Θετικά βλέπει ο Γιάλομ την ταινία του, το ίδιο και οι κριτικοί

Ο Ίρβιν Γιάλομ είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή ψυχοθεραπευτές. Η ταινία γύρω από αυτόν δεν είναι απλά μια βιογραφία, αλλά ένα ταξίδι στο νου, στο υποσυνείδητο και στις υπαρξιακές αναζητήσεις.

«Θαυμάζω τη δημιουργό της ταινίας, αλλά νιώθω κάπως άβολα με την προβολή της πληθώρας των θεωρημάτων μου, καθώς γνωρίζω ότι υπάρχουν ορδές ψυχοθεραπευτών που εργάζονται με την ποιότητα που εργάζομαι εγώ», αναφέρει στη σελίδα του στο Facebook ο διάσημος αμερικανός ψυχοθεραπευτής.

Η ταινία ντοκιμαντέρ που έχει κάνει το γύρο της Ευρώπης και είναι ένα ασυνήθιστο καλλιτεχνικό υλικό για τις ΗΠΑ, διακρίνεται για τις δυνατές εικόνες της σε συνδυασμό με την απαλή μουσική της, όπως σημειώνει η ιστοσελίδα Jewish Film Festivals and Films.

Η ιστοσελίδα κάνει λόγο για μια ταινία που παρέχει μια ενδοσκοπική ματιά πάνω στα βασικά ζητήματα της ζωής των ανθρώπων όπως είναι οι φοβίες. Παράλληλα, όπως αναφέρεται, αγγίζει τις προσωπικές χορδές του κάθε θεατή.

Παραλληλίζεται, ταυτόχρονα, με μια επιτυχημένη μεταφορά πάνω στη μετάθεση των ευθυνών, ενώ τονίζεται η θολούρα που επικρατεί όταν καλείται κανείς να αναμετρηθεί με το είναι του. Σημειώνεται, δε, ότι αξίζει να δει κανείς την ταινία πάνω από μια φορά όχι μόνο λόγω της ήρεμης και αξιοπρόσεχτης καλλιτεχνικής υφής της, αλλά και για να μυηθεί στη σοφία του Γιάλομ, την οποία δυναμικά και χιουμοριστικά μοιράζεται με τους ανθρώπους.

Στην πεποίθηση ότι «Ο Κήπος του Γιάλομ: Η Φιλοσοφία μιας Ζωής» δεν είναι απλά μια ταινία καταλήγει και το «Cineuropa». Ως επεξηγηματικό πεδίο προτάσσει την καθολικότητα που δίνεται στις ανθρώπινες ανησυχίες.

Στην ιστοσελίδα γίνεται λόγος και για τη σκηνοθέτιδα Σαμπίνε Γκίσιγκερ που με σεβασμό στο Γιάλομ μυεί το κοινό στη ζωή του διάσημου ψυχοθεραπευτή. Εντοπίζεται όμως και ένας διχασμός στην ταινία. Η παρουσία του ψυχοθεραπευτή στη δημόσια ζωή «κονταροχτυπιέται» με τον εσωτερικό του κόσμο.

Ακόμη, τονίζεται ότι η ήρεμη και βαθιά αυτή φωνή του Γιάλομ σπρώχνει το θεατή ώστε να έρθει αντιμέτωπος με το ασυνείδητο, τους βαθύτερους φόβους, τις ανησυχίες του και με τον εαυτό του.

Όπως αναφέρεται, μάλιστα, η σκηνοθέτις παρέχει ψυχανάλυση σε μια ιδανική, για τον άνθρωπο, στιγμή για να αντιμετωπίσει τον εαυτό του. Παράλληλα, τα όνειρα και οι φόβοι τίθενται επί τάπητος, ενώ καθίσταται σημαντική η διαλεύκανση των φόβων για την κατάκτηση μιας ειρηνικής ζωής. Τέλος, η ταινία προκάλεσε ενθουσιασμό στο Λοκάρνο, ενώ το κοινό επιβιβαζόταν σε μια μικρή ανθρώπινη Οδύσσεια.

Ελισάβετ Σταμοπούλου