Η ιστορία του καζαχικού κινηματογράφου ξεκινά περίπου το 1934 με την ίδρυση του στούντιο κινηματογραφικών επικαίρων της Άλμα-Ατά, ενώ το 1936, χρονιά στην οποία το Καζακστάν μετατρέπεται σε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν, γυρίζονται τα πρώτα ντοκιμαντέρ.
Η ιστορία του καζαχικού κινηματογράφου ξεκινά περίπου το 1934 με την ίδρυση του στούντιο κινηματογραφικών επικαίρων της Άλμα-Ατά, ενώ το 1936, χρονιά στην οποία το Καζακστάν μετατρέπεται σε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καζακστάν, γυρίζονται τα πρώτα ντοκιμαντέρ.

1939: γυρίζεται η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία Αμανγκελντί (Amangeldy, 1939) του Moisey Levin.

1941: ο Στάλιν αποφασίζει λόγω του πολέμου να μεταφέρει τα ρωσικά κινηματογραφικά στούντιο «Λενφιλμ»και «Μοσφιλμ» από τη Μόσχα, συγχωνεύοντάς τα με το κινηματογραφικό στούντιο της Αλμά-Ατά υπό την ονομασία «Ενωμένο Κινηματογραφικό Στούντιο ταινιών- ЦОКС», το οποίο και θα αναλάβει ως το 1944 περίπου το 80% της εγχώριας παραγωγής. Στο πλαίσιο αυτό, τη δεκαετία του ’40, θα περάσουν από το «Ενωμένο Κινηματογραφικό Στούντιο ταινιών- ЦОКС» μεγάλες μορφές του ρωσικού κινηματογράφου όπως οι Αιζενστάιν, Πουντόβκιν και Βέρτωφ μαζί με μεγάλο αριθμό τεχνικών, μετατρέποντας το στούντιο σε πραγματική σχολή κινηματογράφου.

Η τεχνογνωσία που θα αφήσουν φεύγοντας μετά τον πόλεμο, θα δώσει ώθηση στον κινηματογράφο της χώρας με αποκορύφωμα την ταινία Poema o lyubvi (A love poem) που θα γυρίσει το 1954 ο Σακέν Αϊμάνοβ (Shaken Ajmanov), καζάχος ηθοποιός και σκηνοθέτης, στον οποίο αργότερα θα αποδοθεί η ιδιότητα του ιδρυτή του εθνικού καζαχικού κινηματογράφου και το όνομα του οποίου θα πάρουν και τα εθνικά κινηματογραφικά στούντιο το 1984.

Τα χρόνια εκείνα αναδεικνύονται σκηνοθέτες όπως οι Sultan Khodjikov και Kanymbek Kassymblekov, ο τελευταίος με την ταινία του Shok I Sher (Chok and Cher) κερδίζει το Πρώτο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντε Κάρλο, οι οποίοι θα αποτελέσουν το λεγόμενο πρώτο «νέο κύμα» καζάχων κινηματογραφιστών. Ο ξαφνικός θάνατος του Αϊμάνοβ θα επηρεάσει την ανοδική αυτή πορεία του καζαχικού κινηματογράφου.

Δεκαετία ’80: ο καζαχικός κινηματογράφος ξαναγεννιέται με μια νέα γενιά σκηνοθετών οι οποίοι θα σπουδάσουν στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας (VGIK) και θα αποτελέσουν το δεύτερο «νεό κύμα». Μεταξύ αυτών οι Serik Aprymov, Ermek Chinarbaev, Abay Kaprykov, Rashid Nugmanov, Darezhan Omirbaev, Amir Karakulov, Serik Aprymov, Ardak Amirkulov, Satybaldy Narymbetov θα κερδίσουν διακρίσεις και βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ.

1991: Μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του, το Καζακστάν θα περάσει μια δεκαετία μεγάλης άνθησης στον κινηματογράφο, φθάνοντας τις 14 παραγωγές το 1994.

Από το 2000: ο αριθμός παραγωγής μειώθηκε, ωστόσο η χώρα εξακολουθεί να έχει ένα σταθερό ρυθμό παραγωγής κάθε χρόνο και να διακρίνεται σε διεθνή φεστιβάλ με ταινίες όπως τα Killer του Darezhan Omirbaev και Για τα μάτια της Τουλπάν (Tulpan) του Sergey Dvortsevoy, που προβλήθηκε και στη χώρα μας, απέσπασαν το βραβείο Ένα κάποιο βλέμμα στις Κάνες το 1998 και το 2007 αντίστοιχα.

Το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης παραγωγής χρηματοδοτείται από την Καζαχφίλμ Α.Ε. -Σ. Αϊμάνοβ, μετονομασία της Εθνικής εταιρείας Καζαχφίλμ -Σ. Αϊμάνοβ, που δραστηριοποιείται στην παραγωγή ταινιών, ντοκιμαντέρ και κινουμένων σχεδίων, την εγχώρια και παγκόσμια διανομή του καζαχικού κινηματογράφου, καθώς και την ανάπτυξη και επεξεργασία κινηματογραφικών σεναρίων.

Η αναζήτηση της ταυτότητας αποτελεί το επίκεντρο του σύγχρονου καζαχικού κινηματογραφου. Στο μεταίχμιο Ασίας και Δύσης, και στη σκιά του σοβιετικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού, οι Καζάχοι σύγχρονοι σκηνοθέτες αναζητούν την συγκρότηση μιας προσωπικής ταυτότητας και κινηματογραφικής γραφής.

Στην προβληματική αυτή εντάσσονται και οι 7 ταινίες που διαμορφώνουν το πρόγραμμα του αφιερώματος αυτού, οι οποίες είναι όλες παραγωγής από το 2000 και μετά.

Ειδήσεις Σήμερα: