O Έντγκαρ Άλαν Πόε ήταν ένας αλκοολικός αλλά ταυτόχρονα και μια μεγαλοφυΐα. Ο συγγραφέας κλασσικών έργων όπως «Ο Μαύρος Γάτος», «Το Πηγάδι και το Εκκρεμές» και «Το Κοράκι» έχει αφήσει το στίγμα του για τις μακάβριες ευαισθησίες του καθώς και για τον αμφιλεγόμενο τρόπο ζωής του.
Ο τηλεοπτικός ηθοποιός, και ένας από τους σεναριογράφους της ταινίας, Μπεν Λίβινγκστον (“The Good Wife”, “Law & Order”) εξηγεί: «Θέλαμε να ξαναπαρουσιάσουμε το χαρακτήρα του μέσα στην Ιστορία. Ο Πόε ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας μέθυσος καλλιτέχνης».

Στον Λίβινγκστον η ιδέα για την ταινία “The Raven” ήρθε το 1999, στη διάρκεια ενός πάρτι. «Συζητούσα με ένα φίλο γύρω από τις ζωές και τους μυστηριώδεις θανάτους γνωστών συγγραφέων, και κάποιος ανέφερε τον Πόε, του οποίου οι τελευταίες μέρες της ζωής του θεωρούνται ακόμα ένα μυστήριο – και σκέφτηκα, «Ε λοιπόν κάποιος πρέπει να γράψει μια ιστορία γύρω από αυτό».

Ο Λίβινγκστον αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια μιας ειδικού προκειμένου να γράψει την ιστορία, και πιο συγκεκριμένα της Χάνα Σέξπιρ. Οι δυο τους επικεντρώθηκαν στην ιδέα ενός serial killer που χρησιμοποιεί μηχανισμούς εμπνευσμένους από τις ιστορίες του Πόε για να σκοτώσει τα θύματά του. «Το Πηγάδι και το Εκκρεμές», το μηχάνημα στο «Οι Δολοφονίες της Οδού Μοργκ» – όλα τα στοιχεία ήταν εκεί», λέει η Σέξπιρ. «Το σενάριο είναι δημιούργημα φαντασίας μεν, θέλαμε όμως οι θαυμαστές του Πόε να μπορούν να αναγνωρίζουν το έργο, να αναφωνούν, «Μα ναι, ξέρω αυτή την ιστορία!» Είναι κομμάτι της διασκέδασης όταν παρακολουθείς μια τέτοια ταινία».

Παρά την εντατική έρευνα γύρω από τις ιστορικές λεπτομέρειες και τη ζωή του συγγραφέα, οι σεναριογράφοι δεν είχαν σκοπό να κάνουν μια βιογραφική ταινία. «Η έρευνά μας είχε να κάνει περισσότερο με τη διάθεση και τη χροιά, αφορούσε περισσότερο την προσωπικότητα του Πόε. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τα αγαπημένα μου ποιήματα για να νιώσω τη δυσθυμία και το πάθος του, προκειμένου να δημιουργήσω τις αντιδράσεις του». Στη συνέχεια, οι σεναριογράφοι άρχισαν να περιφέρουν το σενάριο στα στούντιο, αλλά παντού τους έλεγαν πως μια ταινία εποχής δεν είχε πολλές ελπίδες.

Στα τέλη του 2003 όμως, ο παραγωγός Άαρον Ράιντερ (“Memento”, “Donnie Darko”) έδειξε ενδιαφέρον, αφού πάντα του άρεσε η ιδέα να κάνει μια ταινία γύρω από τον Πόε. «Δεν ήθελα να κάνω ακόμα ένα biopic, και από την άλλη δεν πίστευα ότι κάποιο από τα διηγήματα του Πόε μπορούσε να στηρίξει ολόκληρη ταινία. Το σενάριο του Μπεν και της Χάνα όμως ήταν μια εντελώς φρέσκια και πολύ έξυπνη ιδέα». Ο Ράιντερ ήταν θαυμαστής του Πόε από 12 χρόνων, όταν οι γονείς του του χάρισαν ένα βιβλίο του συγγραφέα. «Όλα τα παιδιά του γυμνασίου διδάσκονται τον Πόε, αφού είναι συνήθως το πρώτο κομμάτι της κλασικής Αμερικάνικης λογοτεχνίας στο οποίο τα παιδιά ανταποκρίνονται. Η ειρωνεία, η νοσηρότητα και η «γοτθικότητα» των ιστοριών είναι στοιχεία που ενδιαφέρουν τα παιδιά».

Ειδήσεις Σήμερα: