώνονται εδώ είναι αυτό που η ίδια η Πάτερσον αποκαλεί «η παρέα μου»: δύσκολοι, γοητευτικοί, αστείοι, «δυνάμεις της φύσης που αγωνίζονται για την ελευθερία και που ενστικτωδώς γνώριζαν ότι το παιχνίδι είναι στημένο».
Ένας τεχνητός φαλλός
Η Πάτερσον εισχωρεί με ευκολία και ενσυναίσθηση στον κόσμο τους, είτε τρώγοντας «πουτίγκα με παντεσπάνι και περγαμόντο στον ατμό» με τον πανκ ποιητή Τζον Κούπερ Κλαρκ, είτε ζητώντας με τη Φέιθφουλ να επιβεβαιώσει τις σκανδαλολογικές δηλώσεις του Κιθ Ρίτσαρντς σχετικά με το μέγεθος των «τεράστιων όρχεων» και του «μικροσκοπικού πέους» του Μικ Τζάγκερ, είτε παρατηρώντας τη Lady Gaga να περιγράφει την έμπνευσή της για έναν τεχνητό φαλλό σε μια φωτογράφιση λέγοντας: «θέλω να φορέσω ένα πέος δεμένο στον κόλπο μου».
Αν η γενική αφήγηση αφορά μια χαμένη φυλή, η Πάτερσον αποτυπώνει την ουσία της με έντονες, ζωντανές εικόνες: Ο Λίαμ Γκάλαχερ που διηγείται πώς ένας θαυμαστής σνίφαρε νιφάδες από την ψωρίασή του νομίζοντας ότι ήταν υπολείμματα κοκαΐνης, η Björk που σπαρταράει από χαρά όταν η Πάτερσον σχολίασε την ομορφιά του νέου της φίλου, του Goldie… τα κατεστραμμένα τζιν του Έβαν Ντάντο που μύριζαν μούχλα.
Η Πάτερσον πήρε δύο φορές συνέντευξη από τον τραγουδιστή των Radiohead, Τομ Γιορκ, στο αποκορύφωμα της καχυποψίας του απέναντι στον Τύπο μετά την κυκλοφορία του «OK Computer» το 1997, ελπίζοντας να αποφύγει την «υπερβολική ευλάβεια» και τη «δίνη χωρίς διασκέδαση» που χαρακτήριζε πολλά κείμενα για τους Radiohead.
Αυτό που κατάφερε να συλλάβει ήταν ένας καλλιτέχνης που περιέγραφε την ανάγκη του να χρησιμοποιήσει τη μουσική για να «τακτοποιήσει τα πράγματα», εξαγριωμένος ενάντια σε έναν κόσμο παρεξηγήσεων: «Θα μπορούσες να έχεις αγγίξει ένα ευαίσθητο νεύρο, σαν να βρισκόσουν σε μια άλλη χώρα» έγραψε η Πάτερσον για τον ευερέθιστο καλλιτέχνη. Ό,τι κι αν έκανε, πέτυχε: ο Γιορκ την πλησίασε σιωπηλά σε μια συναυλία μετά τη δημοσίευση του άρθρου, της έσφιξε το χέρι «ζωηρά» και εξαφανίστηκε ξανά στο σκοτάδι.
«Γέρασες, Πιτ»
Ένα πλεονέκτημα της μακρόχρονης και ευρείας καριέρας της Πάτερσον είναι ότι έχει πάρει πολλές συνεντεύξεις σε διάστημα δεκαετιών από τα πρόσωπα που παρουσιάζει.
Αυτές οι ευχάριστες μίνι-αυτοβιογραφίες είναι συχνά πιο αποκαλυπτικές από μια ογκώδη ανάλυση χιλίων σελίδων.
Οι συναντήσεις της με τον Πιτ Ντόχερτι, για παράδειγμα, ακολουθούν μια εντυπωσιακή πορεία λύτρωσης. Τον συνάντησε για πρώτη φορά στα βάθη της κόλασης των ταμπλόιντ που βίωνε μετά τη διάλυση των Libertines -γεμάτη τίτλους όπως «Κέιτ της Κοκαΐνης», δάχτυλα μαυρισμένα από το κρακ και χλωμάδα φυλακισμένου-, καθώς η Πάτερσον προσπαθούσε να βρει το δρόμο της ανάμεσα στις σύριγγες και τις πιτσιλιές αίματος στο σπίτι του στο Χάκνεϊ.
«Γέρασες, Πιτ», του είπε το 2014, όταν ακόμα τον κατέστρεφαν οι εξαρτήσεις του. Είναι λοιπόν πολύ συγκινητικό όταν το 2024 η δημοσιογράφος συναντά τον Πιτ, στον ρόλο του πατέρα, συζύγου και μέλους της μπάντας, ο οποίος έχει, πλέον, εμμονή με το τυρί: «Περισσότερες περιπέτειες θα ακολουθήσουν» γράφει.
Σε μια εποχή όπου η ευαισθητοποίηση για τα ζητήματα ψυχικής υγείας και τους μηχανισμούς του εθισμού είναι αυξημένη, είναι δύσκολο να δει κανείς την παλιομοδίτικη εξωφρενικότητα αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της διασκέδασης, της ατίθασης και της χαρούμενης παραβατικότητας.
Το 2011, η Πάτερσον πήρε συνέντευξη από τη Σινέντ Ο’Κόνορ, η οποία αναρωτήθηκε για τον πραγματικό σκοπό ενός ποπ σταρ.
«Εμείς ζούμε την τρέλα σας για λογαριασμό σας», αποφάνθηκε η τραγουδίστρια, η οποία τότε δημοσίευε στο Twitter μια εξαιρετικά σαφή αναζήτηση κατάλληλων σεξουαλικών συντρόφων. «Αλλιώς, θα καταλήγατε όλοι στο τρελοκομείο».
«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην ποπ υπάρχει ένα ανησυχητικό στοιχείο θυσίας, και πολλοί θα υποστήριζαν ότι είναι καλύτερο να υπάρχει ένα συγκρότημα που δηλώνει ότι ο ψυχοθεραπευτής του επηρέασε το νέο του άλμπουμ, παρά η ανεξέλεγκτη καταστροφή και η απερισκεψία των παλιών εποχών» σχολιάζει η Victoria Segal στους Times.
Ωστόσο, στο «I’m Not with the Man» η Πάτερσον δεν χάνει ποτέ από τα μάτια της την ανθρωπιά των καλλιτεχνών που καταγράφει, δεν τους πετάει ποτέ απρόσεκτα στον μύλο της διασημότητας.
Παρά την ευχάριστα ασεβή της διάθεση, αυτό είναι ένα σοβαρό βιβλίο, μια τρυφερή μαρτυρία για μια χαμένη εποχή, ίσως, αλλά και για τη μετασχηματιστική πορεία της ποπ μουσικής –μια δύναμη που η Πάτερσον, παρά την απογοήτευσή της ως μέλος της Generation Χ, εξακολουθεί να πιστεύει ότι υπάρχει εκεί έξω, στους «νεαρούς»: «υπάρχει πάντα μια εναλλακτική».
«Στο τέλος, απλά θέλεις να ξεπροβάλλεις σιωπηλά από το σκοτάδι, στο στυλ του Τομ Γιόρκ, και να της σφίξεις το χέρι» καταλήγει η Victoria Segal στους Times.
To «I’m Not with the Man: A Writer’s Life with the Music Mavericks» της Σίλβια Πάτερσον κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Fleet.
*Με στοιχεία από thetimes.com | Αρχική Φωτό: Η συγγραφέας Σίλβια Πάτερσον με τον Πιτ Ντόχερτι (Photo: Sylvia Patterson)
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Κυριακή 12.07.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/07/benjamin-davies-__U6tHlaapI-unsplash-315x220.jpg)
