«Βοήθα Παναγιά μου!». Με αυτή τη φράση ο βραβευμένος σκηνοθέτης, Σωτήρης Γκορίτσας, περιγράφει τη σημερινή κατάσταση που περιβάλλει την τέχνη. Μιλά για έλλειψη πόρων για την παραγωγή ταινιών, ενώ ελπίζει πως ο νέος υπουργός Πολιτισμού θα ενδιαφερθεί ουσιαστικά για τον κινηματογράφο. Με αφορμή την πρώτη τηλεοπτική προβολή της ταινίας του «Απ’τα Κόκαλα Βγαλμένα», πριν από μια εβδομάδα, τοποθετεί το δημόσιο σύστημα υγείας σε ένα προβληματικό «κάδρο», αλλά ανοίγει μια «χαραμάδα» ελπίδας. Βλέπει τη διάθεση όσων παρ’ όλη την κρίση επιμένουν να κάνουν ταινίες να αυξάνεται.

Η ταινία σας «Απ’τα Κόκαλα Βγαλμένα», που απέσπασε τα βραβεία Α΄και Β’ ανδρικού ρόλου και μοντάζ της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου καθώς και το βραβείο Καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ Ελληνικού κινηματογράφου στο Λος Άντζελες προβλήθηκε πριν από λίγες ημέρες, για πρώτη φορά, στην τηλεόραση. Η κατάσταση που παρουσιάζει, το αδύναμο σύστημα δημόσιας υγείας, είναι χειρότερη από σήμερα;
Χωρίς να έχω ιδιαίτερη επαφή με τα όσα συμβαίνουν τελευταία στο Ε.Σ.Υ. αν κρίνω από την λυσσασμένη αντίδραση που συναντάει η παραμικρή μεταρρύθμιση σε όλο το δημόσιο υποθέτω πως μάλλον τα πράγματα είναι χειρότερα.

Εάν δημιουργούσατε αυτήν την ταινία σήμερα θα αλλάζατε κάτι;
Μακάρι να είχε αλλάξει κάτι ώστε να άλλαζα και εγώ την ταινία. Φοβάμαι όμως ότι η σύγκρουση όποιου θέλει να κάνει καλά την δουλειά του με το γραφειοκρατικό Ελληνικό δημόσιο – που αυτός ήταν ο βασικός άξονας της ταινίας- σήμερα θα ήταν ακόμη σφοδρότερη.

Εντοπίζετε κάποια μεγάλη διαφορά στον κινηματογράφο εν μέσω κρίσης;
Από τη μια μεριά υπάρχει μεγαλύτερη φτώχεια και έλλειψη πόρων για την παραγωγή ταινιών. Πόρων που έτσι και αλλιώς ήταν ανέκαθεν ελλιπείς. Από την άλλη όμως βλέπω ένα μεγαλύτερο πείσμα και διάθεση όσων παρ’ όλη την κρίση επιμένουν να κάνουν ταινίες. Θλιβερό όμως εμπόδιο σε αυτό είναι η αχαρακτήριστη αδιαφορία του προηγούμενου υπουργού πολιτισμού Π. Παναγιωτόπουλου, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον κινηματογράφο που όλοι ελπίζουμε ο νέος υπουργός να επανορθώσει.

Εάν δημιουργούσατε τώρα μια ταινία για τις αγκυλώσεις του δημοσίου σε ποιους τομείς θα δίνατε έμφαση και γιατί;
Στις συντεχνίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα! Που αγκαλιασμένες τόσο από το παλιό πολιτικό σύστημα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ όσο και από το ΣΥΡΙΖΑ που υποδύεται το νέο κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να μην αλλάξει τίποτα από όλα όσα μας οδήγησαν στην σημερινή εξαθλίωση.

Ποιο είναι για εσάς το πιο σουρεαλιστικό στοιχείο που έχει γεννήσει η κρίση;
Αυτό ακριβώς. Ότι το δήθεν «νέο» και «επαναστατικό» ξεπερνάει σε «παλαιότητα» και συντηρητικότητα το παλιό που δήθεν θέλει να ανατρέψει! Νομίζω πως εδώ ακόμα και οι Μόντυ Πάιθον θα σήκωναν ψηλά τα χέρια.

Tα τελευταία χρόνια παρατηρείται διαφορά όσον αφορά στην αποδοχή του ελληνικού κινηματογράφου από τα ξένα μέσα. Πιστεύετε ότι υπάρχει άνοδος στην ποιότητά του;
Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει ποτέ ουσιαστική άνοδος όσο αυτή δεν καταφέρνει να συνδεθεί με την ίδια την ελληνική κοινωνία. Αυτό που φοβάμαι ότι συμβαίνει είναι η επανάληψη μιας θλιβερής επαρχιώτικης πόζας. Δηλαδή μιας πολιτιστικής Ψωροκώσταινας που τρομαγμένη από την δυσκολία συνομιλίας της με το ελληνικό κοινό ποζάρει «εκκεντρικά» επιζητώντας το πιθανό μπράβο κάποιου ψαγμένου «πολιτισμένου». Κάτι σαν «Ο Καραγκιόζης στην Σίλικον Βάλεϋ».

Με τρεις λέξεις πώς θα περιγράφατε τη σημερινή κατάσταση στην τέχνη;
Βοήθα Παναγιά μου!

Ποια είναι τα μελλοντικά σας πλάνα όσον αφορά στον καλλιτεχνικό χώρο;
Να κάνω μια επόμενη ταινία. Και να είναι λίγο καλύτερη από την προηγούμενη.

Συνέντευξη: Ελισάβετ Σταμοπούλου

Ειδήσεις Σήμερα: