Όσο κι αν οι εδρεύοντες στο Μαξίμου -με πρώτο και καλύτερο τον Κυριάκο Μητσοτάκη- έσπευσαν να καθησυχάσουν τα πνεύματα μετά τη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ, η πραγματικότητα που βγαίνει προς τα έξω είναι εντελώς διαφορετική. Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια βαθιά κρίση φθοράς, εσωστρέφειας και αμφισβήτησης.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Η φθορά έπειτα από επτά χρόνια γαλάζιας διακυβέρνησης είναι δεδομένη και εδώ και αρκετό καιρό μη αντιστρέψιμη. Είναι φανερό πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει άλλους άσους στο μανίκι, ούτε και τα πρόσωπα εκείνα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ώστε να αλλάξει το κλίμα. Φαίνεται στις αλλαγές που κάνει, τα πρόσωπα που έχει στη διάθεσή του είναι περιορισμένα, δεν έχει τη δυνατότητα ενός πλούσιου κομματικού πάγκου.

Θέμα αξιοπιστίας

Ταυτόχρονα μαζί με τη φθορά η κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη και μ’ ένα πρόβλημα με το οποίο δεν είχε έρθει αντιμέτωπη σοβαρά στο παρελθόν: αυτό της αξιοπιστίας. Τα σκάνδαλα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη δεν ξεπεράστηκαν, τουναντίον έρχονται και ξανάρχονται στην επικαιρότητα δημιουργώντας ένα πλαίσιο αμφισβήτησης.

Κι αν για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης φρόντιζε να βρίσκεται εκτός κάδρου των ευθυνών, πλέον αυτό δεν ισχύει. Δεν αρκεί δηλαδή η καρατόμηση κάποιου συνεργάτη, υπουργού η στελέχους, όσο κοντά του κι αν είναι. Οι ευθύνες αγγίζουν ξεκάθαρα και τον ίδιο.

Μια ματιά στα επιμέρους ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων αποδεικνύουν όλα τα ανωτέρω. Η κυβέρνηση εξακολουθεί να κρύβεται πίσω απ’ την πρωτιά της, την ίδια ώρα όμως δεν αναφέρει τίποτε για την ελεύθερη πτώση της που κατά μέσο όρο φτάνει τις 15 μονάδες περίπου σε σχέση με τις εκλογές του 2023. Σε κάποιες έρευνες το ποσοστό αυτό εμφανίζεται μεγαλύτερο.

Υπάρχει σοβαρό θέμα λοιπόν για την κυβέρνηση και αξιοπιστία της. Μην ξεχνάμε ποιες ήταν οι «σημαίες» που σήκωσε 7 χρόνια πριν προκειμένου να κερδίσει την εκλογική μάχη. Αριστεία, νόμος και τάξη, αποτελεσματικότητα, καλύτερες μέρες στην Οικονομία. Απ’ όπου κι αν το πιάσεις, η κυβέρνηση χάνει.

Κυβέρνηση της αποτυχίας

Η «αριστεία» προδόθηκε επανειλημμένα από πράξεις στελεχών της κυβέρνησης που την εξέθεσαν στο μέγιστο βαθμό, ουδείς αισθάνεται ασφαλέστερος σε σχέση με το παρελθόν, το επιτελικό κράτος δέχεται πυρά εκ των έσω για την αποτελεσματικότητά του και η Οικονομία ευημερεί μόνο στους δείκτες. Εδώ και επτά χρόνια η κυβέρνηση της ΝΔ απέτυχε παταγωδώς να τιθασεύσει την ακρίβεια και τις πάσης φύσεως ανατιμήσεις, είτε έχουν να κάνουν με το καλάθι του νοικοκυριού είτε με τη στεγαστική κρίση και τα εξαιρετικά υψηλό κόστος της.

Κάπως έτσι η εσωστρέφεια ήταν κάτι το αναμενόμενο. Η κυβέρνηση όπως είθισται σε ανάλογες περιπτώσεις για ένα σχήμα που βρίσκεται για αρκετό καιρό στην εξουσία, έχει πέσει στην παγίδα της απομόνωσης. Το είδαμε να συμβαίνει και στην περίοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το είδαμε παλαιότερα και στο σημιτικό ΠΑΣΟΚ ή στις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή. Την απομόνωση του κυβερνητικού πυρήνα από το κόμμα που αποτελεί τον βασικό του τροφοδότη σε ιδέες, πρόσωπα, κλπ.

Η κυβέρνηση της ΝΔ ζει με το  «αντάρτικο» κάποιων βουλευτών της εδώ και καιρό. Μπορεί κάποιους εξ αυτών να κατάφερε να τους «ηρεμήσει», είτε προσφέροντας οφίτσια, είτε παρέχοντας ένα κομματικό μασάζ διαρκείας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει όλους.

Κάπως έτσι είδαμε νέα πρόσωπα να βγαίνουν μπροστά και να σηκώνουν τη σημαία της εσωστρέφειας. Μόνο στο τελευταίο 1οήμερο είδαμε τοποθετήσεις για την αποτελεσματικότητα του επιτελικού κράτους –παρέμβαση 5 βουλευτών στα ΝΕΑ-, ενώ πυρά δέχθηκε κι ο υπουργός Επικρατείας, κ. Άκης Σκέρτσος, ο οποίος υπενθυμίζεται πως είναι εξωκοινοβουλευτικός.

Δριμεία κριτική

Και καλά να τα δεχθεί από κάποιους βουλευτές δεύτερης ή τρίτης γραμμής. Εδώ είδαμε να ασκείται δημόσια κριτική από τον κ. Βορίδη και τον κ. Οικονόμου, πρώην υπουργούς δηλαδή της κυβέρνησης. Και ας μην γελιόμαστε. Κριτική στο πρόσωπο του κ. Σκέρτσου ισοδυναμεί με κριτική στον ίδιο τον πυρήνα της διακυβέρνησης, όπου το επίκεντρο είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Όταν δε η κριτική πλαισιώνεται με αναφορές περί αλαζονείας, έλλειψης πολιτικής επαφής με την κοινωνία και συγκεντρωτισμό, τότε τα πράγματα είναι όντως πολύ πιο σοβαρά απ’ όσο θέλει να μας πείσει η κυβέρνηση ότι είναι.

Μοιραία, μαζί με την εσωστρέφεια κολλάει και η αμφισβήτηση. Δικαίως θα μπορούσε να πει κανείς, αν αναλογιστεί πως το κεντρικό αφήγημα της κυβέρνησης το τελευταίο διάστημα ήταν πως και ποιος θα επιτεθεί πρώτος κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Την ίδια ώρα οι τιμές στα καύσιμα έπαιρναν ανοδική πορεία και η κυβέρνηση με μέτρα-ασπιρίνες προσπαθούσε να δει που θα κάτσει η μπίλια.

Ουδείς από τους αμφισβητίες αισθάνεται καλά όταν βλέπει την κυβέρνηση να βρίσκεται σχεδόν μόνιμα σε μια φάση «ένοχης» άμυνας. Πάρτε ως παράδειγμα τις προτάσεις για εξεταστική και προανακριτική όσον αφορά τις υποκλοπές και τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η κυβέρνηση απορρίπτει κάθε προσπάθεια ελέγχου και κρύβεται είτε πίσω από αστείες δικαιολογίες είτε απλώς επειδή έτσι τη βολεύει στην παρούσα συγκυρία. Πέραν αυτού όμως, η στάση αυτή εμφανίζει κάτι άλλο: το γεγονός ότι η κυβέρνηση προάγει την ατιμωρησία, συγκαλύπτοντας κάθε ένδειξη ενοχής της.

Η βάση που βράζει

Την ίδια ώρα η βάση της ΝΔ, τα στρώματα της λαϊκής Δεξιάς που τη στηρίζουν δεν διάγουν και τον καλύτερο βίο τους. Έχουν κουραστεί από την αλαζονεία των τεχνοκρατών που κατοικοεδρεύουν στο Μαξίμου και για τους οποίους θεωρούν ότι έχουν πάρει τα ηνία και κατευθύνουν την κυβέρνηση, απομακρύνοντάς της όλο και περισσότερο από το κόμμα και κυρίως τον κόσμο που παραδοσιακά ψήφιζε Δεξιά.

Με τη σειρά του το κόμμα δεν βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση. Τα μηνύματα που έρχονται από τους βουλευτές της επαρχίας για την κατάσταση που επικρατεί στις περιφέρειές τους -ειδικά στις αγροτικές- μόνο ευοίωνα δεν είναι για την κυβέρνηση. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι το Μαξίμου δεν δείχνει να ανησυχεί για τα παράπονα των οποίων γίνεται δέκτης και περνάει το μήνυμα πως η κατάσταση είναι ελεγχόμενη.

Δυσκολίες

Κάποιοι πιστεύουν ότι «ο Κυριάκος θα πάρει όλο το χαρτί στη ΔΕΘ και μετά θα πάει σε εκλογές». Δύσκολο ακούγεται αυτό, καθώς αν υποθέσουμε ότι ο πρωθυπουργός ανακοινώσει προεκλογικά μέτρα-παροχές, θα χρειαστεί ένα διάστημα μέχρι να φτάσουν στην κοινωνία και η τελευταία να εκτιμήσει την όποια δυναμική τους. Κατά συνέπεια αυτό σημαίνει ότι το Φθινόπωρο μάλλον αποκλείεται ως εποχή εκλογών. Μοιραία επανερχόμαστε στο σενάριο της επόμενης Άνοιξης -πιθανότατα τον Μάρτιο- για το στήσιμο της κάλπης.

Αν η κυβέρνηση για τους επόμενους 9 μήνες ακολουθήσει τη λογική που διατηρεί σήμερα, τότε δύσκολα θα αποφύγει την έντονη αποδοκιμασία της κάλπης. Και ναι, μπορεί να είναι πρώτη στις δημοσκοπήσεις με διαφορά τουλάχιστον 10-12 μονάδων, αλλά ακόμα κι αυτή η συνθήκη μπορεί ν’ ανατραπεί.

Ειδήσεις Σήμερα: