Κώστας Μπακογιάννης στο in: Η υποψηφιότητα για τον Δήμο Αθηναίων, το «ψυγείο» και η πολιτική

Ο Κώστας Μπακογιάννης μιλά στο in για την σημασία της πολιτικής, για το επίθετο «Μπακογιάννης», για την Νέα Δημοκρατία αλλά και για τη σχέση της πολιτικής με τη Δικαιοσύνη και τους θεσμούς, με αφορμή και τη δημόσια συζήτηση γύρω από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Στη συνέντευξη αναφέρει πως οι πολιτικοί κρίνονται όχι από τα ονόματα, αλλά από τις πράξεις, τις επιλογές και το αποτύπωμά τους. Υπερασπίζεται την αυτοδιοίκηση ως χώρο «υψηλής πολιτικής», μιλά για τη ΝΔ ενόψει του Συνεδρίου.

Η απόφαση να ασχοληθεί με την πολιτική

Ο Κώστας Μπακογιάννης συνδέει την είσοδό του στην πολιτική με ένα βαθιά προσωπικό βίωμα: την απώλεια του πατέρα του σε ηλικία 11 ετών και τη συμπαράσταση που ένιωσε τότε η οικογένειά του από ανθρώπους άγνωστους προς εκείνον.

Αυτό, όπως λέει, του δημιούργησε την ανάγκη να «ανταποδώσει» και να φανεί χρήσιμος. Παρουσιάζει την πολιτική προσπάθεια προσφοράς, αναγνωρίζοντας παράλληλα ότι έχει κάνει λάθη, τα οποία όμως, όπως υποστηρίζει, έγιναν στην προσπάθεια να πράξει το σωστό.

Το όνομα «Μπακογιάννης» και η προσωπική ευθύνη

Για το επίθετό του, δηλώνει περήφανος τόσο για την πολιτική όσο και για την οικογενειακή του κληρονομιά. Αναφέρεται με τιμή στον έναν παππού του, που υπήρξε πρωθυπουργός, αλλά και στον άλλον, που ήταν παπάς στα βουνά της Ευρυτανίας.

Eπιχειρεί να βάλει ένα όριο: το όνομα μπορεί να αποτελεί κληρονομιά, αλλά δεν αρκεί. Οι άνθρωποι, όπως λέει, κρίνονται από τις πράξεις και τις επιλογές τους. Με άλλα λόγια, το επίθετο δεν είναι ούτε ασπίδα ούτε άλλοθι· είναι βάρος ευθύνης.

Η υποψηφιότητα στην Αθήνα: δε θα περάσω τα επόμενα δυόμιση χρόνια στο ψυγείο

Για το πολιτικό του μέλλον και το ενδεχόμενο νέας υποψηφιότητας στον Δήμο Αθηναίων, ο Κώστας Μπακογιάννης αποφεύγει να ανοίξει πλήρως τα χαρτιά του. Ξεκαθαρίζει ότι «όταν έρθει η ώρα» θα ανακοινώσει τις αποφάσεις του, αφήνοντας ανοιχτό το ζήτημα των επόμενων κινήσεών του.

Λέει πως θέλει να παραμείνει χρήσιμος, παραγωγικός και δημιουργικός μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές. Δηλώνει παρών στο Δημοτικό Συμβούλιο και στις γειτονιές της Αθήνας, όπου, όπως λέει, περπατά, συνομιλεί με τους πολίτες και κυρίως τους ακούει, ώστε να μπορεί να μεταφέρει τη φωνή τους όταν χρειάζεται.

“Έχουμε ακόμα δυόμιση χρόνια μέχρι τις δημοτικές εκλογές. Εγώ δε θέλω να περάσω τα επόμενα δυόμιση χρόνια στο ψυγείο περιμένοντας. Θέλω να είμαι όσο μπορώ πιο χρήσιμος, πιο παραγωγικός και πιο δημιουργικός αυτή την περίοδο. Και αυτό κάνω είτε είμαι στο Δημοτικό Συμβούλιο, στην αρχή του Δημοτικού Συμβουλίου, που δεν χάνω ούτε ένα λεπτό, είτε είμαι στις γειτονιές. Περπατάω αυτή την πόλη, μιλάω με τους ανθρώπους κυρίως τους ακούω, για να μπορώ να είμαι η φωνή τους όταν χρειαστεί”, αναφέρει χαρακτηριστικά. 

Η Αθήνα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως part-time

Ο Κώστας Μπακογιάννης ασκεί κριτική στη λογική να χρησιμοποιείται ο Δήμος Αθηναίων ως «σκαλοπάτι» για άλλες πολιτικές φιλοδοξίες.
Για την κριτική που ασκεί στον Δημαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα τονίζει πως το πρόβλημά του δεν είναι το πρόσωπο, αλλά κυρίως η νοοτροπία.

“.. δε λέω τίποτα τώρα καινούριο. Το βιώνουμε στην πιο ακραία του εκδοχή τώρα, με τον σημερινό δήμαρχο, ο οποίος με το που εξελέγη έψαχνε την πόρτα για να φύγει. Για να πάει κάπου αλλού. {…} Εμένα το πρόβλημά μου δεν είναι το πρόσωπο. Το πρόβλημά μου είναι η λογική. Μια λογική χαλαρή που θεωρεί ότι η Αθήνα μπορεί να είναι part-time. Μια λογική που θέλει την Αθήνα, ως ένα εργαλείο, ως ένα όπλο, πολιτικό. Όταν η Αθήνα είναι πολύ περισσότερα από αυτό. Και όταν αξίζει στην Αθήνα, η συνέπεια, η φερεγγυότητα, η αξιοπιστία.”, αναφέρει ο κ. Μπακογιάννης.

Η αυτοδιοίκηση ως «υψηλή πολιτική»

Ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων υπερασπίζεται την αυτοδιοίκηση απέναντι στην αντίληψη ότι αποτελεί «χαμηλή» πολιτική ή ενδιάμεσο σκαλοπάτι για άλλες φιλοδοξίες.

Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η αυτοδιοίκηση είναι η πιο άμεση μορφή πολιτικής, γιατί αφορά την καθημερινότητα: το σχολείο, το πεζοδρόμιο, την παιδική χαρά, το πράσινο, το φως, την ασφάλεια. Εκεί, όπως τονίζει, δεν μετρά τόσο τι λες ή πώς λέγεσαι, αλλά τι κάνεις και ποιο αποτέλεσμα αφήνεις πίσω σου.

Τα προβλήματα της πόλης

Ο Κώστας Μπακογιάννης αναφέρεται σε συγκεκριμένα προβλήματα της Αθήνας: για τη φιλοξενία των αστέγων, των κακοποιημένων γυναικών, τις λακκούβες, το κυκλοφοριακό, τη στάθμευση, τα πάρκινγκ και τη δημοτική συγκοινωνία.

Μέσα από το «Παρατηρητήριο Καθημερινότητας», όπως λέει, η ομάδα του συγκεντρώνει προβλήματα από τις γειτονιές και τα φέρνει στο Δημοτικό Συμβούλιο με συγκεκριμένες διευθύνσεις και παραδείγματα. Το μήνυμά του είναι ότι η πόλη δεν χρειάζεται γενικόλογες αντιπαραθέσεις, αλλά πρακτικές λύσεις.

Ο βασικός του φόβος είναι ότι, αν η Αθήνα συνεχίσει στην ίδια πορεία, κινδυνεύει να γίνει αβίωτη για τις επόμενες γενιές. Γι’ αυτό επιμένει ότι οι σημερινές αποφάσεις θα καθορίσουν την πόλη του αύριο. Το ζητούμενο, όπως το περιγράφει, είναι μια Αθήνα ανθρώπινη, ασφαλής, λειτουργική, με επίκεντρο τον κάτοικο, τον ηλικιωμένο, το παιδί, τον άστεγο, την οικογένεια, τον άνθρωπο της γειτονιάς.

Η ανάγκη εσωτερικού διαλόγου στη ΝΔ

Ο Μπακογιάννης χαρακτηρίζει τη Νέα Δημοκρατία «μεγάλο, ανοιχτό, δημοκρατικό κόμμα» και συνδέει τις προσυνεδριακές διαδικασίες με την ανάγκη εσωτερικής συζήτησης.

Το βασικό του μήνυμα είναι ότι, έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, θα ήταν λάθος να θεωρεί κανείς πως όλα είναι τέλεια και δεν χρειάζεται καμία συζήτηση. Αντίθετα, ο διάλογος στο εσωτερικό της παράταξης παρουσιάζεται ως ένδειξη υγείας και πολιτικού οξυγόνου.

Η τοξικότητα και η απαξίωση της πολιτικής

Ένα από τα κεντρικά σημεία της συνέντευξης είναι η κριτική του στην τοξικότητα της δημόσιας ζωής. Κατά την άποψή του, αυτή η κατάσταση απομακρύνει τους πολίτες από την πολιτική, ενισχύει τη δυσπιστία, την απαξίωση και τον κυνισμό.

Η Κοβέσι, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και οι θεσμοί

Στο ζήτημα της Δικαιοσύνης και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ο κ. Μπακογιάννης δηλώνει ότι η Δικαιοσύνη πρέπει να γίνεται σεβαστή από όλους και απορρίπτει τη λογική της «δικαιοσύνης α λα καρτ». Για τη Λάουρα Κοβέσι, λέει ότι δεν τον ενθουσίασε το ύφος και ο τόνος της. Το δημοκρατικό παιχνίδι, όπως σημειώνει, έχει κανόνες και κανείς δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του μεγαλύτερο από αυτούς.