Το χαρήκαμε με την Ιταλία ε; Παραλιγο να βγούμε στους δρόμους, λες και νίκησε η δική μας Εθνική τη Μέρκελ – σόρι, τη Γερμανία. Τέτοια κηδεία με ξένα -και δη ιταλικά- κόλυβα ούτε στην επτάρα της Γιόυβε επί του Ολυμπιακού δεν είχαμε κάνει εμείς οι (ανθ)Ελληνες…

Βεβαίως, όσοι βλέπουν και καταλαβαίνουν ποδόσφαιρο, έβλεπαν και τι θα γινόταν στους ημιτελικούς. Οχι απαραίτητα ποιοι θα επικρατήσουν, αλλά ποιοι θα φτύσουν αίμα – τα δύο «φαβορί». Το ένα υπέκυψε μάλιστα. Στην -όπως αποδείχθηκε- ανώτερη ομάδα. Κατ’ εμέ του τουρνουά.

Οχι επειδή είναι η ομάδα που υποστηρίζω – άλλωστε και Ισπανία συμπαθούμε… Αλλά αν εξετάσετε τους αγώνες από την αρχή, θα δείτε ότι η Ιταλία ανεβάζει διαρκώς την απόδοσή της, αγώνα με αγώνα, αντίπαλο με (καλύτερο) αντίπαλο.
Εχει λύσεις, έχει πάγκο, έχει προπονητή. Και δεν έχει άγχος.

Ακόμη και τώρα στον τελικό φαβορί θεωρείται η Ισπανία. Με συγχωρείτε, αλλά δεν θα πάρω. Βεβαίως και μπορούν να νικήσουν οι Ισπανοί, αλλά θα πρέπει να παίξουν όπως δεν έπαιξαν έως τώρα σε αυτό το τουρνουά. Αν το κάνουν, με γειά τους, με χαρά τους – και χαρά δική μας, διότι θα έχουμε δει ΤΟΝ τελικό.

Εξακολουθώ όμως να θεωρώ ότι οι ποδοσφαιρικές πιθανότητες είναι με αυτόν που έχει τη… φόρα. Και τη φόρμα. Και τους οιωνούς. Δηλαδή, με τον Μόντι. Φουλ (του) Μόντι.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: