Alex Vitale: «Ποια είναι η απόδειξη ότι το ‘νόμος και τάξη’ λειτουργεί;»

Ένα μαζικό κίνημα ταρακούνησε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από αστυνομικούς στη Μινεσότα το 2020, ζητώντας όχι απλά τον τερματισμό της αστυνομικής βίας, αλλά την αποχρηματοδότηση της ίδιας της αστυνομίας («defund the police»), τον ριζικό δηλαδή περιορισμό του ρόλου της στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Την περίοδο εκείνη, εμπνεόμενος από τους προβληματισμούς που προέκυψαν μέσα από την εμπειρία της εργασίας του με αστέγους στην Καλιφόρνια, αλλά και από τα αιτήματα που είχαν αρχίσει ήδη να αρθρώνονται σε όλη την Αμερική ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία, ο Άλεξ Βαϊτάλι, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Brooklyn College του City University of New York, είχε αρχίσει να κάνει τις πρώτες εμφανίσεις μιλώντας για το The End of Policing – τη μελέτη του για τις διαχρονικές αποτυχίες της αστυνόμευσης και τα προβλήματα που δημιουργεί η λογική της αστυνομικής διαχείρισης ζητημάτων όπως τα ναρκωτικά, η νεανική παραβατικότητα και η σεξεργασία.

Μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και τις μαζικές και έντονες διαδηλώσεις που σημειώθηκαν σε όλη την Αμερική, το βιβλίο άρχισε να γίνεται ανάρπαστο, καθώς η έρευνα του καθηγητή Βαϊτάλι έδινε βάθος σε ένα αίτημα που κέρδιζε μαζικά υποστηρικτές, φτάνοντας σε σημείο να ζητείται από πολλούς ακόμα και η ολοκληρωτική εξάλειψη της αστυνομίας.

Μετά από τη μετάφραση και κυκλοφορία του βιβλίου σε μία σειρά χωρών, το 2026 κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα με τον τίτλο Αστυνόμευση Τέλος από τη Σειρά Κάλλιστος των Εκδόσεων Σάλτο. Στα τέλη του Ιουνίου, ο συγγραφέας βρέθηκε στην Αθήνα, όπου το Σάββατο 27 Ιουνίου, η Ταινιοθήκη της Ελλάδας προέβαλλε το ντοκιμαντέρ Sex Work: It’s just a job (Σεξεργασία: Είναι απλώς μια δουλειά) που έχει συν-σκηνοθετήσει ο Άλεξ Βαϊτάλι.

Νωρίτερα όμως, την Πέμπτη 25 Ιουνίου, πριν την παρουσίαση του Αστυνόμευση Τέλος στον χώρο των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με τη συμμετοχή της Οργάνωσης Ενωμένων Αφρικανών Γυναικών, το in συναντήθηκε με τον Άλεξ Βαϊτάλι και συζήτησε τη χρήση της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας ως στρατού κατοχής της κυβέρνησης Τραμπ, το τίμημα της υπεραστυνόμευσης, αλλά και τον ρόλο της αστυνομίας στην Ελλάδα.

Για την ενασχόληση με την αστυνόμευση

«Δεν είχα σκοπό να μελετήσω την αστυνόμευση, η πορεία μου ήταν πιο έμμεση. Με απασχολούσαν τα αστεακά κοινωνικά προβλήματα όπως η αστεγία και έτσι, στην αρχή της δεκαετίας του 1990, δούλευα με την Ένωση του Σαν Φρανσίσκο για την Αστεγία και τη Στεγαστική Πολιτική.

Εκείνη την περίοδο, όμως, ξεκινήσαμε να βλέπουμε μια αύξηση στην ποινικοποίηση των αστέγων. Μου φάνηκε ότι ο δήμος του Σαν Φρανσίσκο είχε ουσιαστικά παραιτηθεί από την πιθανότητα να στεγάσει τους ανθρώπους και ότι επαναπλαισίωνε την αστεγία όχι ως πρόβλημα απορίας ή στέγασης, αλλά ως έγκλημα και ζήτημα αταξίας. Παρέδωσε έτσι το πρόβλημα στην αστυνομία να το διαχειριστεί, πράγμα πολύ επιζήμιο για τους ανθρώπους στους δρόμους.

Έτσι, αυτή η κεντρική επιφοίτηση που είχα για τους τρόπους με τους οποίους η αστυνόμευση αποτελεί ένα αναγκαίο εργαλείο για την εφαρμογή της λιτότητας και τη διατήρηση των συστημάτων της ανισότητας, παρέμεινε εντός μου έκτοτε.»

Για τις ιδιαιτερότητες της αστυνόμευσης στις ΗΠΑ

«Δεν νομίζω ότι η αστυνόμευση στην Αμερική διαφέρει ριζικά από αυτή στον υπόλοιπο κόσμο. Νομίζω, υπάρχουν πολλές ομοιότητες και έχουν έχουν υπάρξει και πολλές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των χωρών.

Είναι όμως αλήθεια ότι για μια δυτική εκβιομηχανισμένη χώρα, η αμερικανική αστυνομία έχει μια ιδιαίτερη ροπή προς τη βία και τις φυλετικές διακρίσεις. Και νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η αποικιοκρατία και η δουλεία συντελέστηκαν στο εσωτερικό της χώρας – όχι στην Αφρική, όχι στη Νοτιοανατολική Ασία, αλλά στη διπλανή πόρτα. Η αστυνόμευση στις ΗΠΑ είναι η προέκταση αυτής της διαδικασίας.»

Για τη χρήση των δυνάμεων της ICE από τον Ντόναλντ Τραμπ

«Η χρήση της ICE από τον Τραμπ δεν είναι ολότελα καινούργια. Είναι όμως μια πιο έντονη εκδοχή αυτού που ίσχυε στο παρελθόν. Οι ΗΠΑ έχουν συχνά αντιμετωπίσει τα σύνορα ως τόπους βίας και σύγκρουσης, αναπαράγοντας τις φυλετικές διαιρέσεις και εγκαθιδρύοντας διαφορετικά εργασιακά καθεστώτα.

Σε αυτή την περίπτωση, ο Τραμπ απευθύνεται συμβολικά κυρίως στη λευκή αμερικανική εργατική τάξη προκειμένου να τους κάνει να πιστέψουν ότι οι οικονομικές τους δυσχέρειες είναι αποτέλεσμα της έλευσης μεταναστών και όχι των πολυεθνικών, των τραπεζών και των υπόλοιπων κοινωνικών δυνάμεων όπως η αποβιομηχάνιση που στην πραγματικότητα ευθύνονται για το φθίνον επίπεδο διαβίωσης.

Οπότε πολύ από αυτό που βλέπουμε στις ΗΠΑ είναι ένα είδος “θεάτρου” του ελέγχου των συνόρων που στήνεται για πολιτικούς σκοπούς. Γιατί δεν υπάρχει στην πραγματικότητα τρόπος να πετύχουμε μία καλύτερη οικονομική συνθήκη μέσω των απελάσεων.»

Για τους κερδισμένους από την υπεραστυνόμευση

«Το αυξανόμενο πλήθος της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας και η ένταση και στρατιωτικοποίησή της, αποτελούν και ένα είδος οικονομικού δώρου της διοίκησης Τραμπ προς την πολεμική βιομηχανία, που αυξάνει την παραγωγή όπλων και εξοπλισμού για την εγχώρια αστυνόμευση.

Έχει έτσι επιτρέψει τη μεταφορά δισεκατομμυρίων δολαρίων προς αυτούς τους εμπόρους με τη μορφή αστυνομικών δαπανών.»

Για τα κινήματα αποχρηματοδότησης και κατάργησης της αστυνομίας

«Μετά το 2020, είχαμε αυτό το τεράστιο κίνημα στις ΗΠΑ για την αποχρηματοδότηση της αστυνομίας. Και το σημαντικό σε αυτές τις τρεις λέξεις, “defund the police”, ήταν ότι συνιστούσαν μια απόρριψη αυτού που παραδοσιακά αποκαλούσαμε αστυνομική μεταρρύθμιση: την ιδέα ότι μπορούμε να φτιάξουμε την αστυνόμευση με λίγη παραπάνω εκπαίδευση και μερικές φορητές κάμερες.

Έχει πια καταστεί σαφές ότι αυτό δεν δουλεύει και δεν αλλάζει την αστυνόμευση. Αλλά αυτή η φράση των τριών λέξεων δεν κάλυπτε το πλήρες όραμα που εκπροσωπεί η συγκεκριμένη προσέγγιση, που αφορά στην πραγματικότητα την επένδυση στις κοινότητες, την προώθηση της ισότητας, την παροχή των αναγκαίων υπηρεσίων στους ανθρώπους, που πιστεύουμε ότι είναι ένα καθοριστικό βήμα προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ασφαλέστερων και πιο υγιών κοινοτήτων.

Μετά τις διαδηλώσεις του 2020, όμως, υπήρξε μία τεράστια αντίδραση από το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, ακόμα και από στελέχη της Ακαδημίας, ενάντια στην ιδέα του εκτοπισμού της αστυνομίας. Έχει γίνει έτσι πολύ δύσκολο να κερδίσει ευθέως ένα επιχείρημα υπέρ της αποχρηματοδότησης της αστυνομίας.

Αυτό που έχουμε δει όμως τα τελευταία πέντε χρόνια, είναι μία μεγάλη στροφή προς τις προτεινόμενες εναλλακτικές απ’ άκρη σ’ άκρη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως για παράδειγμα ότι πρέπει να στέλνουμε κάποιον άλλον και όχι την αστυνομία, όταν γίνεται ένα τηλεφώνημα που αφορά κάποια κρίση ψυχικής υγείας ή ότι πρέπει να λύνουμε τα προβλήματα στα σχολεία με συμβούλους και δασκάλους, όχι με ένοπλους αστυνομικούς.

Οπότε υπάρχει μεγάλη βελτίωση σε αυτό το κομμάτι, αλλά η εξουσία της αστυνομίας και ο αριθμός των αστυνομικών δεν έχουν αλλάξει ακόμα.»

Για τα αδιέξοδα του δόγματος «νόμος και τάξη»

«Όταν κάποιοι ισχυρίζονται ότι η αστυνομία αποτελεί τη λύση σε κάποιο πρόβλημα της κοινότητας, θα πρέπει να απαιτούμε απαντήσεις σε τρία ερωτήματα:

Πρώτον, ποια είναι η απόδειξη ότι μία προσέγγιση “νόμος και τάξη”, μια αστυνομικο-κεντρική προσέγγιση, λειτουργεί; Γιατί όπως αποδεικνύεται, υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία ότι τα περισσότερα πράγματα που κάνει η αστυνομία κάνουν τις κοινότητες πιο ασφαλείς.

Το δεύτερο ερώτημα που θα έπρεπε να θέτουμε είναι ποιο είναι το τίμημα μιας τέτοιας προσέγγισης. Ποιο είναι το οικονομικό τίμημα; Ποιο είναι το τίμημα στην κοινότητα ως προς την αστυνομική βία, τη διάλυση των οικογενειών, τη συνεχή παρενόχληση που οδηγεί σε προβλήματα ψυχικής υγείας, που αποξενώνει τους νέους από το σχολείο και από την κοινή ζωή; Κι επίσης ποιο είναι το ιδεολογικό τίμημα του να ισχυριζόμαστε ότι η λύση στα προβλήματά μας είναι να στείλουμε ανθρώπους με όπλα να εμπλακούν σε περισσότερη βία και τιμωρία;

Το τρίτο ερώτημα για το οποίο θα έπρεπε να απαιτούμε απάντηση, είναι αν δεν υπάρχει πραγματικά κανένας άλλος τρόπος να αντιμετωπίσουμε το εκάστοτε πρόβλημα, που να μη βασίζεται στη βία και τον εξαναγκασμό, αλλά αντ’ αυτού επιχειρεί να κινητοποιήσει τη φροντίδα, τη συμπόνοια και την αλληλεγγύη.

Εγώ θεωρώ ότι σχεδόν για τα πάντα, μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχουν στοιχεία, ότι το τίμημα είναι πολύ υψηλό, και ότι υπάρχουν εναλλακτικές που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε.»

Για τις επιτυχημένες εναλλακτικές στην αστυνόμευση

«Μετά το 2020, είδαμε πολλά επιτυχημένα παραδείγματα εναλλακτικών πρωτοβουλιών για τη δημόσια ασφάλεια που είναι ριζωμένες στην κοινότητα και λογοδοτούν σ’ αυτή. Για παράδειγμα, δεκάδες αμερικανικές πόλεις κατήργησαν ή ελάττωσαν δραματικά τα τμήματα της σχολικής αστυνομίας, προσλαμβάνοντας συμβούλους αντ’ αυτού και φέρνοντας κοινοτικές οργανώσεις να δουλέψουν με τους νέους με τρόπους που έκαναν το σχολείο ασφαλέστερο, αλλά και καλύτερο περιβάλλον για μάθηση.

Εκατοντάδες πόλεις απ’ άκρη σ’ άκρη των ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει ομάδες για τις κρίσεις ψυχικής υγείας των πολιτών που απαντούν στις επείγουσες κλήσεις για βοήθεια, αντί να αναλαμβάνει η αστυνομία. Αυτό έχει σώσει πολλές ζωές: από το ένα τέταρτο μέχρι το μισό των ανθρώπων που δολοφονούνται από την αστυνομία στις ΗΠΑ κάθε χρόνο, το παθαίνουν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης ψυχικής υγείας. Το να στέλνουμε πολίτες σε αυτές τις κλήσεις εξοικονομεί πόρους, ελαττώνει τη βία, αλλά και τους συνολικούς δείκτες του εγκλήματος στις περιοχές στις οποίες δρουν.

Οπότε έχουμε κάποια πολύ απτά παραδείγματα. Έχουμε δει επίσης επενδύσεις σε πρωτοβουλίες κατά της βίας που βασίζονται στην κοινότητα, όπου ομάδες με βάση την κοινότητα προσλαμβάνουν μέλη της που ήταν τα ίδια μπλεγμένα στη βία του δρόμου, προκειμένου να δουλέψουν με τη νεότερη γενιά, σε μία προσπάθεια να σπάσουν τον κύκλο της βίας.

Έχουμε επίσης έναν αυξανόμενο αριθμό μελετών που δείχνουν ότι αυτός είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να ελαττώσεις τα επίπεδα της βίας.»

Ο Άλεξ Βαϊτάλι. Φωτογραφία: Δημήτρης Μιχαλάκης

Για τις υποχωρήσεις του Ζόραν Μαμντάνι στο θέμα της αστυνόμευσης

«Ο Δήμαρχος Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη επιχειρεί να υιοθετήσει μια διττή στρατηγική στο θέμα της δημόσιας ασφάλειας.

Προεκλογικά έλεγε ότι δεν θα προσλάβουμε άλλους αστυνομικούς και δεν θα κάνουμε μεγάλες αλλαγές στην αστυνόμευση. Θα επενδύσουμε όμως σε στρατηγικές ασφαλείας που να βασίζονται περισσότερο στην κοινότητα. Αυτό ήταν που έμοιαζε πολιτικά εφικτό, δεδομένου ότι η αστυνομία συνεχίζει να είναι μια πολύ ισχυρή πολιτική οντότητα.

Τώρα που έχει αναλάβει, έχουμε δει πολύ σημαντικές επενδύσεις σε αυτές τις πρωτοβουλίες για τη δημόσια ασφάλεια που βασίζονται στην κοινότητα, πράγμα πολύ θετικό και πολύ ελπιδοφόρο.

Ταυτόχρονα όμως έχει δώσει σε μεγάλο βαθμό ένα “ελευθέρας” στην αστυνομία, συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας του να γίνουν προσλήψεις, κάτι που προεκλογικά είχε πει ότι δεν θα έκανε.

Οπότε υπάρχει μια οργή γι’ αυτό, αλλά και ανησυχία ότι αν δεν κάνει τα απαραίτητα βήματα προκειμένου να περιορίσει την εξουσία της αστυνομίας και της αρχηγού της – που είναι η κόρη ενός δισεκατομμυριούχου με πολύ συντηρητικές απόψεις – ότι αυτή θα μπορούσε να είναι μια πηγή αντιπολίτευσης μέσα στην ίδια τη διοίκησή του, η οποία θα μπορούσε να υπονομεύσει κάποιους από τους στόχους του ως προς το στεγαστικό και το κόστος ζωής. Αυτή είναι μια μεγάλη πρόκληση.

Νομίζω ότι ο δήμαρχος και οι συνεργάτες του ανησυχούν για την εξουσία της αστυνομίας και δικαίως. Είδαμε την επιρροή της σε προηγούμενους δημάρχους και έχουμε την αίσθηση ότι αναγκάστηκαν να της δώσουν περισσότερη εξουσία. Αλλά πιστεύω ότι αυτό αποτελεί δυνητικά ένα λάθος. Ότι διατρέχει τον κίνδυνο να υπονομεύσει το ίδιο του το πρόγραμμα.»

Για τον Τραμπ και την αστυνόμευση του πλανήτη

«Είναι πολλοί οι τρόποι με τους οποίους έχει διαπλακεί ιστορικά η αστυνόμευση με τον ιμπεριαλισμό. Νομίζω ότι αυτό που βλέπουμε τώρα με την πίεση που ασκεί ο Τραμπ στη Βενεζουέλα, την Κούβα, τις απειλές του κατά της Γροιλανδίας, που αποτελεί την κινητοποίηση των αμερικανικών αστυνομικών και στρατιωτικών δυνάμεων για την αναδιάταξη των διεθνών σχέσεων, δεν είναι κάτι καινούργιο.

Η δε ανταλλαγή τακτικών, προσωπικού και πληροφοριών ανάμεσα στην αστυνομία και τον στρατό στις ΗΠΑ είναι επίσης μία πολύ παλιά ιστορία που πάει πίσω ως τον ισπανοαμερικανικό πόλεμο στα τέλη του 19ου αιώνα και στην αμερικανική κατοχή των Φιλιππίνων στο τέλος αυτού του πολέμου, όπου είδαμε αξιωματούχους στρατιωτικούς με ειδίκευση στην αντικατασκοπεία να γίνονται εγχώριοι αστυνομικοί διοικητές στις ΗΠΑ, μεταφέροντας αυτές τις τεχνικές της αντιεξέγερσης και εφαρμόζοντάς τες ενάντια σε εργατικά συνδικάτα και πολιτικά κινήματα.

Αυτό επαναλήφθηκε κι αργότερα στις ΗΠΑ, όταν οι αστυνομικοί που είχαν εμπλακεί σε αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, πήραν αυτή την τεχνογνωσία και την εφάρμοσαν στην καταστολή του κινήματος των μαύρων για τα πολιτικά δικαιώματα.

Σήμερα βλέπουμε παρόμοιες αλληλεπιδράσεις. Και το ζήτημα δεν είναι η αστυνόμευση καθαυτή, αλλά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός.»

Για τη σημασία της μελέτης της αστυνόμευσης

«Όταν ξεκίνησα να γράφω το “Αστυνόμευση Τέλος”, το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού και πανεπιστημιακού λόγου στις ΗΠΑ, ασχολούνταν με το ζήτημα των φυλακών. Υπήρχαν πολλά βιβλία όπως το “The New Jim Crow” που καταπιάνονταν με τη μαζική φυλάκιση.

Πίστευα ότι χρειαζόταν να στρέψουμε την προσοχή μας, όχι αποκλειστικά, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό προς τον ρόλο της αστυνομίας, ως προς την συνδρομή της στη μαζική φυλάκιση – γιατί κανείς δεν πηγαίνει στη φυλακή αν δεν έχει εμπλακεί πρώτα η Αστυνομία, αλλά κι επειδή η αστυνόμευση στις καθημερινές της επιχειρήσεις, έχει ένα μεγάλο εύρος αρνητικών συνεπειών στις βαριά αστυνομευόμενες κοινότητες, τις οποίες αγνόησαν οι ανησυχίες για τη μαζική φυλάκιση.

Τα γεγονότα κατέστησαν αυτό το επιχείρημα πιο επίκαιρο και πολιτικά ενδιαφέρον για τον κόσμο, ύστερα από τον ξεσηκωμό του Φέργκιουσον και τον ξεσηκωμό για τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Όμως σ’ εκείνο το σημείο, το βασικό περίγραμμα του βιβλίου είχε ήδη γραφτεί, όταν δεν υπήρχε ακόμα τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για το ζήτημα της αστυνόμευσης.»

Για την υποδοχή του βιβλίου

«Η επιτυχία του βιβλίου με εξέπληξε. Όταν ξεκινήσαμε να το σχεδιάζουμε, υπολογίζαμε από πέντε ως δέκα χιλιάδες αντίτυπα. Τώρα έχουν πουληθεί πολλές εκατοντάδες χιλιάδες αντιτύπων σε επτά γλώσσες.

Έχει υπάρξει μια ξεχωριστή εμπειρία αυτή των τελευταίων οχτώ χρόνων, να ταξιδεύεις ανά τον κόσμο, να συζητάς αυτές τις ιδέες με ανθρώπους στο πεδίο, στις κοινότητες που παλεύουν με αυτά τα ζητήματα.

Οπότε εγώ προσωπικά έχω λάβει πολύ μεγάλη ικανοποίηση από το αίσθημα ότι συνδέομαι με ένα διεθνές κίνημα.

Έχω πραγματοποιήσει πολλά ταξίδια στην Κολομβία και τη Νότια Αμερική γενικότερα, όπου τοπικοί ακτιβιστές παλεύουν με την ποινικοποίηση των ναρκωτικών και των κοινοτήτων χαμηλού εισοδήματος – ειδικά των μαύρων τέτοιων κοινοτήτων στην Κολομβία.

Είχαν προσπαθήσει επί σειρά ετών να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αστυνομικής μεταρρύθμισης για να ελαττώσουν την αστυνομική αυθαιρεσία. Τελικά όμως αποφάσισαν ότι αυτή ήταν μια αποτυχημένη στρατηγική, ότι δεν λειτουργούσε και δεν παρήγαγε τα επιθυμητά οφέλη.

Οπότε μου απευθύνθηκαν για να με ρωτήσουν πώς θα μπορούσαν να σκεφτούν με νέους όρους γι’ αυτό το ζήτημα; Ποια θα έπρεπε να είναι τα αιτήματά τους; Τους έχω φιλοξενήσει στη Νέα Υόρκη. Με έχουν φιλοξενήσει στην Κολομβία. Έχω γνωρίσει τους γονείς παιδιών που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία, ανθρώπους που έχασαν τα μάτια τους από τις σφαίρες αστυνομικών κατά τη διάρκεια ταραχών και έχω συζητήσει μαζί τους πώς θα έμοιαζε η απόδοση δικαιοσύνης γι’ αυτούς και τι θα έκανε τις κοινότητές τους πραγματικά ασφαλέστερες.

Και ύστερα, έχω πάρει αυτή τη γνώση και την έχω πάει σε μέρη όπως το Ντιτρόιτ, το Λος Άντζελες ή το Λονδίνο, όπου μιλάω με τοπικούς ακτιβιστές για το πώς διαχειρίζεται η αστυνομία τη νεανική βία εκεί, για τη χρήση βάσεων δεδομένων εγκληματιών για την παρακολούθηση των νέων, όλοι τους συνήθως μη-λευκοί, με τρόπους που είναι πολύ επιζήμιοι στους ίδιους και τις κοινότητές τους.

Οπότε υπάρχει μία συνεχής αλληλεπίδραση και μια συνεχής αλληλοκαλλιέργεια της γνώσης, των παραδειγμάτων, των δύσκολων ερωτημάτων κι αυτή έχει υπάρξει μια εκπληκτική ευκαιρία για εμένα.»

Για την αστυνόμευση στην Ελλάδα

«Νομίζω ότι πολλοί στην αμερικανική Αριστερά γνωρίζουν τον ρόλο της αστυνομίας στην καταστολή των αριστερών κινημάτων και των κινημάτων για την απελευθέρωση και βλέπουμε τις ομοιότητες.

Νομίζω ότι καταλαβαίνουμε πως η αστυνόμευση υπάρχει για να ευνοεί τα συστήματα ανισότητας, ότι όταν οι άνθρωποι υπόκεινται σε εκμετάλλευση, δεν τους αρέσει και αντιστέκονται με θεσμικούς και μη τρόπους. Η αστυνόμευση είναι το εργαλείο που επιτρέπει στο κράτος να επαναφέρει την τάξη, αλλά είναι μία τάξη που επιτρέπει σε αυτά τα καθεστώτα εκμετάλλευσης να συνεχίζουν να υπάρχουν.

Έτσι, η ιστορία της κατασταλτικής ελληνικής αστυνόμευσης είναι μια ιστορία της αντίστασης ενάντια στα κινήματα που θέλουν ν’ αλλάξουν αυτά τα καθεστώτα εκμετάλλευσης, είτε πρόκειται για τη φυλετική δαιμονοποίηση των μεταναστών, την υπερκεφαλαιοποίηση της αγοράς κατοικίας, τα φθίνοντα επίπεδα διαβίωσης, τη διάλυση του κράτους πρόνοιας.

Αυτά είναι ζητήματα που είδαμε τους Indignados να καταπολεμούν στην Ισπανία και το Occupy Wall Street στις ΗΠΑ. Και σε κάθε περίπτωση, είναι η αστυνομία που στέλνεται να καταστείλει αυτά τα κινήματα.»