Ο Δημήτρης Μυταράς στο «Προσωπικά», 12/1 ΝΕΤ

Δημιουργικός και ακούραστος καλλιτέχνης επί πενήντα χρόνια, µε πληθωρική παρουσία και διεθνή καταξίωση, ο Δημήτρης Μυταράς ασχολήθηκε κυρίως με τη ζωγραφική, αλλά εξερεύνησε και άλλους εικαστικούς τομείς όπως τη σκηνογραφία και τη διακόσμηση, ενώ τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί κι ασχολείται και με την ιδιαίτερη του αγάπη, την ποίηση.
Με τα έργα του έχει συμμετάσχει σε μερικές από τις σημαντικότερες εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, ενώ ως καθηγητής και μετέπειτα πρύτανης στη Σχολή Καλών Τεχνών, εκεί όπου και ο ίδιος σπούδασε κοντά στον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά, έχει επηρεάσει γενιές νέων και ελπιδοφόρων καλλιτεχνών.
Μιλά για τα σημαντικά προβλήματα της εποχής μας, για την «κόλαση και τον παράδεισο», την τέχνη, τα χρήματα, τα «πορτρέτα επί παραγγελία», για τη μητέρα του που δε γνώρισε ποτέ, για την παρουσία της γυναίκας του περισσότερο από πενήντα χρόνια δίπλα του, το ρόλο που έχει παίξει στη ζωή του, καθώς και για το σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει με την όρασή του.
Τέσσερα χρόνια έχει να μπει στο εργαστήρι του όπου βρίσκεται ακόμη κρεμασμένος ένας μισοτελειωμένος πίνακας… «Στον ύπνο μου το βλέπω το εργαστήριο, έχω κάνει τόσα έργα στον ύπνο μου που δε μπορείς να φανταστείς…», εξομολογείται ο Δημήτρης Μυταράς.
«Ήταν μια φριχτή δοκιμασία για μένα, ευτυχώς που είχα τους δικούς μου ανθρώπους κοντά μου… Αναθεώρησα πολλά πράγματα, με έκανε να σκεφτώ βαθύτερα, έβαλα σε τάξη αυτά που πρέπει να υπολογίζουμε.
Τελικά το πιο σημαντικό είναι η σχέση που έχουμε με τους ανθρώπους δίπλα μας…».
Για τη μεγάλη περιπέτεια που περνούν τα τελευταία χρόνια, αλλά και για τη ζωή της δίπλα του, μιλά η σύζυγός του.
Εξερευνώντας μαζί της τους χώρους όπου βρίσκονται εκατοντάδες κοχύλια και όστρακα που έχει συλλέξει ο Δημήτρης Μυταράς από όλο τον κόσμο, αλλά και το εργαστήρι όπου βρίσκονται παρατημένα πια τα πινέλα και οι καμβάδες, η Χαρίκλεια Μυταρά ανοίγει την καρδιά της και περιγράφει όμορφες, αλλά και δύσκολες στιγμές της κοινής τους πορείας.