Σώμα με Σώμα

Όλα ξεκινούν στη Βόρεια Γαλλία.
Ο Αλί ξαφνικά βρίσκει τον εαυτό του με ένα πεντάχρονο παιδί στα χέρια του. Ο Σαμ είναι ο γιος του, αλλά δεν τον γνωρίζει καθόλου. Άστεγος, άφραγκος, χωρίς φίλους, βρίσκει καταφύγιο στην αδερφή του στην Αντίμπ. Τα πράγματα εκεί βελτιώνονται άμεσα. Τους φροντίζει, εκείνον και το παιδί.
Ο Αλί συναντά τη Στεφανί σε ένα καβγά σε ένα κλαμπ. Την οδηγεί στο σπίτι της και της αφήνει το τηλέφωνο του. Είναι φτωχός, εκείνη είναι όμορφη και με πολλή αυτοπεποίθηση.
Η Στεφανί εκπαιδεύει όρκες στο Marineland. Μια παράσταση θα καταλήξει σε τραγωδία, κι ένα τηλεφώνημα μέσα στη νύχτα θα τους φέρει και πάλι κοντά.
Την επόμενη φορά που θα τη δει ο Αλί, εκείνη είναι σε αναπηρικό κοριτσάκι: έχει χάσει τα πόδια της και μαζί κάποιες ψευδαισθήσεις.
Τη βοηθάει απλά, χωρίς συναίσθημα ή οίκτο. Κι εκείνη ζωντανεύει και πάλι.

Σημείωμα σκηνοθέτη
Υπάρχει κάτι μαγευτικό στη συλλογή ιστοριών του Κραιγκ Ντέιβιντσον “Rust and Bone”, μια απεικόνιση ενός μοντέρνου κόσμου, στον οποίο οι ζωές απλών ανθρώπων, αλλάζουν παντελώς πορεία εξαιτίας ατυχημάτων και δραματικών εξελίξεων. Προσφέρουν μια εικόνα των Ηνωμένων Πολιτειών ως ένα ορθολογικό σύμπαν, στο οποίο η υλική υπόσταση παλεύει να βρει το μέρος που της ανήκει και να ξεφύγει από αυτό που έχει προβλέψει η μοίρα.

Ο Άλι και η Στέφανι, δεν εμφανίζεται σε αυτές τις ιστορίες, και η συλλογή φαίνεται ήδη να ανήκει στην προϊστορία του πρότζεκτ μας, αλλά η δύναμη και η ωμότητα της ιστορίας, η επιθυμία μας να χρησιμοποιήσουμε το δράμα για να μεγαλοποιήσουμε τους χαρακτήρες τους, έχουν όλα την πηγή τους στις ιστορίες αυτές.
Από την πολύ αρχή ακόμα που γράφαμε το σενάριο, επικεντρωνόμασταν σε ένα είδος κινηματογράφησης που αποκαλούσαμε «εξπρεσιονιστική». Θ

έλαμε τη δύναμη των σκληρών, βάρβαρων και αντικρουόμενων εικόνων για να ενισχύσουν το μελόδραμα: την αισθητική της Μεγάλης Ύφεσης, των ταινιών των οποίων η περίεργη οπτική εικόνα εξιδανικεύουν τη ζοφερή πραγματικότητα ενός κόσμου, στην οποία ο θεός αποβάλλει τη μετριότητα.
Είναι αυτό το είδος της αισθητικής, που μας οδηγούσε συνεχώς ενώ γράφαμε το σενάριο. Συντηρεί μια ερωτική ιστορία, που είναι ο πραγματικός ήρωας της ταινίας. Δείχνει τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός αθώου παιδιού. Υπογραμμίζει το μεγαλείο των χαρακτήρων σε ένα κόσμο που έγινε βίαιος από την οικονομική καταστροφή. Και σέβεται την επιμονή του Άλι και της Στέφανι για να ξεφύγουν από την κατάσταση τους.
Ζακ Οντιάρ και Τόμας Μπίντεγκαιν

Κριτική
Όσοι περιμένουν να δουν κάτι σαν τους «Άθικτους», σε αυτήν εδώ την ταινία (γιατί ως τέτοια σχολιάστηκε) θα απογοητευτούν. Το «Σώμα με Σώμα» είναι μια αρκετά σκοτεινή -κατά τόπους ηλιόλουστη ταινία- αρκετά σοκαριστική, με εκπληκτική ερμηνεία από την πρωταγωνίστρια, τρομερά εκφραστική στον ρόλο της η Κοτιγιάρ, ενώ οι εικόνες μαστιγώνουν τον θεατή με τον ωμό ρεαλισμό τους.

Κι ενώ ο φακός, επικεντρώνεται στη σάρκα, στο σώμα, και στο πώς το ευτελίζουμε, το κακοποιούμε ή το εκμεταλλευόμαστε, η ταινία αποτελεί έναν ύμνο στη δύναμη της ψυχής, της συντροφικότητας και του πνεύματος που τόσο παραμελούμε, όταν κατέχουμε τα αυτονόητα. Τι γίνεται όμως όταν τα χάνουμε;

Τζένη Παπαγεωργίου

Επιστρέψτε στην αρχική σελίδα του σινεμά και δείτε τις νέες προβολές, κινηματογραφικά νέα και αίθουσες προβολής!

Κάντε Like στη σελίδα της Ψυχαγωγίας στο Facebook