Πότε ερωτεύτηκες τελευταία φορά; – Η Χριστίνα Ματθαίου μάς ταξιδεύει στα άδυτα του έρωτα μέσα από την παράσταση «Αστερόσκονη»
Πέντε ερωτικές ιστορίες, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας, συνθέτουν ένα κοινό σύμπαν, όπου άνθρωποι και χρονικότητες συναντιούνται γύρω από την ίδια, διαχρονική ανάγκη για αγάπη και σύνδεση
Ο έρωτας βρίσκεται στο επίκεντρο της «Αστερόσκονης» της Χριστίνας Ματθαίου — ενός έργου που επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Σημείο από τις 23 Ιανουαρίου.
Πέντε ερωτικές ιστορίες, τοποθετημένες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας, συνθέτουν ένα κοινό σύμπαν, όπου άνθρωποι και χρονικότητες συναντιούνται γύρω από την ίδια, διαχρονική ανάγκη για αγάπη και σύνδεση.
Η Χριστίνα Ματθαίου μιλάει στο in και μας ταξιδεύει στα άδυτα του έρωτα
Η «Αστερόσκονη» επιστρέφει για δεύτερη χρονιά. Τι σας έκανε να νιώσετε ότι αυτό το έργο έχει ακόμη «ανοιχτούς λογαριασμούς» με το κοινό;
Η απήχηση του έργου πέρυσι ήταν εντυπωσιακή και ήρθε από πολύ διαφορετικό κοινό. Κάθε βράδυ στο θέατρο, βλέπαμε τελείως διαφορετικούς ανθρώπους, που όμως όλοι είχαν βρει κομμάτια του εαυτού τους μέσα στην παράσταση. Αυτό ελπίζουμε να συμβεί και φέτος. Η παράσταση επιστρέφει γιατί ο έρωτας, σε όλες του τις μορφές, συνεχίζει να αγγίζει όχι μόνο τους θεατές, αλλά και εμάς που την έχουμε δημιουργήσει. Ανεξαρτήτως εποχής ή κοινωνικών συνθηκών, τα συναισθήματα που εκφράζονται είναι διαχρονικά και παγκόσμια. Είναι αυτά που όλοι έχουμε νιώσει ή ευχόμαστε να νιώσουμε. Η ανάγκη να αναρωτηθούμε, να θυμηθούμε και να ξαναζήσουμε τον έρωτα είναι μια ανοιχτή πρόσκληση που συνεχώς δημιουργεί νέους διαλόγους και μας φέρνει πιο κοντά στα πιο βαθιά μας συναισθήματα, είτε θετικά είτε αρνητικά. Και αυτό προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε και στην παράσταση. Ότι ο έρωτας είναι το μοναδικό συναίσθημα που μπορεί να σε κάνει να πεις την ίδια στιγμή «πεθαίνω για σένα» και «εσύ για εμένα πέθανες».
Επιλέγετε πέντε ερωτικές ιστορίες σε διαφορετικές εποχές της Ελλάδας. Τι σας ενδιαφέρει περισσότερο: η ιστορική απόσταση ή η διαχρονική ομοιότητα των συναισθημάτων;
Θα έλεγα και τα δύο. Οι ιστορίες μας εκτυλίσσονται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, όμως οι άνθρωποι, παρά τις αλλαγές στον χρόνο, έχουν παρόμοιες ανάγκες και επιθυμίες όταν πρόκειται για τον έρωτα. Η ιστορική απόσταση λειτουργεί κυρίως ως υπόβαθρο, αναδεικνύοντας το πώς, ανεξαρτήτως των εποχών, οι άνθρωποι επιθυμούν και βιώνουν τον έρωτα με τον ίδιο έντονο τρόπο. Απλώς, τον εκφράζουν διαφορετικά κάθε φορά. Ωστόσο, πίσω από όλες τις ιστορίες υπάρχει ένας κοινός πυρήνας. Η ανάγκη του ανθρώπου να ξεγελάσει τη μοναξιά του και, μέσα από την τρέλα του έρωτα, να βιώσει ένα κομμάτι αιωνιότητας.
Ο τίτλος λειτουργεί ως μεταφορά για τα ίχνη που αφήνει ένας έρωτας. Πότε συνειδητοποιήσατε ότι αυτή η εικόνα της «αστερόσκονης» μπορεί να γίνει δραματουργικός άξονας;
Αρχικά, συνειδητοποίησα ότι η λέξη «έρως – έρωτας» κρύβεται μέσα στη λέξη «αστερόσκονη», αν αλλάξουμε ελαφρώς την ορθογραφία της. Οπότε αισθάνθηκα ότι όχι απλώς είμαστε όλοι φτιαγμένοι από την ίδια ύλη με τα άστρα αλλά ότι αυτή η ύλη είναι και αυτή που αναγεννά αιώνια τον κόσμο και τον κάνει να ερωτεύεται. Ο έρωτας έχει τη δύναμη να μας μεταμορφώσει και να μας αφήσει ανεξίτηλα τα ίχνη του. Σκεφτόμουν, επίσης, όλα αυτά τα βιολογικά φαινόμενα που συμβαίνουν στο ανθρώπινο σώμα όταν ερωτευόμαστε. Το σώμα μας βιώνει μια εκρηκτική σύγκρουση, οι παλμοί ανεβαίνουν, το αίμα κυλά πιο γρήγορα, και εκκρίνονται ουσίες παρόμοιες με εκείνες που το σώμα παράγει όταν βρίσκεται υπό την επήρεια ναρκωτικών. Ίσως για αυτό και δεν έχουμε ακριβώς τον έλεγχο όταν ερωτευόμαστε. Όλο αυτό, η ένταση και η εκρηκτικότητα, μοιάζουν με τις δυνάμεις που προκαλούν τη δημιουργία ενός άστρου.
Αλλά πέρα από τη βιολογία, υπάρχει και κάτι πιο βαθύ, πιο ρομαντικό. Κάθε άνθρωπος που έχει υπάρξει στη γη αφήνει πίσω του ένα ίχνος. Ένα ίχνος που μπορεί να είναι η μνήμη του στους άλλους, τα συναισθήματα και οι στιγμές που έζησε. Ακόμα και όταν εκείνος φεύγει, το ίχνος του παραμένει, είναι η μνήμη του στους ανθρώπους που έρχονται μετά από εκείνον. Το ίδιο συμβαίνει και με την αστερόσκονη. Είναι μία ανάμνηση, ένα αποτύπωμα του παρελθόντος, μια απόδειξη ότι υπήρξε ένα άστρο, που μετά την έκρηξή του, η σκόνη του έμεινε πίσω, αθάνατη και διαρκής. Και είναι τόσο υπέροχο το γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό με τα αστέρια. Κάθε φορά που ερωτευόμαστε, είναι σαν να γινόμαστε ένα με το σύμπαν, να συνδεόμαστε με αυτό το απέραντο, μαγευτικό υλικό που συνθέτει τα πάντα γύρω μας. Και όλες οι ιστορίες που αφηγούμαστε είναι πασπαλισμένες με την ίδια αστερόσκονη.
Οι ιστορίες σας δεν εγκλωβίζονται σε στερεότυπα σχέσεων. Ήταν συνειδητή επιλογή να αποφύγετε συγκεκριμένες «ταμπέλες» και αφηγήσεις;
Συνειδητότατη.
Ο έρωτας, για μένα, δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια μόνο αφήγηση, αυτή του εξιδανικευμένου ή του καταδικασμένου. Γιατί ο έρωτας είναι πολυδιάστατος. Οι ιστορίες του είναι αμέτρητες και, παρά τις διαφορές τους, όλες πηγάζουν από την ίδια ανθρώπινη αλήθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες καταλήγουν με τον ίδιο τρόπο ή ακολουθούν την ίδια πορεία. Αντίθετα, ο έρωτας έχει την ικανότητα να μας τρελάνει, να μας φέρει στα άκρα, να μας βυθίσει στην απόγνωση ή να μας οδηγήσει σε ακραίες πράξεις. Μπορεί να είναι πηγαίος και αθώος, πλατωνικός και εξιδανικευμένος, ή ακόμη και εμμονικός. Αυτό το φάσμα των ιστοριών είναι αυτό που επιτρέπει στους θεατές να αναγνωρίσουν στοιχεία του εαυτού τους και της δικής τους εμπειρίας μέσα στην παράσταση. Είτε πρόκειται για την ένταση του πάθους, είτε για την γλυκιά αθωότητα, κάθε θεατής μπορεί να βρει τη δική του αλήθεια μέσα στις εκφάνσεις του έρωτα που αναδεικνύονται. Και είναι εξίσου σημαντικό το πώς αυτές οι ιστορίες ενσαρκώνονται από τους ηθοποιούς στη σκηνή.
Πρόσφατα, έλαβα ένα μήνυμα που τόνιζε την ομορφιά του να βλέπει κανείς διαφορετικά σώματα να εκφράζουν τον έρωτα. Σε αντίθεση με τα πρότυπα που προβάλλουν τα ΜΜΕ ή μια παραδοσιακή αντίληψη σύμφωνα με την οποία μόνο «τέλεια» σώματα μπορούν να εκφράσουν τον έρωτα, εμείς δείχνουμε ότι ο έρωτας αφορά όλους, ανεξαρτήτως φύλου ή εμφάνισης. Και αυτό καταρρίπτει τα στερεότυπα και τις ταμπέλες, γιατί το σημαντικότερο είναι ότι ο έρωτας εκφράζεται με τον ίδιο τρόπο, είτε πρόκειται για δύο άντρες, είτε για δύο γυναίκες, είτε για έναν άντρα και μια γυναίκα. Ο έρωτας είναι η πιο βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, και πρέπει να εκφράζεται χωρίς περιορισμούς ή προκαταλήψεις.
Η παράσταση μοιάζει να απευθύνεται σε όλους, όχι σε ένα συγκεκριμένο ηλικιακό ή κοινωνικό κοινό. Πώς χτίζετε αυτή την αίσθηση καθολικότητας χωρίς να χάνεται η προσωπική ματιά;
Η παράσταση μας προσπαθεί να απευθυνθεί σε όλους, γιατί ο έρωτας είναι ένα πανανθρώπινο συναίσθημα που έχει την ικανότητα να ενώνει τους ανθρώπους. Δυστυχώς, συχνά, ειδικά στη χώρα μας, οι συζητήσεις για τον έρωτα, αντί να μας φέρνουν κοντά γίνονται πεδίο μάχης, σημείο διαφωνιών και έντονων συζητήσεων. Το κοινό που παρακολουθεί την παράσταση μπορεί να δει την αλήθεια του εαυτού του στις διαφορετικές εκδοχές του έρωτα που παρουσιάζονται, και αυτό το πετυχαίνουμε, γιατί δεν κρίνουμε, δεν υιοθετούμε καμία κριτική στάση απέναντι στον έρωτα. Αντίθετα, επιλέγουμε να τον δείξουμε σε όλη του τη δυναμική και τις αντιφάσεις, παρουσιάζοντας όλα τα είδη του, από τα πιο ρομαντικά μέχρι τα πιο ακραία, γιατί πιστεύουμε ότι αυτός ο πλούτος φέρνει κοντά τις διαφορές, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει την κοινή ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση και κατανόηση.
Ο έρωτας δεν έχει διαχωρισμούς. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί στο έργο μας. Οι χαρακτήρες, ακόμα κι αυτοί που φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις λόγω του έρωτα, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν μονοσήμαντα. Κάθε πράξη, κάθε συναισθηματική φόρτιση, είναι αποτέλεσμα των συνθηκών και της προσωπικής τους ιστορίας. Με αυτόν τον τρόπο, η παράσταση αποφεύγει τις στερεότυπες και περιοριστικές προσεγγίσεις του έρωτα και δίνει χώρο σε όλες τις εκφάνσεις του, αποδεικνύοντας ότι ο έρωτας αφορά και τις προσωπικές μας ιστορίες, αλλά και τις κοινωνικές μας σχέσεις, χωρίς περιορισμούς, χωρίς προκαταλήψεις.
Αν η «Αστερόσκονη» ήταν μια ερώτηση προς τον θεατή – όπως το «Πότε ερωτεύτηκες τελευταία φορά;» – ποια θα θέλατε να είναι η απάντηση με την οποία φεύγει από το θέατρο;
Τώρα!!!
Αστερόσκονη ονομάζεται η ύλη που μένει πίσω μετά τη γέννηση και την έκρηξη των άστρων — μικροσκοπικά ίχνη που ταξιδεύουν στον χρόνο και στον χώρο. Στην παράσταση, η έννοια λειτουργεί ως μεταφορά για όσα αφήνει πίσω του ένας έρωτας: μνήμες, συναισθήματα, αποτυπώματα που επιμένουν ακόμη κι όταν μια σχέση έχει ολοκληρωθεί.
Οι ιστορίες αυτές συνομιλούν μεταξύ τους, σχηματίζοντας ένα μωσαϊκό σχέσεων και εμπειριών που εκτείνονται στον χρόνο και στον χώρο. Χωρίς να εγκλωβίζονται σε συγκεκριμένα πρότυπα ή στερεότυπα, φωτίζουν την ποικιλία των τρόπων με τους οποίους οι άνθρωποι αγαπούν, πλησιάζουν, απομακρύνονται και επαναπροσδιορίζονται.
Μέσα από αυτή την πολλαπλότητα, η «Αστερόσκονη» αναδεικνύει τη σταθερή παρουσία του έρωτα στη ζωή μας — άλλοτε ως δύναμη έλξης, άλλοτε ως σημείο καμπής, άλλοτε ως μνήμη που επιμένει. Έναν έρωτα που αλλάζει πρόσωπα και συνθήκες, αλλά παραμένει αναγνωρίσιμος σε κάθε εποχή. Ενεργοποιεί μνήμες και εμπειρίες που συχνά παραμένουν σιωπηλές εστιάζοντας σε όσα μένουν όταν η ένταση υποχωρεί: τις αποστάσεις που διανύθηκαν, τις συναντήσεις που καθυστέρησαν, τα σημάδια μιας οικειότητας που χάθηκε ή μεταμορφώθηκε.
Η «Αστερόσκονη» δεν απευθύνεται σε λίγους. Αφορά όλους όσοι έχουν αγαπήσει, πλησιάσει, απομακρυνθεί. Και όσους ετοιμάζονται να το ξανακάνουν.
Τις Παρασκευές 20, 27 Φεβρουαρίου και 6 Μαρτίου, αλλά και τα Σάββατα 14, 21, 28 Μαρτίου και 4 Απριλίου, ο Μανώλης Μητσιάς και η Βίκυ Καρατζόγλο δίνουν «Ραντεβού στο Άλσος».
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Δευτέρα 16.02.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/02/peter-thomas-CaJfG1EGxWc-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442
